Saturday, 19 May 2007

Ρέθυμνο-Χανιά


Η διαδρομή ήταν μάλλον άνετη στην "business class" του λεωφορείου του ΚΤΕΛ, όπως την αποκαλούσαμε με τη Ν. Ούτε πολύς κόσμος, ούτε φασαρία, η μουσική (περιέργως) παλευότανε... Είναι γνωστό πως όσο κι αν σιχαίνομαι τα αστικά, λατρεύω τις μεγάλες διαδρομές με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο - αυτοκίνητο, λεωφορείο, αεροπλάνο (όχι καράβι.. κουνάει πολύυυ). Έτσι, ενώ δεν ήθελα καθόλου να φύγω από το Ρέθυμνο, μετά από ένα 24ωρο με τις κολλητές μου, δεν μπορούσα να κρύψω την ανυπομονησία μου να μπω στο λεωφορείο για να πάρω το δρόμο του γυρισμού.. κι αυτό όλο και αργούσε!
Κουρασμένες καθώς ήμασταν, και επειδή είχαμε αρκετό χρόνο να τα πούμε όση ώρα περιμέναμε να έρθει το μεταφορικό μας μέσο, στη διαδρομή δε μιλούσαμε πολύ..
Έτσι έφτασε η ώρα που τόσο περίμενα.
Απλώθηκα στο κάθισμα, βολεύτηκα όσο μπορούσα.. Έχοντας μάλιστα σα δεδομένο το γεγονός ότι δίπλα μου καθόταν η κολλητή μου, κι έτσι αν απλωνόμουν δε θα μου την έλεγε (πολύ), το εκμεταλλεύτηκα όσο μπορούσα... Άσε που ήμουν σίγουρη ότι δε θα ερχόταν στην πορεία να κάτσει δίπλα μου κάποιος ενοχλητικός άγνωστος (βλέπε: γιαγιά που σου λέει την ιστορία της ζωής της, παπάς που σου τη λέει για τα "σατανικά" τραγούδια που έχεις τόσο δυνατά, που ακούγονται και γύρω γύρω κτλ κτλ).
Γύρισα όλο ευχαρίστηση το κεφάλι μου και κάρφωσα το βλέμα μου στο κενό.. Έτσι σιγά σιγά, σαν άλλη Πυθεία, έπεφτα σε μια κατάσταση ημί-ύπνωσης, που ενώ κοιτάς έξω από το παράθυρο, και μοιάζεις πολύ απορροφημένη από το θέαμα, δε βλέπεις... Κι έτσι το μυαλό ταξιδεύει...
Περνάνε οι σκέψεις σου, καταβροχθίζοντας τα χιλιόμετρα και εκμηδενίζοντάς τα με την ταχύτητα του φωτός. Μεταφέρεσαι αλλού.. Σε άλλα ταξίδια, σε αποχαιρετισμούς, σε τόπους και ανθρώπους που έχεις καιρό να δεις...
Και ξαφνικά θυμάσαι τη χτεσινή συζήτηση.. Για ανθρώπους που ζουν, με μόνο κριτήριο επιλογής, το αν θα μετανοιώσουν αργότερα γιαυτά που κάνουν ή όχι... Άθελά σου, πάει το μυαλό σου σε πράγματα που έχεις κάνει και μετανοιώνεις και σε άλλα, που δεν έχεις κάνει.. Από την 7ήμερη που δεν πήγες για να διαβάσεις ολοκληρώματα, πράγμα που δεν σε οφέλησε καθόλου, μέχρι την επιλογή σου να μη φύγεις από την πόλη σου όταν είχες το περιθώριο και το δικαίωμα να το κάνεις, και κοντεύεις τώρα πια να τρελαθείς... Και δεν ξέρεις για ποιά πονάς και κατηγορείς τον εαυτό σου περισσότερο... Γι όσα έκανες ή για τα άλλα, που ακόμα σε καίνε...;
Κι όπως βλέπεις τα βαριά σύννεφα να τρέχουν μπροστά σου, υποταγμένα στη δύναμη του αέρα και στην κίνηση του λεωφορείου, τρέχει και το μυαλό σου... "Είναι δυνατόν να μετανοιώνω για τόσα πολλά από τα 20;" Και αυτό το ερώτημα, ρητορικό, που όμως δε σ'αφήνει να ηρεμήσεις, σε απασχολεί σε όλο το υπόλοιπο της διαδρομής...
Φτάνεις... κι όμως, ενώ με το τέλος της διαδρομής, η απόδρασή σου έχει φτάσει στο τέλος της, εσύ μένεις με την αίσθηση του ανεκπλήρωτου...
Με την αίσθηση της πικρίας για όλα αυτά που μετανοιώνεις...

9 comments:

Griz said...

