Thursday, 19 April 2007

Ψυχολογώντας τα αψυχολόγητα

Όπως πολύ εύκολα θα έχει ο οποιοσδήποτε (από εσάς τους χιλιάδες, εκατομμύρια, αμέτρητους τέλος πάντων, πολυαγαπημένους αναγνώστες του υπέροχου blog μου) τον τελευταίο καιρό είμαι σε μια περίεργη φάση. Δεν ξέρω τί μου γίνεται, έχω χάσει, εν ολίγοις, τα αυγά και τα πασχάλια... Δεν είναι περιέργο λοιπόν που τον τελευταίο καιρό επεξεργάζομαι στο μυαλό μου το ενδεχόμενο να επισκεφτώ έναν ψυχαναλυτή, έναν ψυχολόγο, έναν ψυχίατρο, κάποιον ειδικό δηλαδή που θα μπορούσε ίσως να με βοηθήσει να κάνω αυτό που αναφέρεται στον τίτλο. Να ψυχολογήσω τα αψυχολόγητα.
Σε πρόσφατη συζήτηση με ξαδερφούλα μου, ψυχολόγο στο επάγγελμα, έβγαλα ένα συμπέρασμα, που ίσως να είναι και λανθασμένο, καθώς το βλέπω, όπως και κάθε τι άλλο, μέσα από το φακό της υπερβολής που έχει κάτσει πάνω στον αμφιβληστροειδή μου (και πιστεύω ότι αυτός είναι που μου προκαλεί τη μυωπία, αλλά δεν τον βλέπει κανένας οφθαλμίατρος). Ότι, δηλαδή, η ψυχολογία είναι βασικά μια επιστήμη που γεννήθηκε από την ανάγκη του ανθρώπου να βγάλει κέρδος από τα πάντα -δεν είναι άλλωστε τυχαία η εποχή που θεμελιώθηκε, ταυτόχρονα με την ανάπτυξη και άνθιση του καπιταλισμού- ακόμα και από τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Και πως η ουσιαστική χρησιμότητά της έγκειται κυρίως στη βοήθεια από εκπαιδευμένους ανθρώπους ατόμων με πραγματικά προβλήματα -παιδάκια που έχουν κακοποιηθεί, άτομα με φοβίες κτλ κτλ...
Και εκεί που έγραφα θυμήθηκα και αναφορά στο θέμα σε παρέα, οπότε και κάποιος πετάχτηκε και μου είπε "Δίνε σε μένα τα μισά από τα λεφτά που θα έδινες στον ψυχολόγο και θα σε ακούω όοοοοσο θες." που με μια κάπως πιο ελεύθερη θεώρηση του θέματος, αποδεκνύει ότι και άλλοι σκέφτονται κατ' αυτόν τον τρόπο.
Μέχρι να διαπιστώσω, λοιπόν, ότι οι επιστήμες που ασχολούνται με τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου δεν εκμεταλλεύονται απλώς τη μοναξιά και τη δυσκολία επικοινωνίας που εξαπλώνονται στις σύγχρονες κοινωνίες σαν μάστιγες, θα συνεχίσω να πρήζω τους φίλους μου, και να χρησιμοποιώ το παρόν Blog σαν προσωπικό ψυχαναλυτή, στον οποίο λέω ΟΤΙ μου κατέβει στο κεφάλι...

ΥΓ: Συγχωρήστε τη μπουρδολογία που με έπιασε πρωί πρωί -ναι, μην απορείτε. είναι 9 προς 10 πμ και ναι! ναι! ναι! είμαι ξύπνια- άλλα ανέβηκα σχολή για εργαστήριο, που τελικά είναι την άλλη βδομάδα, οπότε ΑΔΙΚΑ ΞΥΠΝΗΣΑ ΣΤΙΣ 7, και με έχει πιάσει μια mini μαλάκυνση.
Καλημέρα σας :)

ΥΓ2: Δοκιμάστε να οδηγήσετε πρωί ακούγωντας το Desireless από Eagle Eye Cherry. Oldy but goody χαλαρωτικό και ευχάριστο. αυτάααα. και πάλι καλημέρα σας :)

1 comment:

Griz said...

Μα είναι τυχαία η ανάπτυξη της ψυχολογίας στην Αμερική όπου ο καθένας έχει το δικό του ψυχολόγο/ψυχοθεραπευτή? Εκεί οι άνθρωποι είναι αποξενωμένοι, δεν έχουν οικογένεια, φίλους, πού να τα πούνε?
Στην Ελλαδάρα έχουμε οικογένεια και φίλους και πάμε για φραπεδιά με τις ώρες [όσο γίνεται δηλαδή], τα λέμε και στον περιπτερά στην τελική, κάπου θα βρούμε..!Μου λεγε μια κυρία τα δικά της στο ΚΤΕΛ πριν μια εβδομάδα..! Εκεί πού να τα πούνε? θα σηκώσει το 38άρι ο αμερικάνος και θα σου φυτέψει μια σφαίρα επειδή τον έπρηξες!

Δε θα περάσει στη μεσόγειο και κυρίως στην Ελλάδα η μόδα της ψυχολογίας!.. μόνο σε περιπτώσεις που είναι αναγκαίο..