Friday, 28 December 2007

Keep me safe while i sleep..


Δυσκολεύομαι γενικά να κοιμηθώ. Ειδικά όταν κοιμάται κάποιος δίπλα μου, έχω μια ανασφάλεια ότι η κάθε μου κίνηση, η κάθε μου ανάσα θα τον ξυπνήσει, κι έτσι μένω κοκαλωμένη σε μια στάση που καθόλου δε με βολεύει, η οποία στην τελική με κάνει να πετιέμαι μετά από δέκα λεπτά βίαια και απότομα, γιατί έχω πιαστεί, μουδιάσει ή κουραστεί...
Βρέθηκα σήμερα σ'εκείνη την εντελώς διαφορετική και εκ διαμέτρου αντίθετη κατάσταση που θες να βγεις για λίγο από το σώμα σου και να κοιτάξεις τον εαυτό σου από μακριά, για να χαμογελάσεις τρυφερά.
Κουλουριασμένη μέσα στην τεράστια αγκαλιά του (δεν είναι αυτός τόσο τεράστιος- εγώ είμαι τοσοδούλα), μισοκοιμισμένη, με την ανάσα του να δίνει το ρυθμό που πάντα έψαχνα στα μοναχικά μου βράδια, τα χέρια του γύρω μου να με ζεσταίνουν, και η ξεχασμένη τηλεόραση στο βάθος να παίζει μια συναυλία των U2.
Τί πιο όμορφο από αυτό... Αγκαλιά με το άλλο σου μισό, να τραγουδάς το κομμάτι που ανοίγει το soundtrack της ζωής σου "what more in the name of love..."

Monday, 24 December 2007

Δίπλα σου... σαν πάντα

Είναι εκείνες οι στιγμές που θέλω να σου φωνάξω όσο πιο δυνατά μπορώ, στην προσπάθειά μου να σε βοήθησω να έρθεις στα ίσια σου...
... που θέλω να σταθώ δίπλα σου και να κρατήσω στους ώμους μου όλο εκείνο το βάρος που σου φορτώνουν κάθε μέρα και σε κάνει να λυγίζεις και να πονάς, αλλά δε μ'αφήνεις...
... που αγωνίζομαι να συγκρατήσω το θυμό σου και την αγωνία σου, τις ανασφάλειες και τους φόβους σου, μα όμως οι προσπάθειές μου πέφτουν στο κενό... Όλα σου τα συναισθήματα περνάνε ανάμεσα στα δάχτυλά μου και νιώθω σαν να προσπαθώ με μόνο μέσο τα χέρια μου μόνο να αλλάξω την πορεία ενός ποταμού... Το πιο πιθανό είναι να μην τα καταφέρω και να πνιγώ...
Είναι εκείνες οι στιγμές που ότι κι αν κάνω, ότι κι αν σκέφτομαι είναι για σένα... Είναι τότε που θέλω να σου θυμίσω πως ακόμα κι αν με διώχνεις, εγώ θα 'μαι...
Δίπλα σου σαν πάντα.

Thursday, 20 December 2007

Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικάντζαροι


Χίλιες φορές μας είχε πει ο παππούς την ιστορία για την παράξενη μοίρα τους. Να πελεκάνε αιώνες τώρα το δέντρο που στηρίζει τον απάνω κόσμο και να το ρίξουν χάμω –πλαφ!- σαν άδειο μπαλόνι.
«Χο, χο, χο!» γέλαγε ο παππούς μου.
«Χο, χο, χο!» γελάγαμε κι εμείς, γιατί τους φανταζόμασταν εκεί κάτω στα έγκατα της γης να κόβουνε οι έρμοι και να τραγουδάνε με τις γαϊδουροφωνάρες τους:

Κόβε πριονάκι μου κι η ώρα πλησιάζει.
Χριστούγεννα ζυγώνουνε... το αίμα μας και βράζει!

Οι κακοί άνθρωποι τους φοβούνται και τους σιχαίνονται, γιατί η ασχήμια των καλικάντζαρων τους θυμίζει τη δικιά τους την ασχήμια. Οι καλικάντζαροι πάλι το έχουν υπόψη τους και αυτούς ειδικά τους ανθρώπους διαλέγουν πάντα για να τους κάνουν τα νεύρα... φυτίλια. Μάλιστα!!! Η μόνη τους διασκέδαση είναι να ανεβαίνουν κάθε Χριστούγεννα πάνω στη γη και να δημιουργούν... έκρυθμες καταστάσεις.

Βγαίνουν τη νύχτα και γυρνούν και κάνουν χίλιες τρέλες, στους δρόμους και στα μαγαζιά μπερδεύουν τις ταμπέλες. Γλιστράνε μες στα σπιτικά από τις καμινάδες και μαγαρίζουν τα γλυκά που φτιάνουν οι κυράδες. Μπαίνουν μες στα φουρνιάρικα σα λείπουν οι ψωμάδες και χώνουν τις χερούκλες τους μέσα στους λουκουμάδες. Μαγεύουνε τα ζωντανά κι οι γάτες κελαηδούνε, οι κότες νιαουρίζουνε κι οι γάϊδαροι λαλούνε.

Να, όλο κάτι τέτοια κάνουν... Των Θεοφανείων όμως... «Φέγατε, να φεύγουμε, τι έφτασ’ ο τουρλόπαπας με την αγιαστήρα του, ο παπάς με αγιασμό, χωριανοί με το θερμό
Κι έτσι γυρίζουν κακήν κακώς στον κάτω κόσμο. Αλλά εκεί -ωχ! συμφορά τους!-. Το δέντρο της γης έχει θρέψει κι άντε πάλι την πριόνα απ’ την αρχή. Και άιντε πάλι οι μαύροι...

Κόβε πριονάκι μου κι η ώρα πλησιάζει. Χριστούγεννα ζυγώνουνε... το αίμα μας και βράζει!

Έτσι γινόταν. Έτσι γινόταν κι έτσι θα γίνεται στον αιώνα τον άπαντα.



Μ'έπιασε το καλικαντζαρικό μου πάλι φέτος!
Το απόσπασμα είναι από το Χριστουγεννιάτικο
παραμύθι των αδερφών Κατσιμίχα...
Έτσι είναι το Christmas Spirit για μένα. :) Καλές γιορτές!

Monday, 17 December 2007

Ανατρίχιασα...

Όλο ταξιδεύω
και περνάει απ' το παράθυρο η ζωή
Κάποτε θα μοιάζει ψέμα
πότε φτάσαμε ως το τέρμα
και δεν κάναμε ακόμα την αρχή

Όλο κάτι ψάχνω
στο μπαλκόνι τ' απογεύματα όταν βγω
Τι ’ναι αυτό που με κρατάει
κάθε μέρα που περνάει
κι ας μην ξέρω τι γυρεύω πού πατώ

Κι όλο δεν πιστεύω
πως το δρομο δε θα βρεις να ξαναρθείς
Δεν θ' ανοίγω σε κανένα
και θα περιμένω εσένα
να γυρίσεις απ' την πόρτα το κλειδί

Κι όσο θα κοιμάμαι μόνη
τ' όνειρό σου θα ζυγώνει
στα κρυφά μια λέξη πάλι να μου πει



Πόσο μπορεί να σε συγκινήσει ένα κομμάτι;;; Συγκλονιστική η φωνή της Μαρίας Παπανικολάου. Μουσική και στίχοι λιτά κι απέριττα κι όμως τόσο δυνατά....

