Thursday, 22 March 2007

"Να παρατήσουμε το Πολυτεχνείο να πάμε να γίνουμε όλοι μούτσοι"

Ευχαριστώ τον Π., πρωτοετή ΗΜΜΥ γεμάτο όρεξη, που προφανώς δεν έχει απογοητευτεί (ακόμα;;;;) από τη σχολή του και από την κατάσταση που επικρατεί στο Πολυτεχνείο Κρήτης (η οποία όσο πάει χειροτερεύει ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ καταλήψεις), που με τη συγκεκριμένη, βουτηγμένη όσο δεν πάει άλλο στην ειρωνία, ατάκα του μου έδωσε αφορμή να γράψω ένα ακόμα post.

Έχοντας διαβάσει από μικρή Καββαδία και άλλα λογοτεχνικά βιβλία σχετικά με τη ζωή στη θάλασσα, και με έναν παππού πρώην μηχανικό στα καράβια, που κάθε καλοκαίρι μου πιπίλιζε το μυαλό με χιλιοειπωμένες, αλλά πάντα ενδιαφέρουσες, ιστορίες για χώρες μακρινές, που σου εξάπτουν τη φαντασία, δεν θα μπορούσα παρά να έχω μια πολύ ρομαντική εικόνα στο μυαλό μου για τους ναυτικούς.
Πόσες φορές όταν με ρωτούσε η μαμά μου που πήγαινα δεν είχα πει "Μάνα θα πάω στα καράβια" κι άλλες πόσες μεταξύ αστείου και σοβαρού δεν είχα δηλώσει ότι "όταν μεγαλώσω θα γίνω ασυρματίστρια"; Ας όψεται η καταραμένη μου η ευαισθησία στο κούνημα του καραβιού..
Μια ζωή (καλά όταν είσαι 20 έχει πλάκα να μιλάς για μια ζωή άλλα τέλος πάντων) όταν σκεφτόμουν τη θάλασσα έβλεπα μπροστά μου ναυτικούς με τατουάζ στα μπράτσα, να πίνουν σε κάποιο λιμάνι και να ετοιμάζονται για το επόμενο ταξίδι. Η μοναξιά και οι κακουχίες που υπέμεναν, μέσα στο μυαλό μου γιγαντώνονταν, κάνοντάς τους να φαντάζουν ηρωικοί και.. γοητευτικοί.
Πάντα το άγνωστο και το ακατανόητο ή το δύσκολο τραβούσε τα κοριτσάκια, είτε αυτό είναι ο τάδε σταρ του Χόλλυγουντ, είτε (στην περίπτωση μου) οι υπεράνθρωποι ναυτικοί που τα βάζουν με τις τρικυμίες, την απομόνωση μέσα στο πλοίο και φυσικά τη ...ΝΑΥΤΊΑ. Έτσι κ εγώ έκλεινα τα μάτια και φανταζόμουν πως ήμουν παντρεμένη με ναυτικό, πως μήνες και χρόνια, σαν άλλη Πηνελόπη, τον περίμενα να γυρίσει, κι όταν γύριζε, χαρές και πανηγύρια, ΗΡΘΕ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ και τα λοιπά. Ποτέ δεν σκέφτηκα όμως την αγωνία των γυναικών που αποχαιρετούσαν τους αγαπημένους τους και δεν ήξεραν πότε και άν θα γύριζαν ζωντανοί. Ποτέ δε σκέφτηκα την κρυφή ζήλια για τις γυναίκες σε κάθε τόπο που αυτοί έπιαναν λιμάνι. Ποτέ δεν σκέφτηκα τη μοναξιά, τον πόνο του να γεννάς παιδιά και μόνη σου.
Βασικά,
ακόμα και όταν τα σκέφτηκα, το επάγγελμα του ναυτικού δεν έχασε τη γοητεία που ασκούσε πάνω μου... κι έτσι ακόμα θαυμάζω τους παλιούς ναυτικούς και τους σκληροτράχηλους πειρατές, ακόμα κι αν ξέρω πως δεν υπάρχουν πιά, τουλάχιστον με τη μορφή που τους έχω πλάσει στο μυαλό μου.


"Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε."




7 comments:

Anonymous said...

"Oι κινέζες έχουν τα ομορφότερα σκέλη που είδα στη ζωή μου. Μια ρόδινη χαραξιά σα λουλούδι που σκάει. Σαν ένα μάτι μισόκλειστο που ονειρέυεται. Η άνθισή του σκαρφαλώνει καθώς ένα στάχυ. Η σαν αραιό υπογένειο νεαρού Μανδαρίνου"

Απόσπασμα από το βιβλίο ΛΙ του Νίκου Καββαδία

ΥΓ. Τη πρώτη φορά που σε διάβασα νόμισα ότι είσαι ένα κοριτσάκι που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι τα... μαλλιά του. Σου έκανα και σχετικό comment. Διαπιστώνω ότι έκανα λάθος. Μου αρέσει να σε διαβάζω. Είσαι πολύ αξιόλογη
Mr E.

Mr E said...

Ενα σχόλιο στο post "μοναξια"

Η μοναξιά, ως συναίσθημα, είναι προνόμιο των ανθρώπων που αξίζουν. Που το μυαλό τους είναι μπροστά. Που γρονθοκτυπούν το κατεστημένο όποιο και αν είναι αυτό. Που δημιουργούν. Που σκέπτονται. Που είναι πρωτοπόροι. Που ερωτεύονται...

black fairy said...

@ Mr E
Ευχαριστώ πολύ για τα σχολιά σας. Ειμαι πολύπλευρη ή μάλλον μπερδεμένη προσωπικότητα, και ασχολούμαι και με μαλλιά και με ποίηση, και με τον εσωτερικό μου κόσμο, που πολλές φορές μοιάζει πολύ άδειος...

King of the Damned said...

Ωραίο σαν σκέψη... Θα σου πήγαινε να γίνεις ασυρματιστρια, άσε που με τις νέες τεχνολογίες ίσως γλύτωνες και το Morse Code...

Εν τω μεταξύ, προσφέρομαι για μαθήματα ιστιοπλοϊας ή windsurfing, ότι προτιμάς από τα δύο...

Υ.Γ : Στο μαλλί, πάντα, laque TAFT για κάθε καιρό, γιατί είσαι και ριψοκίνδυνη γυναίκα.

Stormrider said...

τσέκαρε το post μου για τον Καββαδία, εδώ!

Stormrider said...

@mr e
ωραίο το γλυψιματάκι σου, αλλά εγώ θεωρώ υποκρισία πράγματα αρνητικά όπως η μοναξιά (με την έννοια της αλλοτροίωσης) να τα εξυψώνουμε ως δείγμα υψηλού πνεύματος αντί να προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε. είναι αυτοκαταστροφικός ναρκισσισμός.

black fairy said...

@ stormrider
Πολύ ενδιαφέρον το post σου για τον Καββαδία. Με το ποιήματά του μπορεί να μαγέψει τον οποιονδήποτε και να τον κάνει να αγαπήσει τη θάλασσα και τη ζωή των ναυτικών...