Saturday, 12 May 2007

Ένα τηλέφωνο...

Αφήνεις το τηλέφωνο να χτυπήσει μία, δύο, άπειρες φορές, αλλά αυτό το μπιιιπ μπιιιπ ποτέ δε σταματάει, ώστε στο τέλος να ακουστεί η φωνή που περιμένεις... Απορείς. "Φταίω εγώ που δεν το σηκώνει; Έκανα κάτι; Ή μήπως απλά δεν το ακούει;" Και παίρνεις και μια δεύτερη φορά, μια τρίτη... Στέλνεις μήνυμα, e-mail, όμως δεν παίρνεις καμία απάντηση, και τότε προσπαθείς να σκεφτείς τί έκανες... Με ποιό τρόπο μπορεί να προκάλεσες αυτή τη σιωπή...
Ανοίγεις τον υπολογιστή, βάζεις μουσική και περιμένεις μπροστά από την οθόνη, έχοντας τα μάτια σου καρφωμένα μόνιμα στο κινητό... "Δεν μπορεί, θα το δει.. θα πάρει...", σκεφτεσαι και εξακολουθείς να σκορπάς το χρόνο σου σε χίλια δυο ανούσια και άνοστα πράγματα, σε όλα όσα μπορεί να σου προσφέρει ο υπολογιστής...
"Να ξαναπάρω;" ακούς να ρωτάει μέσα σου μια φωνή. "Μπα... ασ'το καλύτερα..." Απαντάει μετά από λίγο... και παρ'όλα αυτά, δεν κρατιέσαι... Σηκώνεις το τηλέφωνο και σχηματίζεις για μια ακόμη φορά τον αριθμό... Καλεί, καλεί, αλλά καμιά απάντηση στην άλλη άκρη... Απελπισμένη, κλείνεις τα μάτια, αφήνεσαι στη φωνή που βγαίνει από τα ηχεία... Να σε ηρεμήσει, να σε βγάλει μέσα από την παρακμή της αμφιβολίας... "Θα κοιμάται μάλλον.." Δεν το πιστεύεις, αλλά αφήνεις το μυαλό σου να καθησυχαστεί από αυτό το ψέμα...
Κλείνεις τον υπολογιστή, κλείνεις το τηλέφωνο... Μετά το ανοίγεις άλλη μια φορά.. "Κι αν πήρε και ήταν κλειστό;" Με απογοήτευση συνειδητοποιείς πως δεν έχει πάρει...
Κλείνεις τα μάτια και κουρνιάζεις στο κρεβάτι προσπαθώντας να κοιμηθείς, αν και ξέρεις πως, όλο το βράδυ θα περιμένεις ένα τηλέφωνο...

"Δεν παίρνεις πια, δεν τηλεφωνείς
πάει καιρός να με θυμηθείς
έτσι κι εγώ...
θα το ξεριζώσω κι ας πας στο καλό..."

5 comments:

elenitheof said...

Κάποιες φορές έπαθα το ίδιο με σένα. Η συμπεριφορά αυτή δείχνει αδιαφορία. Αν κάποιος σ' αγαπά πραγματικά θα σου δείξει ενδιαφέρον και θα τηλεφωνήσει ακόμα κι αν εσύ δεν του τηλεφωνάς. Όσα πρόσωπα μ' αγαπούν μου τηλεφωνούν κι ας έχω καιρό να τους τηλεφωνήσω. Δεν με ξεχνούν. Είναι καλύτερα για σένα να σταματήσεις να τηλεφωνάς και να μη στενοχωριέσαι για ένα πρόσωπο που δεν σε αγαπά.

black fairy said...

@elenitheof
Νομίζω ότι ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα είναι κάπως ανώριμος ή κακομαθημένος (χωρίς παρεξήγηση). Πολλές φορές σκέφτομαι ανθρώπους που αγαπάω, αλλά για τον Α ή τον Β λόγο δεν παίρνω τηλέφωνο.. Αυτό δε σημαίνει πως δε νοιάζομαι... Άσε δε τις άπειρες φορές που δε σηκώνω το τηλέφωνο, γιατί κοιμάμαι, γιατί δεν το ακούω και στην τελική επειδή δεν έχω όρεξη να μιλήσω σε κανέναν... Ακόμα και αυτό δε δείχνει αδιαφορία...

lovething said...

Χαχαχα. το post σου είναι η ιστορία από κάποιο βράδυ οποιασδήποτε γυναίκας. Πια έχω καταφέρει και έχω απεξερτηθεί από αυτό. Άτομα σε κάνουν να το καταφέρεις αυτό. Αλλά στο παρελθόν έχω κοντέψει να σπάσω τα τηλέφωνα μέχρι να καταλήξω σε εκείνο το μήνυμα-ψέμα: πες μου μόνο αν είσαι καλά γιατί έχω αρχίσει να ανησυχώ. Τώρα έχω υπομονή μεγάλη και δεν κάθομαι να σκάω. Μάλλον έχω γίνει λίγο εγωιστικό γουρούνι...LOL

elenitheof said...

Καλημέρα. Έχεις δίκιο. Όλοι μας αγαπάμε κάποια πρόσωπα, ενδιαφερόμαστε και νοιαζόμαστε γι' αυτά και τα σκεφτόμαστε αλλά για κάποιους λόγους δεν τους τηλεφωνάμε.

black fairy said...

@lovething
Δεν ξέρω σε ποιό βαθμό εξαρτάται από τους άλλους ή από σένα τον ίδιο το αν θα απεξαρτηθείς ή όχι από αυτό... Σαν 100% ανασφαλές άτομο πιστεύω ότι δεν θα ξεπεράσω ποτέ το σύνδρομο "περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο, αλλά το καταραμένο μάλλον έχει χαλάσει"... ¨:Ρ