Thursday, 12 April 2007

Μια συγγνώμη...

Η ιστορία επαναλαμβάνεται... Κάνω ξανά και ξανά τα ίδια λάθη, πληγώνω τους ανθρώπους που είναι κοντά μου και νοιάζονται για μένα... Είναι εκείνη η παρατήρηση-κατάρα της τότε κολλητής μου, ότι "τρέφομαι από τον πόνο και την απελπισία". τη δική μου και των άλλων...
Το χάος που επικρατεί στο μυαλό μου και δε μ'αφήνει να ηρεμήσω, η αδυναμία μου να του επιβληθώ και να το βάλω σε τάξη, καταστρέφει και απορροφά όλα τα όμορφα πράγματα που υπάρχουν μέσα μου και που σε κάποιες σπάνιες στιγμές ανάπαυλας και ησυχίας βγαίνουν προς τα έξω και με κάνουν να χαμογελάσω ( προφανώς είναι η νηνεμία πριν την καταιγίδα).
Το να διώχνω τους ανθρώπους που αγαπάω (ηθελημένα ή άθελά μου) από δίπλα μου είναι ίσως ο τρόπος με τον οποίον -υποσυνείδητα- τους προστατεύω από τα χειρότερα, με τα οποία θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωποι αν έμεναν κοντά μου... Και αυτό προξενεί πόνο όχι μόνο σ'αυτούς αλλά και σε μένα, που στο τέλος μένω μόνη, να προσπαθώ σαν άλλος Άτλαντας να σηκώσω τον κόσμο ολόκληρο πάνω στους ώμους μου...

Συγγνώμη....

(θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα αν δεν γινόντουσαν σχόλια στο συγκεκριμένο κείμενο. ευχαριστώ)

1 comment:

αργυρένια said...

Στείλε μου μέηλ (με το μπαρδόν, δεν άντεξα)