Saturday, 15 December 2007

Ο Πασχαλίδης, ο ΟΤΕ, ηTarja και το ΙΚΥ

Που κολλάνε όλα αυτά μαζί;;; Πλαγιότιτλοι είναι, κι όπως στο σχολείο για να γράψουμε περίληψη βγάζαμε πλαγιότιτλους και τους ενώναμε, έτσι θα κάνω τώρα...

Πασχαλίδης: Αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπούσα, ίσως όσο και τον Ιωαννίδη. Το ίδιο και η μαμά μου. Το cd στο μέχρι πρόσφατα κοινό αυτοκίνητο έχει αλλάξει σχήμα από τη χρήση. Έτσι όταν ο αγαπητός μου father έμαθε ότι ο συγκεκριμένος θα έπαιζε στα Χανιά μαζί με τον Ανδρεάτο και το Σκουλά, έκλεισε τραπέζι για να κάνει έκπληξη στη μαμά μου. Μέσα στην τρελή χαρά και στο κέφι ετοιμαστήκαμε την Παρασκευή το βράδυ και στην ώρα μας φτάσαμε στον "συναυλιακό χώρο". Ξεκινάει το live, παίζουν παίζουν παίζουν ο Σκουλάς και ο Ανδρεάτος, βγαίνει ο Πασχαλίδης τραγουδάει ένα τέταρτο και φεύγει. "Θα ξαναβγεί" λέμε εμείς... Και όντως βγήκε, αλλά για να συνοδεύσει τους άλλους σε κρητικά άσματα... 'Εφυγα άρον άρον ξενερωμένη όσο δεν πάει άλλο και με την υπόσχεση να μην ξαναπατήσω σε συναυλία του.


Οτε: Τις καινούριες διαφημίσεις του ΟΤΕ που προσπαθούν να μας πείσουν ότι παίζουν με τη νοημοσύνη μας τις έχετε;;; Λες και δε φταίνε για τα πάγια, τις υπέρογκες χρεώσεις και τις χάλια υπηρεσίες... Έξυπνες μεν σα διαφημίσεις, δε λέω, αλλά έλεος παιδιά... μην το χέσουμε και τελείως!

Tarja: Αυτό το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα παίζουν Tarja Turunen (φωνάρα-πρώην τραγουδίστρια των Nightwish τους οποίους λατρεύω) και Epica, με συμπαθητική φωνούλα, καλά κομματάκια, που τυχαίνει να είναι η μεγάλη λατρεία του καλού μου αυτήν την περίοδο. Ήθελα να πάω, αλλά δεδομένου ότι έπρεπε να ζητήσω από τους γονείς μου λεφτά για αεροπορικά εισιτήρια, εισιτήρια συναυλιών και 2 διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχείο, τελικά το απέφυγα. Η Tarja έχει φωνάρα τελικά και όχι μόνο στους δίσκους... Μόλις με πήρε ο καλός μου να ακούσω λίγο Phantom of the Opera που έχω κόλλημα τόσο με την ιστορία όσο και με τη διασκευή... Ζηλεύωωωωωωω!!!


ΙΚΥ: Η προηγούμενη παράγραφος θα ήταν διαφορετική, αν το γράμμα από το ΙΚΥ με μια, διόλου ευκαταφρόνητη στα άνεργα μάτια μου, επιταγή-επιβραύβευση για κάτι "τρομερό" που κατάφερα το πρώτο έτος, είχε φτάσει μια βδομάδα πριν... Κατάλαβες;;; Περιμένεις 3 χρόνια κι όταν έρχεται ξενερώνεις... Anyway ένα μεγάλο μέρος του ποσού θα διατεθεί για την πληρωμή του υπολοίπου του αμαξιού μου... :)

Αυτά για την ώρα... Όποιος μπορεί ας πάει αύριο Epica για να μου κάνει ζήλιες....

Tuesday, 11 December 2007

All apologies...


Υπάρχουν εκείνοι οι λίγοι άνθρωποι στη ζωή σου που νιώθεις κοντά τους άνετα και ήρεμα, και που θες να μοιράζεσαι τις μικρές στιγμές σου μαζί τους... Όταν η συμπεριφορά σου τους κάνει να αισθάνονται -δικαίως- άσχημα και να απομακρύνονται από σένα, δεν μπορείς παρά να κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να αλλάξεις και να ξανακερδίσεις την εμπιστοσύνη και την δυνατότητα να μοιράζεσαι τη ζωή σου τους...


"What else could I write
I don't have the right
What else should I be
All Apologies..."

Friday, 7 December 2007

Substitute Mom Project: Failed

Τις μέρες που πέρασαν, -3 στον αριθμό, σχεδόν 4- οι γονείς μου έλειπαν από το σπίτι κι έτσι αναγκάστηκα να αναλάβω τους ρόλους του μπαμπά και της μαμάς -και του αφεντικού σκύλου-, φροντίζοντας τον αδερφό μου και το λυσσασμένο μας.
To πρόγραμμα περιλάμβανε καθημερινά ξύπνημα στις 7.20 για να ετοιμάσω το μικρό στο σχολείο, μεταφορά του μέχρι και από εκεί γιατί είναι και ένα τέταρτο δρόμος μέσα στον ψόφο και τη βροχή, μετάβαση στη γιαγιά μου να πάρω φαγητό, μεταφορά του μικρού από και προς το φροντιστήριο στην άλλη άκρη της πόλης.
Ανάμεσα σ'όλα αυτά βάλτε και τάισμα-παιδιού σκυλιού 2 φορές τη μέρα, περίπατο σκυλιού, κόλλημα στην κίνηση μέχρι και 40! λεπτά και ψάξιμο για θέση παρκαρίσματος στη γειτονιά μου, όπου και γίνεται χαμός και πρέπει να κάνεις γύρω γύρω με τις ώρες, και κάποιες δουλειές του σπιτιού για να μη γίνει μπουρδέλο.
Για σαντιγί από πάνω προσθέστε και μια ιγμορίτιδα με τρομερούς πονοκεφάλους!
Ίσως για κάποιον που τα κάνει καθημερινά να φαίνονται λίγα και απλά, αλλά για μένα ήταν βασανιστήριο από το πρωινό ξύπνημα μέχρι το τελευταίο βραδινό παρκάρισμα του αυτοκινήτου, (btw δυσκολεύομαι ακόμα λίγο ποτέ δεν ήμουν καλή στο σπορ, φαντάσου τώρα!)..
Έτσι μετά από 3 ολόκληρες μέρες που ήμουν χωμένη στο λούκι μπορώ να πω ότι τελικά οι μαμάδες είναι υπεράνθρωποι από ένα γειτονικό πλανήτη του Κρύπτων, φερμένοι στη Γη για να βάζουν τα πράγματα σε μια κάποια τάξη, γιατί οι απλοί άνθρωποι δεν τα καταφέρνουμε. Αν τα έπαιξα σε 72 ώρες, είναι τρομακτική και μόνο η ιδέα του να το κάνεις καθημερινά για 18 και βάλε χρόνια!

