Friday, 30 March 2007

Στην Κ.

Στην Κ.

Οταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομη η κραυγή σου
και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
θα 'ναι αργά μεσάνυχτα και θα 'χεις κουραστεί

Οταν θα αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το 'βρεις τσακισμένο απ' τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
και οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

Συνεχίζω με τα post που είναι αφιερωμένα κάπου. (Είχα κάνει ένα και στο παλιό blog, για όσους θυμούνται. )
Αυτό, το αφιερώνω σε μένα. Ο τίτλος, κλεμμένος από τον Παύλο. Και το τραγούδι. Νιώθω όμως ότι μου πηγαίνει ο τίτλος, η μουσική, το περιεχόμενο των στίχων, όλα.

Τί συμβαίνει όταν συνειδητοποιείς πως έχεις πάρει το λάθος δρόμο; Πως όταν κλήθηκες να πάρεις μια πολύ σημαντική απόφαση, αποφάσισες λάθος; Πως δεν υπάρχει κανένας να ακούσει την κραυγή της αγωνίας ή του πόνου σου; Κι ακόμα, αν κάποιος σε ακούσει, πως ξέρεις ότι δε θα κλείσει απλά τρομαγμένος τη φωνή σου στο ψυγείο, κάπου μακρια, ώστε να μην την ακούει και να μην τον επηρεάζει;
Τι πρέπει να κάνεις για να αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου; Τί πρέπει να συμβεί; Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις είναι να μην αγαπάς τον εαυτό σου. Να μη σ'αρέσει ο ήχος του γέλιου σου και της αναπνοής σου, να μην αντέχεις να κοιτάξεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη -πολλά, πάρα πολλά ελαττώματα, δεν αντέχεις να κοιτάς κάτι τόσο δύσμορφο, κάτι τόσο άσχημο...
Κι έρχεται η ώρα που αγγίζεις το κορμί σου το τσακισμένο από τις πληγές, καταρρέεις στην προσπάθειά σου να μαζέψεις τις αλήθειες σου από το πάτωμα, φωνάζεις και κανείς δε σ'ακούει...

Πώς το ξεπερνάς αυτό;

5 comments:

Mr E. said...

Γιατί τόση απαισιοδοξία γλυκειά μου? Γιατί μαυρίζεις τα καλύτερά σου χρόνια με σκέψεις που δεν ταιριάζουν σε μια νέα κοπέλα που τα έχει όλα? Ψυχικό κόσμο, ονευματικό επίπεδο, μόρφωση ΜΑΛΙΑ, χυμούς.... Γιατί? Δεν σου αρμόζουν τα λυπητερά. Πρέπει να χαίρεσαι τη ζωή και να ρουφάς κάθε της στιγμή. Οτι αφήνουμε να φύγει δεν ξαναγυρίζει ποτέ πίσω γιαυτό το ξεχνάμε. Αρπάζουμε το σήμερα και καιροφυλάκτούμε για το καλύτερο αύριο. CARPE DIEM λοιπόν.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ said...

τι σημαινει οταν καποιος σου αφιερωσει αυτο το κομματι ενω τον εχεις χωρισει πριν τρεις μηνες? συνεχεια το σκεφτομαι και δεν μπορω να καταλαβω...

black fairy said...

@Ελευθερία
Ίσως πιστεύει ότι πρέπει να τα βρεις με τον εαυτό σου...

Μιχάλης said...

@Μr E
Τι θα επρεπε ρε CARPE DIEM να ακουει το κοριτσι Χατζηγιαννη? Αντε ρε βρες αλλο μπλογκ να κανεις καμακι. βλακα.

Μιχάλης said...
This comment has been removed by the author.