Friday, 4 May 2007

Κι άμα δω κανένα φίλο, τρέμω μη με θυμηθεί... (εναλλακτικός τίτλος: στην Ε.)


Δυο περιστάτικα σήμερα στη σχολή με έκαναν να θυμηθώ την Ε., φίλη μου κολλητή μέχρι τα μέσα Αυγούστου, με την οποία ψυχρανθήκαμε σε κλάσματα δευτερολέπτου και για ασήμαντο λόγο... Λόγος; Αφορμή; Ακόμα αναρωτιέμαι...
Στο εργαστήριο της μικροβιολογίας, το πρωί, ξαφνικά η βοηθός - κολλητή της μαμάς της Ε.- αναφωνεί: "Κατερίνα, εσύ δεν είσαι η φίλη της Ε. που πέρασε στη σχολή;" Κόλλησα. Για λίγη ώρα δεν μπορούσα να ανοίξω το στόμα μου.. "Εεεεε... ναι... Έχουμε χαθεί βασικά τώρα τελευταία... Ξέρετε τώρα, ο ένας φεύγει, ο άλλος μένει πίσω... Καινούριοι φίλοι..." Φάνηκε να καταλαβαίνει, ή και να θυμάται. "Λογικό είναι...", απάντησε και άλλαξε θέμα, έτσι ώστε να μπορούν να συμμετέχουν και οι υπόλοιποι του εργαστηρίου και να με βγάλει από τη δύσκολη θέση.
Όμως αυτό ήταν αρκετό για να με πιάσει η νοσταλγία για τις μέρες που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.. Τότε που όταν ήμουν λυπημένη και στεκόταν δίπλα μου πάντα. Μου έφτιαχνε παραμύθια στα οποία η ιστορία μου είχε αίσιο τέλος, και comics που ήμουν super ηρωίδα με υπερφυσικές δυνάμεις και έτσι μπορούσα να νικήσω τον κακό που με βασάνιζε...
Σαν να μην έφτανε αυτό, κανένα μισάωρο μετά, η κοπέλα που κάνουμε παρέα από τη σχολή είχε την ιδέα να περάσει να ρωτήσει τί παίζει με τις πρακτικές... Όλως τυχαίως, υπεύθυνη για τις πρακτικές στη σχολή μου είναι η μαμά της Ε. "Η μέρα μου είναι σήμερα, ρε γαμώτο;" σκέφτηκα.. Βρήκα και δυο τρεις δικαιολογίες, αλλά τελικά δεν γλίτωσα την επίσκεψη στο γραφείο που τόσο καιρό επιμελώς αποφεύγω...
Η γυναίκα φυσικά ήταν γλυκιά και ευχάριστη όπως πάντα, με ρώτησε τι κάνω κτλ κτλ, αλλά εγώ ένιωθα τόσο άβολα, που καταλάβαινα ότι το χαμόγελο στο πρόσωπό μου θα πρέπει να ήταν εξίσου παγωμένο με κείνο που έχει αιώνια αποτυπωθεί στα χείλη ενός πτώματος...
Άθελά μου εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν την τελευταία φορά που τη συνάντησα στο δρόμο -κατά λάθος και χωρίς να έχω τη δυνατότητα να το αποφύγω διακριτικά. Ψεύτικο χαμόγελο και οι δυο, αμήχανα βλέμματα, και ένα κρύο "γειά", έτσι για τα μάτια του κόσμου... Πού να το φανταζόμασταν ένα χρόνο πριν που κάναμε συνέχεια σχέδια να ανέβω εγώ Αθήνα και να κατεβαίνει αυτή συνέχεια Χανιά... Όταν με τις ώρες μιλούσαμε στο τηλέφωνο, και γράφαμε τεράστια email. Όλα αυτά για να κρατήσουμε τη φιλία μας ζωντανή, όπως και όταν ήμασταν κάθε μέρα μαζί...
Πως στα φέρνει τελικά η ζωή.. Ο άνθρωπος που τον φανταζόσουν να σε παντρεύει και να βαφτίζει τα παιδιά σου σε 20 χρόνια, να μη σου μιλάει στο δρόμο...


"Κι άμα δω κανένα φίλο τρέμω μη με θυμηθεί

πεθαμένες καλησπέρες δε γουστάρω να μου πει...."


10 comments:

Γιωργος_Κ said...

ΓΕΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ!!!!!!!!
Πες τα Νεράιδα μου, γιατί εγώ τα έλεγα χρόνια, και όσοι τ'άκουγαν με χαρακτήριζαν γραφικό, σα το λιμάνι του Γαλαξειδίου! :)

Αλήθειες λες σήμερα, αν και πρώτη φορά σε διαβάζω εντελώς τυχαία ...τελικά η σελίδα που έχει όλα τα Ελληνικά blogs είναι θησαυρός!!!

Θα σε επισκέπτομαι τακτικά!
Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα!! :)

King of the Damned said...

Κρίμα πάντως...

Αν και κατά τη γνώμη μου, αν είναι αληθινή φίλη σου, κάποια στιγμή θα γυρίσει...

black fairy said...

@King of the Damned

Αφού δεν έχει γυρίσει 9 μήνες μετά, λες να αλλάξει γνώμη ξαφνικά;;; Χμ.. Δύσκολο! Τέλος πάντων.. Ίσως να είναι και λογικό που θέλει να αφήσει τα Χανιά τελείως πίσω της, οπότε αφήνει πίσω και όσα την κρατούσανε εδώ.. Ανάμεσά τους, κι εμένα...

Κουνουπι said...

Ποτέ δε χάνεις κάτι που ποτέ δεν είχες.

black fairy said...

@κουνούπι
Δεν ξέρω.. ακόμα και μετά από τόσο καιρό, κι ενώ το έχω σκεφτεί άααπειρες φορές, δεν μπορώ να πιστέψω ότι η σχέση μας δεν ήταν όσο ισχυρή πιστεύαμε ότι ήταν...
Λογική Παιδική; Αθώα; Πες το όπως θες...

Γιωργος_Κ said...

Όλα στη ζωή γλυκό μου κορίτσι, είναι προσωρινά! και απευθύνομαι στη γλυκύτατη νεράιδα μας!

Και η φιλία και ο έρωτας και η οικογένεια ακόμα, είναι προσωρινά, όπως ο ίδιος ο άνθρωπος που έρχεται στον κόσμο για 7-8 δεκαετίες ...και μετά τον αντικαθιστούν άλλοι!

Με τον ίδιο τρόπο, κι εφόσον τη φίλη σου δεν υπάρχει περίπτωση να τη βρεις ξανά, θα την αντικαταστήσει μια καινούργια φιλιά ...ίσως και πιο δυνατή από αυτήν!

Σε φιλώ!!!!

black fairy said...

@γιωργος_κ

Δίκιο έχεις, το ξέρω, αλλά όλοι έχουμε χάσει ένα φίλο σε κάποια φάση, και δε θέλουμε να πιστέψουμε ότι τελείωσε ΟΡΙΣΤΙΚΑ! Είναι πάντως γεγονός, ότι η αντικατάσταση συμβαίνει, και κάποιες φορές και πολύ γρήγορα..

Γιωργος_Κ said...

Γι' αυτό, έχε τους ορίζοντές σου ανοικτούς ...πέρα από τη θάλασσα της Μεσογείου! :)

Καληνύχτα....

flower said...

Είναι πολύ δύσκολο όντως να χάνεις ένα φίλο με τον οποίο έχεις περάσει απίστευτες ώρες και νομίζεις ότι σε έχει καταλάβει...Πιστεύω ότι αν ήταν πραγματική φιλία κάποια στιγμή θα καταφέρετε να ξαναμιλήσετε ακόμα και αν κάνεις εσύ το πρώτο βήμα! Δεν ξέρω βέβαια τι έχει συμβεί και αν εσύ έχεις προσπαθήσει και αυτή σε αποφεύγει συνέχεια...Πάντως το σίγουρο είναι όπως είπε και κάποιος άλλος ότι θα γνωρίσεις και άλλους ανθρώπους στη ζωή σου και ίσως αποδειχτούν και καλύτεροι φίλοι!!!Ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει:-)Μη στεναχωριέσαι για κάτι που τελείωσε...

Ενας Ανωνυμος............ said...

Κοιτα να σου πω κατι...ο λογος που χωριστικατε αν ειναι ανοητος φταιτε και οι 2 οχι μονο αυτη, αλλα ουτε και εσυ...Απλα γενικα μετα πιστευω οτι γινατε εγωιστριες και γιαυτο δεν μιλησατε..οχι γιατι δεν το θελατε...απλα οταν μπαινει ο εγωισμος ειναι αστα να παν...κοιτα μιλησε της...μην αφησεις να τελειωσει ετσι μια αληθινη φιλια...γιατι απο παρεξηγησεις χασαμε τους καλυτερους μας φιλους!!