Wednesday, 28 November 2007

Ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά...


Το τηλεφώνημα του μπαμπά μου το πρωί με ενημέρωσε ότι επιτέλους μπορώ να πάω τη Νταλίκα μου στην αντιπροσωπεία για να της βάλουν πινακίδες. Στο δρόμο καθώς ερχόμουν οδηγώντας, περήφανη πια, το επίσημα αναγνωρισμένο από όλους και όλα, αυτοκίνητό μου είδα στο δρόμο ένα ζευγαράκι να περπατάει χέρι χέρι.
Δεν ήταν το πρώτο κι ούτε πρόκειται να είναι το τελευταίο ζευγάρι που θα δω έτσι, μ'αρέσει άλλωστε και μένα η ψεύτικη ασφάλεια που σου προσφέρει η επαφή, από την εποχή που η μαμά μου με κρατούσε σφιχτά από το χέρι για να περάσουμε το δρόμο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ηλικία τους. 6ο το λιγότερο. Κι έτσι, το λασπωμένο εδώ και καιρό μυαλό μου πήρε μπροστά...
Έστω ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι παντρεμένοι εδώ και 40 χρόνια, έχουν παιδιά και εγγόνια και έχουν περάσει όλη τους τη ζωή σχεδόν μαζί. Δίπλα ο ένας στον άλλον στα δύσκολα, δίπλα και στα όμορφα. Όλος αυτός ο χρόνος πως δεν έχει καταφέρει να τους απομακρύνει; Δεν έχουν κουραστεί να ζουν καθημερινά μαζί, να ανέχονται τις παραξενιές και τις γκρινιες του άλλου; Μπορεί ο έρωτας να κρατήσει τόσο πολύ και να νικήσει τη ρουτίνα, σε βαθμό που να τους κάνει να θέλουν να περπατάνε στο δρόμο χεράκι χεράκι;
Έστω όμως ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι μαζί από τότε που μπορούν να θυμηθούν τους εαυτούς τους, ότι έχουν γνωριστεί και ερωτευτεί στα 55 ή στα 60 τους. Σ'αυτήν την ηλικία είναι όντως έρωτας, το συναίσθημα που σε συνεπαίρνει και σε τρελαίνει, ή απλά η ανάγκη της συμβίωσης και της συντροφικότητας, που το μυαλό σου σε σπρώχνει να το ονομάσεις έρωτα; Τότε... στην προσπάθειά σου να καλύψεις ίσως το κενό, και από τη σεξουαλική επαφή, την οποία δε θες, ή το σώμα σου δε σου επιτρέπει τις περισσότερες φορές να έχεις, απλά ακουμπάς τον άλλον όσο πιο πολύ μπορείς, στο σπίτι, στο δρόμο, παντού; Όμως, σ'αυτήν την περίπτωση, μπορείς να ονομάσεις κάτι που εκ των πραγμάτων έχει ημερομηνία λήξης έρωτα;;; Κάτι που ίσως ποτέ δε θα έχει το χρόνο και τη δυνατότητα να εξελιχθεί στην αγάπη που μένει όταν τα χρόνια και ο έρωτας σβήσουν και περάσουν, σαν αποτέλεσμα των κοινών εμπειριών και βιωμάτων;


PS: Θα μπορούσε κάποιος να μου πει πως η ηλικία μου και οι σχέσεις που έχω μέχρι τώρα κάνει, που συνήθως με το που πάνε να χρονίσουν με τρομοκρατούν, δε μου δίνουν το εύρος της σκέψης και της αντίληψης που απαιτεί η κατανόηση του συγκεκριμένου θέματος, και ίσως να ΄χει δίκιο...

Sunday, 25 November 2007

Άντε πάλι γιορτές και πανηγύρια!

Είμαι για άλλη μια φορά χαρούμενη αυτό το μήνα, καθώς σήμερα Κυριακή 25 Νοεμβρίου του σωτήριου έτους 2007 έχω την ονομαστική μου εορτή!
Κατερίνα. Αικατερίνη στην ουσία. Άρεσε πολύ σε ένα μαθηματικό στο σχολείο και με φώναζε έτσι (OMG!!!). Aικατερίνη λοιπόν... Ίσως συνδέεται ετυμολογικά με το εκάτερος. Ίσως με την άνοιξη (κατ+εαρινή)... Όπως και να'χει βλακεία είναι...
Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς. Από αυτήν την Κυρία, αλλά και από την Μεγάλη Αικατερίνη και τη γιαγιά μου την κυρα-Κατίνα, εμπνεύστηκαν οι, νέοι και άμυαλοι τότε, γονείς μου και μου έδωσαν το συγκεκριμένο ονοματάκι... Μπορεί βέβαια να είχαν στο μυαλό τους και την Catherine Deneuve ή την Κατερίνα Γώγου..
Όπως και να 'χει, το όνομα, που καθώς είναι πολύ μεγάλο για να το χρησιμοποιείς στην καθημερινή σου ζωή, έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά.Δάσκαλοι, φίλοι και οικογένεια με έχουν κατά καιρούς φωνάξει Κατ, Κα, Ρουνι, Ρίνα, Νι, Cathy (μαλακισμένη ελληνοκαναδέζα... Το έπαιζε "δεν ξέρω ελληνικά δεν ξέρω ελληνικά", αλλά όταν αφού με φώναζε έτσι, έλεγα μέσ'απ' τα δόντια μου "καθίκι", το κοψε..).
Το συγκεκριμένο είναι ίσως μαζί με το Μαρία και το Ελένη μάλλον το πιο συνηθισμένο από τα χριστιανικά θηλυκά ονόματα. Για να αποδείξω της σκέψης μου το αληθές, έχω να σας πω ότι ψάχνοντας τον στενό μου οικογενειακό κύκλο, τις συμμαθήτριές, συμφοιτήτριες και φίλες μου, βρήκα 16... Δεν είναι και λίγες... Ξέρω και ανθρώπους που έχουν τρομερή πέραση στις Κατερίνες, και είναι αρκετά πιθανό σε κάποια φάση της ζωής του να τα έχουν με μια από μας...
Έχω και μια θεωρία ότι μαζευόμαστε όλες μαζί σε συγκεκριμένα μέρη, γιατί από αρχαιοτάτων χρόνων έχουμε ιδρύσει μια μυστική οργάνωση (κάτι σαν το Κοινό της Σιων), μέλη της οποίας γινόμαστε με την τελετή ονοματοδοσίας μας, με σκοπό να καταλάβουμε τον κόσμο και οργάνωση παρόμοια με εκείνη του Μασσωνισμού. Αν δεν ξαναγράψω ποτέ στο Blog θα με έχουν βγάλει από τη μέση, γιατί ήξερα πολλά και μίλησα!
Τελειώνοντας το εορταστικό μου παραλήρημα, παραθέτω και άσμα...

