Tuesday, 29 May 2007

Can you feel what I feel?

Τα λίγα χρόνια που έχω περάσει σ'αυτόν τον πλανήτη, και τα ακόμη λιγότερα που είχα συνείδηση του τί συμβαίνει γύρω μου, τα έχω περάσει παρατηρώντας.. Και όχι τόσο γεγονότα και φαινόμενα που ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί κάνοντας χρήση των φυσικών του αισθήσεων, αλλά συναισθημάτων.. Και του τρόπου που αυτά επηρεάζουν και αντανακλώνται από τα άτομα.
Αυτοί που με ξέρουν από μωρό, έχουν να λένε για το 3ο μου μάτι, για την ικανότητά μου να "μυρίζομαι" συναισθήματα, να τα νιώθω και να τα ακούω, σαν ήχους, σαν δονήσεις στον αέρα... Κατά τα λεγόμενά τους, λοιπόν, κάθε φορά που επικρατούσε ένταση στο σπίτι, ( χωρίς να έχω ακούσει θόρυβο, ή κάτι να έχει αλλάξει στις μωρουδίστικές μου συνήθειες, πράγμα που θα μπορούσε να προκαλέσει την αντίδρασή μου), εγώ απλά ξεσπούσα σε κλάματα γοερά, που δε σταματούσαν εως ότου ηρεμούσαν λίγο τα πράγματα... Την ίδια αντίδραση έχω εμφανίσει και μεγαλύτερη, στην πρώτη Δημοτικού, αν δεν κάνω λάθος, όταν στο σπίτι είχαμε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που εντέχνως έκρυβαν από μένα, ώστε να μη μου δημιουργήσουν άγχος... Ενώ δεν είχε αλλάξει κάτι στη ζωή μου, και δεν είχα καταλάβει απολύτως τίποτα, θες η προσποιητή ευθυμία που επικρατούσε στο σπίτι, θες ματιές ανησυχίας που έπιανα στον αέρα που και που, είχαν κάνει τα νεύρα μου τσατάλια. Εκείνη την περίοδο είχα πλακώσει όλα τα παιδάκια του σχολείου στο ξύλο, κόντευε να με επικηρύξει η Interpol, τσακωνόμουν για το παραμικρό με τους γονείς μου. Αλλά όλη αυτή η ένταση που εξωτερίκευα με την επιθετική μου συμπεριφορά δεν είχε κάποια εμφανή αιτία...

Όπως και να έχει, έχω παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι, με κριτήριο τον τρόπο που αντιδρούν στα συναισθήματα των άλλων, μπορούν να χωριστούν σε 3 κατηγορίες :
Σ'αυτούς που δεν τους επηρεάζουν καθόλου. Ακούν το πρόβλημά σου και μετά συνεχίζουν ατάραχοι να γελάνε και να ασχολούνται με τα δικά τους. Ας τους πούμε, ανθρώπους-τοίχους. Ότι πέφτει πάνω τους, απλά χτυπάει. Δεν μπαίνει μέσα με τίποτα. Απόμακροι ίσως, αλλά στην τελική, τους ζηλεύεις κάποιες φορές για τον τρόπο που μπορούν να μένουν ατάραχοι και ψύχραιμοι, ακόμα και σε πολύ δύσκολες καταστάσεις.
Υπάρχουν κι εκέινοι που καταλαβαίνουν τι νιώθεις, πραγματικά ενδιαφέρονται. Αυτοί είναι οι άνθρωποι-μαξιλάρια. Όταν τους ρίξεις μια μπουνιά, απορροφούν την ενέργεια και επιστρέφουν κάποια στιγμή στο παλιό τους σχήμα. Δεν καταλαβαίνεις τι διεργασία έχει συμβεί για την αφομοίωση της ενέργειας (γιατί καλώς ή κακώς και τα συναισθήματα είναι διαφορετικές μορφές και διαβαθμίσεις ενέργειας). Όμως είναι εκέινοι που, πιστεύω πως έχουν την πιο φυσιολογική και ανθρώπινη αντίδραση. Θα χαρούν ή θα κλάψουν μαζί σου, θα σε παρηγορήσουν, θα σε συμβουλεύσουν ή θα βγούν να γλεντήσουν για τη χαρά σου, χωρίς όμως να αδιαφορούν ή ακόμα χειρότερα να συμπάσχουν τόσο, ώστε να αυτοκτονούν όταν θες να αυτοκτονήσεις κι εσύ.
Η τρίτη και τελευταία κατηγορία, είναι οι άνθρωποι-καθρέφτες. Αυτό που τους δείχνεις, το παίρνουν και το κάνουν κατά κάποιο τρόπο δικό τους. Αν τους εκμυστηρευτείς τον καημό, τη χαρά ή τον έρωτά σου, κλέβουν λίγη από τη θλίψη, της ευθυμία, την τρέλα σου, ανάλογα με την περίσταση, και την κάνουν δική τους. Τέτοιοι είναι συνήθως άτομα που η δική τους ζωή είναι κενή συναισθημάτων, και στην ανάγκη τους να νιώσουν κάτι, νιώθουν ότι και οι άλλοι. Έχω γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους, που "δανείζονται" συναισθήματα, και είναι, κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον θλιβεροί.