μμμ.. μη μετανιώνεις για αυτά που ανέφερες. Σκέψου ότι υπάρχουν και χειρότερα. Άνθρωποι παγιδευμένοι σε σχολές που μάλλον δεν τους ταίριαζαν τελικά.. ;)

Επίσης μιας και ανέφερες για σύννεφα,κατά σύμπτωση έκανα ένα post χτες βράδυ για σύννεφα..ρίξε μια ματιά ;p

black fairy said...

@griz
Να σου πω την αληθεια, χέστηκα για την εκδρομή,αλλά είναι και πολλά άλλα που δεν αφορούν μόνο εμένα κ που θέλουν σελίδες ολόκληρες για να αναλυθούν, για τα οποία μετανιώνω... Το ότι έμεινα να σπουδάσω Χανιά με έχει επηρεάσει πολύ άσχημα...
Τέσπα, θα προσπαθώ να μη μετανιώνω (πράγμα δύσκολο), και τρέχω να διαβάσω το κείμενό σου για τα σύννεφα... :)

Griz said...

ναι, το έχω καταλάβει ότι σε ενοχλεί που έμεινες Χανιά .. μπορείς να σκέφτεσαι τα καλά που έχει αυτό (όσο λίγα και να ναι!) , τους οικείους ανθρώπους που έχεις εκεί κλπ.. Και κοίτα τα Cumulus που είναι όμορφα και σε ταξιδεύουν, να χαμογελάς ;)

Xarilaos said...
This comment has been removed by the author.
King of the Damned said...

Μια ωραία ιδέα είναι να πηγαινοέρχεσαι πιο συχνά...

Το ξέρω ότι είναι ζόρικο που έχεις μείνει Χανιά, και το να σου πω υπομονή, μόνο σαν αστείο θα ακουστεί, μια και είσαι δεύτερο έτος... Εδώ στον εαυτό μου το λέω, που έχω φάει το γάιδαρο, και πάλι γελάω...

Ένα πράγμα να σου μείνει απ' όλα αυτά. Πάντα να ακούς την Κατερίνα, και γράφε τους άλλους στ' αρχίδια σου. Γιατί στο τέλος, αν κάτι πάει στραβά, θα φταις εσύ, και όχι οι επιλογές των άλλων...

Δεν είναι όλα μαύρα, υπάρχει και η θετική πλευρά...

Έμαθες κάτι, δυστυχώς, the hard way...

lovething said...

Griz ;)

Εγώ που έμεινα πίσω στην πόλη μου να σπουδάσω δεν το μετάνιωσα σε γενικές γραμμές...Έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω και τις σπουδές στη μουσική που πάντα ήθελα κάτι που πιθανόν να μην είχα τη δυνατότητα να κάνω στην επαρχία. αν είσαι σε μια σχολή που σου αρέσει να μην το μετανιώνεις. Να γίνεις όσο καλύτερη μπορείς και να σχεδιάσεις το μέλλον σου. Σκέψου μεταπτυχιακά ας πούμε. Κι αν όχι εξωτερικό ακόμα και σε άλλη πόλη της Ελλάδας. Εγώ μετανιώνω που έμεινα Αθήνα όταν απλά θέλω το χώρο μου ή έχω τις κλειστές μου και συνέχεια είναι άνθρωποι τριγύρω...επίσης θα ήθελα μια κουζίνα εξοπλισμένη με τα δικά μου πράγματα για να ξεδιπλώσω άλλες διατροφικές συνήθειες (σταματάω ας μη βγάλω όλα μου τα απωθυμένα :Ρ)

black fairy said...

@lovething
Αυτά είναι που μου λείπουν κ εμένα βασικά.. Απλά τώρα τελευταία έχω πολύ συχνά τις μαύρες και χρειάζομαι μοναξιά και ησυχία... Κι εγώ έχω τη μαμά μου να με πρήζει "τι έχεις παιδί μου και δεν είσαι καλα... α... μηπως μπορείς να πας το μικρό φροντιστηριο;" Όσον αφορά την κουζίνα.. δεν την χρειάζομαι, γιατι, για να πω την πικρή αλήθεια, δεν ξέρω τι μπορεί κανείς να κάνει εκεί... :Ρ

αργυρένια said...

Συμφωνώ με griz.
Γράφεις υπέροχα.

Συνέχισέ το καλό μου.

black fairy said...

@αργυρένια
Χαίρομαι που σ'αρέσει οτρόπος που γράφω.. Στο σχολείο μόνο που δεν με κρεμάσανε στην μπασκέτα προς παραδειγματισμό όσων έγραφαν όπως ήθελαν αυτοί και όχι το βιβλίο της έκθεσης...
Θα συνεχίσω, θα συνεχίσω! Σταματάω τώρα που πήρα φόρα;