Όταν περνώ για να σε δω, αχ πως με βασανίζεις
έχεις κεφτέδες στη φωτιά, αχ Κατερίνα μου γλυκιά
και γλυκοτηγανίζεις
Αμάν Κατερίνα μου, κουζούμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα ειπώ
Μάτια σαν τα κάστανα, μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου, θέλω να περνώ
Έχεις τσουκάλι πήλινο, και ψήνεις φασουλάδα
κι εγώ από την λαχτάρα μου παίζοντας την κιθάρα μου
σου κάνω πατινάδα
Αμάν Κατερίνα μου, κουζούμ Κατερίνα μου
τα παραπονάκια μου θέλω να στα ειπώ
Μάτια σαν τα κάστανα, μ’ έβαλαν στα βάσανα
κι όλο από την πόρτα σου, θέλω να περνώ

Χρόνια μας πολλά συνονόματες!!!!

Sunday, 18 November 2007

(wannabe) Working Girl

Είμαι 20. Στα 21. Φοιτήτρια. Στην πόλη μου, πράγμα που σημαίνει πως δεν επιβαρύνω τουλάχιστον την οικογένειά μου με ενοίκιο, επιπλέον λογαριασμούς, εισιτήρια κτλ κτλ. Όμως έχω αρχίσει να νιώθω ασχημα με το όλο "Μαμά/Μπαμπά θα μου δώσεις λεφτά να βγω/ να πάω για ψώνια/ να γραφτώ γυμναστήριο/τελειωμό δεν έχουν..." σκηνικό. Και με δεδομένο ότι εκτός από την αγορά του αυτοκινήτου μου αυτή καθαυτή θα αναλάβουν και έξοδα όπως ασφάλειες, βενζίνη, σέρβις και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να βγω στη αγορά εργασίας...

Πρώτη προσπάθεια. Φιλικό περιβάλλον. Τόσα μαγαζιά, τόσες δουλειές από δω κι από κει, κάτι θα βρεθεί. Πράγματι, ο νονός μου έψαχνε κάποιον για να τον βοηθάει στο μαγαζί, αλλά οι γνώσεις μου πάνω στα ηλεκτρονικά είναι απειροελάχιστες... Τζίφος.
Δεύτερη προσπάθεια. Εφημερίδα. Χμ... Βοηθοί υδραυλικού, μεταφορείς ξυλουργείων, κοπέλες για κωλόμπαρα, δουλειές που το ωράριο θα με έκανε να παρατήσω εντελώς τη σχολή. Πάει κι αυτό.

Όταν είσαι φοιτητής, υπάρχει πάντα και η ιδέα του να κάνεις μάθημα σε παιδάκια (τι σκατά πολυτεχνίτισσα είμαι εε;;;). Όμως...τα φοβάμαι. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί τους, να αποδώσω σαν εκπαιδευτικός (δεν είμαι ούτως ή άλλως), να κρατηθώ όταν με νευριάσουν και να μην πάθω υστερία...

Ανάθεμα την αξιοπρέπειά μου που δε μ'αφήνει να ζητιανεύω για πάντα... Αν κανείς έχει ιδέα για δουλειά, let me know... Προσόντα έχω πολλάαααα (χαχαχαχ)

Thursday, 15 November 2007

Stardust ή Ο Θρίαμβος του Μarketing


Καιρό τώρα λέγαμε να πάμε στο Stardust. Είχα διαβάσει καλά λόγια, είχε κάτσει και του καλού μου, κι ούτως ή άλλως μια επίσκεψη τη βδομάδα στον κινηματογράφο την έχουμε, οπότε καταλήξαμε εκεί...
Μου έκανε εντύπωση ότι Τετάρτη βράδυ, που συνήθως δεν έχει καθόλου κόσμο (στον El Greco εμόνο, αλλά επιφυλάσσομαι να πω κακίες ΚΑΙ για άλλη ταινία σήμερα), μαζευτήκαμε καμιά 20αριά, αν όχι παραπάνω... 'Ηταν και δυο παιδάκια.
Εντύπωση, αλλά αρνητική αντίστοιχα, μου έκανε επίσης πόσο "μουδιασμένοι" ήταν εκείνοι που βγήκαν από την προηγούμενη παράσταση...
Ταινία με πολύ καλό κάστ, εστω και σε μικρούς ρόλους και αναφέρω ενδεικτικά: Peter O'Toole, Rupert Everett (καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς και αχ πόσο λατρεύω τη φωνή σου!), Michelle Pfeiffer, Robert de Niro (απίστευτος ΚΑΙ εδώ).. Πρωταγωνιστικοί ρόλοι Claire Danes (γνωστή ίσως φάτσα σε όσους έχουν δει το Romeo+Juliet με τον Di Caprio) και Charlie Cox (γλυκιά μουρίτσα αλλά εντελώς άγνωστος σε μένα προσωπικά).
Μ'αρέσανε και τα κοστούμια, είχε και γέλιο φου και φου, αλλά..
Και σ'αυτό το ΑΛΛΑ πρέπει να σταθεί όποιος το έχει κάπου στα βάθος του μυαλού του να πάει να το δει! Η ταινία είναι ο ορισμός της μούφας! Πολύ μπλα μπλα, πολλή προώθηση, νούμερο 247 στο top 250 της ΙΜDB, αλλά ειλικρινά και βάζω το χέρι μου στη φωτιά, μετάνοιωσα τα 7 ευρώ (και δεν το παθαίνω συχνά).. Θα μπορούσα άνετα να τη δω σπίτι μου κατεβασμένη ή σε dvd, αλλά όχι στον κινηματογράφο.
Προς τί όλο αυτό το θάψιμο; θα μου πείτε... Δεν ξέρω ίσως το ότι είχα προσδοκίες που τώρα κοιμούνται κάπου στο βυθό του Ατλαντικού δίπλα στο κουφάρι του Τιτανικού, ίσως το ότι όλο το στόρυ ήταν παρατραβηγμένο, ίσως το ότι έφυγα μαγκωμένη από την αίθουσα; Δεν ξέρω...
Just for the record.. Η ιστορία είναι του Νeil Gaiman, για τον οποίο έχω ακούσει πολλά καλά λόγια, αλλά με απογοήτευσε τρομερά..
Αν δεν με εμπιστεύεστε, go check it out yourselves! Θα με θυμηθείτε!!

Tuesday, 13 November 2007

Δεν μπόρεσα να κρατηθώ τελικά...

