Monday, 26 March 2007

Νυχτερινή οδήγηση...

Θα 'ταν 2 όταν σηκώθηκα να φύγω... Νύσταζα τρομερά, έχω και μάθημα αύριο το πρωί και λέω να πάω.
Μπαίνω στο αμάξι και κατευθύνομαι προς το σπίτι... Ετοιμάζομαι να στρίψω και το cd αρχίζει να παίζει από την αρχή. Superheroes από Edguy, η αγαπημένη μου epic version (ένα από τα κομμάτια που με συγκινούν ακόμα και αν τα έχω ακούσει εκατοντάδες φορές). Σβήνω το flash και αποφασίζω να συνεχίσω λιγάκι ακόμα. "μέχρι να τελειώσει το κομμάτι" σκέφτομαι.
Λατρεύω τη νυχτερινή οδήγηση. Αργά, χαλαρά (ίσως σπάω τα νεύρα των από πίσω έτσι, αλλά αν θέλουν ας με προσπεράσουν, δεν έχω τέτοια complex), τραγουδώντας. Μου τη σπάει όσο τίποτα η κίνηση στους κωλόδρομους των Χανίων...
Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως έχω απομακρυνθεί αρκετά. Κοιτάζω το ρολόι το αυτοκινήτου 1.30 (πάλι δεν άλλαξα την ώρα!), και παίρνω με βαριά καρδιά το δρόμο του γυρισμού...
Στο γυρισμό πάντα έχεις εκείνο το συναίσθημα του ανεκπλήρωτου -θα μπορούσα να είχα πάει και πιο μάκρια- και την αγωνία για το τι θα βρεις πίσω -που σκατά θα αφήσω πάλι το αμάξι βραδιάτικα;
Παρκάρωντας, το cd άρχισε να παίζει πάλι από την αρχή... Τυχαίο;;;

"we never cry for love, we're superheroes, we are back where we belong..."

3 comments:

King of the Damned said...

Σαν πέσει η νύχτα, μαυρίζει ο ουρανός και όλα τα φώτα φαίνονται ίδια...

Γυρνάω το κλειδί και ένα απαλό γουργουρητό φτάνει σα χάδι στα αυτιά μου... Κουμπώνω το μπουφάν στο λαιμό, και φοράω τα γάντια μου καθώς περιμένω υπομονετικά...

Να ζεσταθεί... Πρέπει να της φέρεσαι σα μια γυναίκα... Δεν έχει μεγάλη διαφορά... Πρώτα τη ζεσταίνεις και μετά την ξεζουμίζεις... Πάντα με σεβασμό σε αυτήν, αλλιώς η στιγμή που θα σε δαγκώσει δεν είναι μακρυά...

Κουμπώνω πρώτη και αφήνω μαλακά το συμπλέκτη... Πηγαίνω ρολάροντας ανάμεσα στα στενά, με το μπάσο γουργουρητό της εξάτμισης να σιγοντάρει τα ροχαλητά της γειτονιάς.

Συντροφιά με σκόρπιες σκέψεις, βγαίνω προς τα έξω... Τα κίτρινα φώτα, δίνουν ένα industrial τόνο στο τοπίο... Αρκετά χαλαρώσαμε σκέφτομαι...

Κατεβάζω δευτέρα, και χουφτώνω απότομα το grip... Ο τετρακύλινδρος ξυπνάει απ τη λήθαργο της ήρεμης βόλτας, στέλνει τον μπροστινό τροχό στον αέρα, και αρχίζει να ανεβάζει στροφές σα δαιμονισμένος ενώ το ουρλιαχτό του σκίζει την ησυχία της νύχτας... Καρφωτή αλλαγή σε τρίτη, προσπαθώντας να μαζευτώ πίσω απ το φαιρινγκ, και στην αλλαγή σε τετάρτη αποφασίζει να επιστρέψει και το δεύτερο τροχό της στην άσφαλτο...

Βλέπω το Stop να πλησιάζει, κατεβάζω 2 ταχύτητες, και έχοντας όρεξη για παιχνίδι, τσιμπάω το πίσω φρένο πλασάροντας τη γλυκά στην ανοιχτή δεξιά που ακολουθεί...

Μουρμουρίζω απο μέσα μου ένα απροσδιόριστο "Δε γαμιέσαι κ εσύ", και ξεκινώ να ανεβαίνω το σφιχτό στροφιλίκι δίχως αύριο, με τα φώτα στη μεγάλη σκάλα... Χωρίς σκέψεις. Χωρίς αναμνήσεις. Χωρίς όνειρα. Μόνο εγώ, αυτή, και ο δρόμος. Η μια στροφή διαδέχεται την άλλη... Πλαγιάζω, φτάνω στο apex, ανοίγω το γκάζι, γλυστράει γλυκά, και σηκώνεται ενίοτε με τα μάτια μου καρφωμένα ήδη στην επόμενη στροφή...

Φτάνοντας ψηλά, η θέα αποζημιώνει. Σταματώ στην άκρη, ανοίγω λίγο τη ζελατίνα στο κράνος, και θαυμάζω τα Χανια το βράδυ... Μια πόλη που αγαπώ και μισώ ταυτόχρονα... Κάτι τέτοιες στιγμές όμως, αξίζουν πολλά για μένα... Δεν σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο, μου φτάνουν ήδη όλες οι φορές που έχω βρεθεί ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο, μόνος ή με παρέα...

Μην έχοντας χορτάσει, παίρνω το δρόμο της επιστροφής... Κατηφορικό το κομμάτι, γνωστή διαδρομή, απο εκείνες που κάνεις με κλειστά μάτια... Η μελωδία απ το γκάζι στις μικρές ευθείες και τα σκασίματα στα κατεβάσματα, πλάθουν στο μυαλό μου, μια μοναδική συμφωνία... Μπορεί να μην έχει τη χάρη των κλασσικών συνθετών, αλλά σίγουρα έχει πάθος...

Φτάνω στο σπίτι, αργά αργά, μαντεύοντας την ώρα... Την αφήνω στη θέση της στο parking, και ένα χάδι μου πάνω της, είναι το ευχαριστώ και συνάμα η υπόσχεση για την επόμενη φορά που δε θ' αργήσει...

Στο μυαλό μου επιστρέφουν σκέψεις... Η καθημερινότητα, το αύριο, το χθες, καθώς και η τιμή της βενζίνης, μια και η καλή μου διψάει έντονα, όταν την παρασύρεις σε έντονο παιχίδι...

"Δε γαμιέται, το αξίζει..." μουρμουρίζω, και κλείνω την πόρτα πίσω μου...

Stormrider said...

το καλύτερο κομμάτι νυχτερινής οδήγησης για μένα είναι ο "κουρσάρος" του βασιλάκη:

"στα 18 σου, έσπασες τα φρένα,
ταξιδεύεις για ταξίδια, άλλα
κυκλοφοράς, μονάχα φτιαγμένος
ο κόσμος όλος χίλια κυβικά
είσαι αγριεμένος, είσαι κουρασμένος
έχεις τη ζωή στη σέλα σου γραμμένη"

black fairy said...

@stormrider
Είναι πιο πολύ για μηχανόβιους ο κουρσάρος... Σε πιο κατάλληλο για αυτοκίνητο και γυναίκα (χαχα έγινα γυναίκα που οδηγεί!!!) είναι μάλλον το διθέσιο της πρωτοψάλτη ή το μηδέν της αρβανιτάκη..
"βάλαμε φωτιά στα φρένα
και μας έμεινε το γκάζι
με ταχύητες μεγάλες
μοναχά η γη αλλάζει..."