Τα συναισθήματα έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις όλων μας... Τί θα γινόταν άν ΠΑΝΤΑ επιλέγαμε με βάση τη λογική του τί είναι πιο σωστό, χρήσιμο, εύκολο ή ωφέλιμο; Θα ταν ίσως ένας κόσμος, όμορφος, αγγελικά πλασμένος... Ή μήπως όχι;
Μήπως χωρίς τη δυνατότητα να νιώσουμε τον πόνο, την ευτυχία, τον έρωτα.. τα πάντα θα ήταν επίπεδα, οι επιλογές μονόδρομος, και η ζωή μας μια αέναη επανάληψη καθ'όλα όμοιων ημερών;;
(το κείμενο αυτό ήταν τελείως παραληρηματικό. ζητώ συγγνώμη σε όσους το διάβασαν, απλά τα σκεφτόμουν όλα αυτά σήμερα και ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου.
Καληνύχτα!)

7 comments:

King of the Damned said...

Ωραίο το κείμενο σου, μ έβαλε σε σκέψεις...

Τον "άνθρωπο - μαξιλάρι", όμως, θα τον έλεγα "άνθρωπο - σάκο"...

Ναι μεν απορροφάει την ενέργεια που του δίνεις, αλλά λόγω της αρχής διατήρησης ορμής και των λοιπών φυσικών νόμων, εξασκεί μια δύναμη αντίθετη σε σένα...

Σαν το σάκο του μποξ ένα πράγμα...

Το χεις σκεφτεί ποτέ ?

black fairy said...

King of the damned, είναι γεγονός ότι σκέφτηκα και το "ανθρωπος-σάκος", όμως σκάφτηκα, ότι ο σάκος μπορεί να γυρίσει και να σου ανταποδώσει το χτύπημα... Οπότε.. μαξιλαράααακι, μαλακά πράγματα!

0penminded said...

!!!μαζί σου...

οι χαρακτηρισμοί είναι αψογοι

black fairy said...

Καλώς μας ήρθες πίσω openminded!!! Οι χαρακτηρισμοί είναι αυτοί με τη λιγότερη σημασία! Οι ανθρωποι είναι πάντα οι πιο σημαντικοί, ανεξάρτητα από το πως θα τους αποκαλέσεις!

flower said...

Έχεις απόλυτο δίκιο στους χαρακτηρισμούς σου! Και μην ξαναπείς για παραληρήματα!Είναι πολύ ωραίος ο τρόπος που γράφεις!

αργυρένια said...

ένας άνθρωπος μαξιλάρι σε καλημερίζει...

black fairy said...

@argyrenia
Γεια σου μαξιλαράκι!!!!