Ξεχάστε ότι έχω γράψει τις τελευταίες μέρες... Μισοντυμένα και μισόγυμνα ανήλικα τσουλάκια, νοσοκομεία και γιαγιάδες που δεν με πάνε! Όλα!!!
Αν έχετε διαβάσει το Happy Birthday to ME post θα θυμάστε ίσως την υποσημείωση:

"Μπαμπάκα μου δεν ήρθε επιτέλους η ώρα να αποκτήσω κι εγώ ένα τουτού;;;
ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ!"

Ε λοιπόν, δεν ξέρω αν διάβασε το post, το μυαλό μου ή αν απλά υπέκυψε στις γλύκες και την γκρίνια μου, αλλά...

ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ!!!!

Το παραγγείλαμε την Πέμπτη που μας πέρασε, οπότε δεν έχει έρθει ακόμα (κλαψ), αλλά το περιμένω και δεν μπορώ να κρατηθώ!!!! Θα το δείξω και σ'εσάς!!!




Peugeot 107. Μικρό, χαριτωμένο, χαμογελαστό, κόκκινο!!!! Καινούριο και ΔΙΚΟ ΜΟΥ!




Έτοιμο για βόλτες και ταξίδια της στιγμής (χωρίς πολλές αποσκευές κι όπου μας βγάλει, δε χωράει πολλά το μικρό μου)...



Όποιος έχει κανένα κονέ στην Peugeot να σπρώξει λίγο να το πάρω πιο γρήγορα και θα του χρωστάω βόλτα!!!!

Sunday, 11 November 2007

You don't have to be a slut to be pretty


Κυριακή απόγευμα σήμερα, και στα φροντιστήρια αυτό σημαίνει διαγώνισμα.
Διαγώνισμα στο σπίτι μου σημαίνει καυγάς για το ποιός θα πάει το μικρό στο φροντιστήριο.
Σήμερα έχασα οικειοθελώς εγώ.
Έξω από το φροντιστήριο περίμεναν μαζί με τα άλλα παιδάκια κάτι κοριτσάκια από 15 μέχρι 17, ηλικίας Λυκείου εν ολίγοις. Με δεδομένο ότι έξω έχει ψόφο και ότι φορούσα, κρυουλιάρα ούσα, (έκανα κα στίχο) μπλούζα, πουλόβερ και μπουφάν, θα περίμενε κανείς τα κοριτσάκια αυτά να είναι ντυμένα αναλόγως...
Κι όμως... Φορούσανε φουστίτσες!!! Κι όχι φουστίτσες ότι κι ότι! 'Ισα ίσα κρύβανε τα βασικά, και με λεπτούλι καλσόν από κάτω... Αν τα πόδια τους δεν ήταν τόσο τέλεια περασμένα με κερί, θα μπορούσε κανείς να δει τις τρίχες τους σηκωμένες!
Οι φουστίτσες συνοδεύονταν από ξώβυζο μπλουζάκι (οκ τις ζηλεύω επειδή το στήθος μου είναι οριακά πάνω από την αμελητέα ποσότητα) με ένα σακάκι ή μπουφάν μπουφανάκι από πάνω...
Μόνο που τις έβλεπα κρύωνα... και σκεφτόμουνα σαν σωστή αμπελοφιλόσοφος..
Ότι κάποτε πρέπει κάποιος να πει σε όλα εμάς τα χαζά θηλυκά τα εξής:
1. Δε χρειάζεται να είσαι ξέκωλο για να είσαι όμορφη. Μπορείς κάλλιστα να είσαι όμορφη, γλυκιά, χαριτωμένη και ελκυστική και με λίγο πιο μακριά φούστα...
2.Δε χρειάζεται να είσαι ντυμένη με την τελευταία λέξη της μόδας αν δε σου ταιριάζει. Νιώθεις καλύτερα με τα ρούχα που ταιριάζουν στο σώμα και την προσωπικότητά σου, και όχι με εκείνα που σου προτείνουν οίκοι και μόδιστροι...
3.Όταν έξω έχει κρύο κανείς δε θα σε παρεξηγήσει αν αποφασίσεις να ντυθείς λίγο περισσότερο. Και μην ακούσω μαλακίες του στυλ "μμμμμπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος"!!!

Monday, 5 November 2007

Η black fairy στο Nαυτικό Νοσοκομείο Κρήτης

Ο ναύτης καλός μου πριν από μια βδομάδα μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο ΝΝΚ (βλέπε τίτλο) εξαιτίας ενός τρομερού πυρετού που τον μετέτρεψε στον Human Torch. Ο πυρετός κράτησε μέχρι την Τετάρτη. Παρ'όλα αυτά είναι ακόμα όμηρός τους, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι αύριο επιτέλους θα επιστρέψει σπίτι του!
Κάθε μέρα λοιπόν, σαν καλή σύζυγος, έκανα τον κόσμο κουβάρι βέβαια, αλλά έπαιρνα το αμάξι της μαμάς μου (να μάθουν να μη μου παίρνουν δικό μου!) και βρουμ, βρουμ δρόμο έπαιρνα δρόμο άφηνα για το νοσοκομείο.

Πρώτη επίσκεψη: Ψαρωμένη όσο δεν πάει, τρομοκρατημένη όσο ποτέ για την κατάσταση που θα τον έβρισκα, αλλά και επειδή φοβάμαι νοσοκομεία και στρατιωτικούς -φαντάσου ένα νοσοκομείο στο οποίο νοσηλευτές και νοσηλευόμενοι είναι στρατιωτικοί-, πλησιάζω το περίπτερο (όχι εκείνο με τα τσιγάρα και τις τσίχλες) στο οποίο ήταν η κοπελίτσα -με στολή του ναυτικού παρακαλώ- στην οποία θα έπρεπε να αφήσω την ταυτότητά μου (χάλια η φωτογραφία μου χάλια!!!) για να μπορέσω να μπω.
-Το όνομά σας, την ταυτότητά σας και το όνομα του ασθενούς θα μου πείτε; (ευγενέστατη)
Δίνω την ταυτότητα.
-Ναύτης Ασθενόπουλος. Μαύρη Νεραιδίδου.
-Εσείς είστε ο Ναύτης Ασθενόπουλος; με ρωτάει με βλέμμα σαν αγελάδας που μόλις είχε οργασμό.
-Σας μοιάζω για Ναύτης Ασθενόπουλος; απορώ μεγαλόφωνα και απομακρύνομαι.
Στράβωσε αλλά στ'αρχίδια μου. Με τέτοιο μαλλί και με φάτσα 15 χρονου κοριτσόπουλου της έκανα για άντρας; Αν είναι ποτέ δυνατοΣ!!!

