Monday, 30 April 2007

"και κάθε που χαράζει, με τρώει το μαράζι.."

Ποτέ στη ζωή μου δεν ένιωσα τέτοια συγκίνηση σε συναυλία... Τα μάτια μου έτοιμα να αρχίσουν να κλαίνε και η ψυχή μου να τρέμει κάθε στιγμή. Μια κιθάρα, μια απίστευτα ζεστή φωνή, 50 άτομα σε ένα χώρο μικρό και οικείο, που ένοιωθες σαν στο σπίτι σου.. Τα συστατικά της καθαρής μαγείας... Γενικά δεν τον χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο, γιατί προσπαθώ να κρύψω από τον πολύ κόσμο ότι είμαι νεράιδα, αλλά μόνο αυτός περιγράφει την ανατριχίλα μου, και τον τρόπο με τον οποίο νόμιζα ότι κάθε τραγούδι έχει κάτι από τη ζωή μου... ότι αναφέρεται σε μένα...
Για όσους δεν κατάλαβαν, αναφέρομαι στο Μιλτιάδη Πασχαλίδη. Τον είδα σήμερα πρώτη φορά ζωντανά και έχασα το μυαλό μου...

Το μόνο που έχω να πω είναι ένα ευχαριστώ στο μιλτιάδη που μου χάρισε μια τέτοια βραδιά-εμπειρία, ένα ταξίδι μέσα από τη μουσική του...

"Είναι πολλά που δεν τα ξέρεις
κι ήθελα τόσο να στα πω
όμως δεν θέλω να υποφέρεις
γιατί ακόμα σ'αγαπώ.."

1 comment:

King of the Damned said...

Μα ό,τι μας φέρνει στα παλιά,
είναι οι κακές συνήθειες...

Χαίρομαι που πέρασες καλά...!