Ρωτάω από δω, ρωτάω από κεί φτάνω κοντά στο θάλαμο του καλού μου, αλλά όπως πάντα έχω χαθεί. Βλέπω μια πόρτα "γραφείο προϊσταμένης" ή κάτι τέτοιο. Μπαίνω μέσα και ακούω χάχανα από το βάθος.
-Συγγνώμη... (φοβισμένη και όλο τύψεις που ενόχλησα) Ο Ναύτης Ασθενόπουλος σε ποιό θάλαμο είναι;
Το λογικό θα ήταν να ψάξει στο βιβλίο για να δει, αλλά στα μισά της πορείας ακινητοποιείται και μου λέει τον αριθμό.
-666. Εδώ δίπλα.
Αν και μου έκανε εντύπωση, δε ρώτησα πως και το ήξερε απ'έξω και απλά προχώρησα στο διάδρομο για να βρω το θάλαμο 666.

Πράγματι, δυο βήματα παρακάτω είδα στην πόρτα τον αριθμό που έψαχνα. Κοιτάω τρομοκρατημένη μέσα. Πάνω στο κρεβάτι ένας κάτωχρος και καταταλαιπωτημένος, κατατρυπημένος από εξετάσεις και ορούς άνθρωπος, που θύμιζε τον άντρα μου. Κι ένας ξάδερφός του στη μία από τις δυό καρέκλες. Πλησιάζω για να τον φιλήσω, θυμάμαι ότι δεν κάνει, κάνω μεταβολή. Σκέφτομαι ότι δεν είναι σωστό, πλησιάζω και τον χαϊδεύω σαν να 'ναι κουτάβι στο κεφάλι.
Κάθομαι για κανένα μισάωρο και δε βγάζω μιλιά, απλά τον κοιτάω. Τον λυπόμουνα όσο δεν πήγαινε άλλο και μου έβγαζε ταυτόχρονα και το προστατευτικό μου, έτσι χλωμό και άρρωστο που ήταν...
Τότε ΤΣΟΥΥΥΠ να σου η γιαγιά του! Ντρέπομαι, αλλάζω δυό τρία χρώματα, αλλά τί μπορώ να κάνω; Θα το υποστώ. Έμεινε λίγο πολύ ένα μισάωρο. Δε γύρισε όχι να μου μιλήσει, ούτε καν να με κοιτάξει! Ήμουν αόρατη, άγευστη, άοσμη σαν το οξυγόνο ένα πράγμα. Έφυγε κι ανέπνευσα ελεύθερα....

Σε λίγο σηκώθηκε κι ο ξάδερφος να φύγει να μας αφήσει λίγο μόνους μας να κάνουμε τρελίτσες (LoL αν κάναμε το παραμικρό θα θρούλιζε!). Σηκώνομαι από καρέκλα, κάθομαι στο κρεβάτι, του πιάνω το χέρι...
3 λεπτά πριν τη λήξη του επισκεπτηρίου σκάει μύτη ένας ένστολος γιατρός.
-Τί κάνει εκεί;
-Μου τρίβει το χέρι επειδή πονάει.
-Τί σου είναι;
-Ξαδέρφη.
-Αλήθεια Ξαδέρφη;
Χαμογελάει ο καλός μου με βλέμμα "βλάκας είσαι;"
-Το επισκεπτήριο δεν τέλειωσε; ξαναρωτάει.
-3 λεπτά ακόμα... του θύμισα.
Έφυγε, αφού έψαξε το βιβλίο που του είχα πάει. Πώς και δε διάβασε την κάρτα, απορώ. Θράσος ο άνθρωπος όχι αστεία!!!
Σε λίγο επέστρεψε να μου πει ότι τέλειωσε το επισκεπτήριο, κι έτσι εκμεταλλευτήκαμε το "15χρονη παιδούλα" που ανέφερα πιο πρίν, και έμεινα λίγο παραπάνω με την πρόφαση ότι περιμένω τη μαμά μου! χεχε

Οι υπόλοιπες μέρες πέρασαν με τον καλό μου σε ατομικό θάλαμο να λιώνει στην τηλεόραση, να υφίσταται κουλές επισκέψεις, να σνομπάρει το φαΐ του νοσοκομείου (αφού του πηγαίναμε από σουβλάκια μέχρι τούρτα γενεθλίων οι απ'έξω τί να το κάνει;) και να κάνει φιλίες με τις νοσοκόμες που "πασάκο" μου τον ανεβάζανε, "Ν. μας τον κατεβάζανε". Μήπως να ζηλέψω;;;

Τελευταία επίσκεψη: Παίρνω το αμάξι και κατευθύνομαι προς το ΝΝΚ, με Red Hot Chilli Peppers στο cd player, να σιγοτραγουδάω και οδηγώ άνετα και όμορφα σαν να πήγαινα για καφέ και όχι για επίσκεψη σε νοσοκομείο (πάνε και φόβοι και όλα). Μπαίνω μέσα, αφήνω ταυτότητα, βρίσκω το θάλαμο χωρίς βοήθεια (ρουτίνα μου 'χει γίνει πιά η διαδικασία), μπαίνω μέσα κλείνοντας πίσω μου την πόρτα, του ρίχνω ένα φιλάκι χωρίς φόβο να κολλήσω αλλά με πολύ πάθος, και κάθομαι στο κρεβάτι.
Πάνω που με έχει πάρει αγκαλίτσα, ανοίγει η πόρτα, πετάγομαι και σε κλάσματα δευτερολέπτου βρίσκομαι στην καρέκλα. Τραπεζοκόμος. Δε χρειαζόμασταν το φαγητό του, οπότε έφυγε εξίσου γρήγορα. Ξαναπηδάω στο κρεβάτι.
Σε λιγάκι τοκ τοκ στην πόρτα, η γιαγιά. Δεν έχω προλάβει να κάτσω στην καρέκλα πριν να την ανοίξει τελείως. Θέλω να ανοίξει να με καταπιεί η γη. Κάθεται λίγο και πάνω στην ώρα που ζητάει να της πάρουμε τηλέφωνο για ταξί, έχει ωριμάσει μέσα μου η σκέψη να φύγω. Μου μίλησε βγαίνοντας. Πρόοδος.
Ξανακάθομαι στο κρεβάτι, σίγουρη ότι δε θα 'ρθει κανένας άλλος. Χα! Πόσο γελασμένη ήμουν! Χτυπάει η πόρτα και μπαίνουν μέσα οι δύο αδερφές του μπαμπά του (συμπαθέστατες) και... η άλλη γιαγιά του! (Γαμώ την ώρα και τη στιγμή που δεν έφυγα, γαμώ!!!) Τί να κάνω είναι αργά να φύγω τώρα. Σηκώνομαι από το κρεβάτι, κάθομαι στο μπράτσο της μιας καρέκλας και περιμένω να δω την εξέλιξη της υπόθεσης... Μπίρι Μπίρι οικογενειακό και χαχαχά, μάθαμε και ότι ο παππούς είχε μια τάση να το σκάει από τα νοσοκομεία (από κεί το 'χει πάρει και ο άλλος... τώρα εξηγούνται οι τάσεις φυγής!). Τον έπιασε η νοσοκόμα την ώρα που έτρωγε σουβλάκι και φρίκαρε, της έκανε γλύκες και τον άφησε να το φάει. Εμένα υποψιάστηκε η μαλακισμένη ότι του το πήγα!!! Με στραβοκοίταξε η ηλίθια! Στην έξοδο, η έτερη γιαγιά με χαιρέτησε ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ! (LoL)
Μετά από όλες αυτές τις τρομακτικές εμπειρίες η ώρα πήγε 8 και έπρεπε να την κάνω... Τον άφησα με τις ευχές μου να βγεί την επόμενη, και μάλλον έτσι θα γίνει.
Άντε γιατί πολύ το καθυστερήσαμε και θα 'ρθω να τα σπάσω όλα εκεί μέσα!

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ στο ΝΝΚ να κλείσει άμεσα γιατί δεν έχει και καμιά ουσιαστική χρησιμότητα, πέρα από το να φυλακίζει για μια βδομάδα κάποιον που πάει να πάρει άδεια!
Ασταδιάλα! Τσαντιστηκα πάλι!

Thursday, 1 November 2007

Γερνάω....

Σηκώνει το ποδαράκι της, το περνάει πάνω από τη γραμμή που βρίσκεται μπροστά της, χαμογελάει και πατάει γερά στο πάτωμα!!!! Tρίτη δεκαετία της ζωής μου σου 'ρχομαι!

Από αυτή τη στιγμή και μέχρι αύριο το βράδυ στις 23.59 έχω γενέθλιααααα!

Κλείνω αισίως τα 20 και μπαίνω στα
21

Χρόνια Μου Πολλά!!!!

Μπαμπάκα μου δεν ήρθε επιτέλους η ώρα να αποκτήσω κι εγώ ένα τουτού;;;
ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ!


Monday, 29 October 2007

Θυμάσαι..;

Θέλω να πάμε ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο... Το δικό σου βέβαια, έχω εγώ βρε χαζούλι;
Τι κι αν πάθουμε λάστιχο; Τι κι αν αργήσουμε πάλι και φύγει το αεροπλάνο χωρίς εμένα; Πάντα θα υπάρχει το επόμενο...
Θέλω να μ'αφήνεις να σου μιλάω σ'ολόκληρο το δρόμο για κάθε μικρή κι ασήμαντη λεπτομέρεια της ζωής μου, να σε πρήζω και να το ξέρω, κι όμως να μη μου ζητάς να σταματήσω.. Θα 'κανες άραγε το ίδιο και τώρα;
Θέλω να βάζουμε τις μουσικές σου και να τραγουδάμε και να μην αλλάζουν τα cd παρά μόνο όταν θα βάζω εγώ το μαγικό χεράκι μου... Ξεχνάς πάλι ότι είμαι νεραϊδούλα, ε;
Θέλω να οδηγείς πάλι ώρες πολλές κι έξω να είναι νύχτα ή να βρέχει, κι εγώ να μετράω φορτήγα και αγελάδες, και να ενθουσιάζομαι μ'εκείνο το βυσσινί λεωφορείο με το άσπρο άλογο.. Αν κουραστείς θα οδηγήσω εγώ, μόνο που θα αργήσουμε κι άλλο να φτάσουμε. Δε σε πειράζει, έτσι;
Θέλω να με βλέπεις ότι έχω κουραστεί και να μου λες να κοιμηθώ κι εγώ -αγύριστο κεφάλι- να επιμένω "όχι, όχι, όχι.." και να συνεχίζω να μιλάω και να μετράω ποτάμια. Ένα, δύο, τρία στη σειρά. Θυμάσαι μήπως πως τα λένε;
Θέλω να πάμε ένα ταξίδι σαν το περσινό.. Μακριά.. Οι δυο μας... Τέτοιες μέρες ήτανε...

Θυμάσαι..;

Sunday, 28 October 2007

Girls just wanna have fun...

H μια δεν είχε όρεξη να βγει, η άλλη δεν είχε λεφτά, η τρίτη απλά ακολούθησε την παρέα, κι έτσι βρεθήκαμε, τα τρία χαζοχαρούμενα που κολλήσαμε στα διαλείμματα και στα κενά ενός φροντιστηρίου της πόλης, να αράζουμε σ'ένα ημιυπόγειο δωματιάκι, τον προσωπικό χώρο της έτερης Χανιώτισσας που ξέμεινε εδώ, φοιτήτρια κι αυτή του επονείδιστου Πολυτεχνείου Κρήτης.

Ξεσπάσαμε τα νεύρα μας αγκαλιά με ποπ κορν και πατατάκια, γκρινιάζοντας για το πόσο έχουμε παχύνει. "Θάψαμε" κόσμο, βαφτίζοντας τις κακίες μας στην μπύρα, η οποία μας έκανε να τρέχουμε στο μπάνιο κάθε 5 λεπτά (καταραμένο αλκοόλ) και να γελάμε με τα ίδια μας τα χάλια. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο με την οδηγό πιωμένη για να κάνουμε τσιγάρο, μια και το σπίτι είχε γεμίσει κατασκόπους, και καταλήξαμε να χασκογελάμε σε μια παραλία, ακούγοντας Muse και Placebo από ένα cd που κολλούσε κάθε δυο λεπτά.

Θυμηθήκαμε πόσο μας αρέσει να το κάνουμε αυτό, απηυδησμένες που οι περιστάσεις δεν μας επιτρέπουν να το κάνουμε συχνότερα, βρίζοντας το Ρέθυμνο που έχει κλέψει την Ξανθιά και τους ίδιους μας τους εαυτούς που σκορπιζόμαστε δεξιά και αρίστερα με άλλες παρέες, λιγότερο ουσιαστικές..

Πώς μπορώ άλλωστε να ξεχάσω το πάρτυ της Σ., το πρώτο μου μεθύσι, που το προκάλεσε η Ξανθιά με εκείνο το απαίσιο σφηνάκι ουίσκι και την πίτσα που με μπούκωσε μετά για να μην είναι σκέτο..; Η μήπως μπορώ να σβήσω από τη μνήμη μου το τσιγάρο, το πρώτο και τελευταίο, που έκανα τράκα κάποιο βράδυ κλαίγοντας από τη Ν., στην ίδια εκείνη παραλία..;

Είναι, λοιπόν, κάτι τέτοια μισομεθυσμένα βράδια, που φτιάχνουμε τις αναμνήσεις που θα έχουμε να μας φέρνουν κοντά, κι εμείς τα αφήνουμε να πάνε χαμένα...

( 4 days left )

Tuesday, 23 October 2007

All i need is a simple excuse...

Χτες τα ξημερώματα, εκεί που καθόμουνα και αγρυπνούσα για τους εντελώς δικούς μου προσωπικούς λόγους, ξαφνικά είχα μια αναλαμπή... Άρχισα να τραγουδάω, ή μάλλον να επαναλαμβάνω στο μυαλό μου μια φράση, κάτι που ναι μεν μου φαινότανε γνωστό, ήξερα δηλαδή το στίχο και τη μελωδία, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να θυμηθώ περί τίνος επρόκειτο. Σηκώθηκα, λοιπόν, και έγραψα τη φράση σ'ένα χαρτί και το πρωί που ξύπνησα το έψαξα στο google...
Aχα... "Enchantment" από Paradise Lost... Γνωστός ο τίτλος... Ψάχνω και στη μουσική μου από δω από κεί και το βρίσκω...
Με τις πρώτες νότες των πλήκτρων κατάλαβα τι είναι, καθώς και την ιστορία για το πως βρέθηκε στον υπολογιστή μου, πριν από 2 και χρόνια.. Παίζει να πήγαινα ακόμα σχολείο, τώρα που το καλοσκέφτομαι...
Ευχαρίστησα νοητά τον άνθρωπο που μου το είχε στείλει για το κομμάτι για άλλη μια φορά, κι ας έχουμε χαθεί εδώ και πολύ καιρό, και πάτησα το repeat...
Όποιος δεν ξέρει το άσμα και δε φοβάται ότι τα μουσικά μας γούστα δε συμπίπτουν, πατάει play στο μπλέ κουτάκι εδώ δίπλα...
Enjoy!

Sunday, 21 October 2007

Η ΕΡΤ για τα άτομα με ειδικές ανάγκες


Διάβαζα προ καιρού ότι οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ είναι πολύ περήφανοι που, με βοήθεια και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή ένωση φυσικά, θα ξοδέψουν 24 εκατομμύρια ευρώ για τη δημιουργία ειδικών προγραμμάτων για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τόσο στην αναλογική, όσο και στην ψηφιακή version της ΕΡΤ.
Απορώ εγώ τώρα, σαν πολίτης και σαν άνθρωπος που έχει συναναστραφεί άτομα από αυτά που λέμε πως έχουν ειδικές ανάγκες, τί είναι καλύτερο για κάποιον που δεν έχει την ευτυχία και το προνόμιο να είναι "φυσιολογικός"; Να κλειστεί σπίτι και να παρακολουθεί τα πανάκριβα προγράμματα που ετοίμασε ειδικά για κείνον η ΕΡΤ; Δε θα ήταν προτιμότερο να δινόταν αυτό το εξωφρενικό, για τα αυτιά μου και για την αντίληψη του κάθε μέσου 'Ελληνα, ποσό για το σχεδιασμό και τη δημιουργία ιδρυμάτων και σχολείων για τα άτομα αυτά; Δε θα βοηθούσε στην ενσωμάτωσή τους σε κάποια, έστω και περιορισμένα, κοινωνικά σύνολα, ενώ παράλληλα θα μπορούσε ίσως να ελαφρύνει τις οικογένειές τους από την, κακά τα ψέματα, δυσβάσταχτη ευθύνη της φροντίδας τους;
Θεωρώ πως η υποκριτική και πολύ άσχημα σχεδιασμένη στρατηγική της ΕΡΤ για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, όχι μόνο δε δείχνει την ευαισθησία της ελληνικής κοινωνίας για τους ανθρώπους αυτούς, αλλά και βοηθά στην εξάπλωση των διακρίσεων και του ρατσισμού εναντίον τους.
Ντροπή τους!

Friday, 19 October 2007

Σήμερα το Blog Κερνάει

Επειδή τόσες μέρες μέσα στο σπίτι τα έχω παίξει, είπα να ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό... Voila!!!



(Μιλφειγ για όσους δεν κατάλαβαν)

Thursday, 18 October 2007

Σκόρπια

1. Ήμουν άρρωστη από την Παρασκευή. Τα συμπτώματα τα κλασσικά που περνάνε γρήγορα συνήθως: πονόλαιμος, πυρετός, καταρροή, βήχας και αδυναμία. "Θα περάσει, έλεγα κάθε μέρα, κι αν αύριο δεν είμαι καλά θα πάω στο γιατρό." Όσο πήγατε εσείς πήγα κι εγώ, κι ας ήμουν πτώμα μέχρι την Τρίτη. Τετάρτη είμαι καλά επιτέλους, αν και ψιλοβληχω λίγο και το πρωί που ξυπνάω το αναπνευστικό μου είναι τόσο χάλια, που με το ζόρι εξασφαλίζω το απαραίτητο οξυγόνο για τη λειτουργία του εγκεφάλου μου (γιαυτυό δεν την παλεύω!!!). Αγνοώντας το γεγονός ότι δεν είμαι απολύτως καλά, κουκουλώνομαι καλά καλά και πάω για καφέ με τις κολλητές μου. Είναι δυνατόν να είναι η ξανθιά τόσες μέρες Χανιά και να μην την έχω δει; Και σαν να μην έφτανε αυτό, βγήκα και το βράδυ για μπυρίτσα.
Μέχρι εδώ όλα ωραία όλα καλά, προφανώς. Όμως δεν είχα υπολογίσει ένα πράγμα! Πόσο ύπουλος είναι ο οργανισμός μου. Έτσι λοιπόν, εκεί κατά τις 4 τα ξημερώματα ξύπνησα γιατί κρύωνα υπερβολικά. Βάζω μια μπλούζα ακόμα και ξαναξαπλώνω. Δεν έκανε και πολλά πράγματα, οπότε βάζω και μια δεύτερη κουβέρτα. Πάλι δεν είδα κανένα τρομερό αποτέλεσμα και σκέφτομαι "Μωρέ δε βάζω κανένα θερμόμετρο;" Το έβαλα και τότε μπόρεσα να εξηγήσω για ποιό λόγο έτρεμα σαν το ψάρι τόση ώρα! ΠΥΡΕΤΟΣ!!! ο οποίος ανέβαινε σιγά σιγά και ύπουλα... Χαπακώνομαι, Ξανακουκουλώνομαι και περιμένω... Όταν το θερμόμετρο δείξει το φιλικότατο στα μάτια μου εκείνη τη στιγμή 37.2, ηρεμώ, κουλουριάζομαι σα γατί μέσα στο βουνό από κουβέρτες που είχα δημιουργήσει και κοιμήθηκα μέχρι το πρωί, οπότε και ήρθε η μαμά μου να με ξυπνήσει να πάω στη σχολή. Της εξήγησα το σκηνικό, άλλαξα πλευρό και έμεινα για μία ακόμα μέρα σπίτι.

2. Όταν ένας άνθρωπος που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την οικοκυρική ονειρευτεί σε δυο διαφορετικά όνειρα ότι μαγειρεύει και πλένει ρούχα στο χέρι σημαίνει κάτι;;; Μου λέει το υποσυνείδητο "μάθε να κάνεις καμιά δουλειά" άραγε;

3.Μπορεί να μου πει κάποιος για ποιό λόγο υπάρχουν και κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι στους δρόμους άνθρωπου που άμα δουν κοπελίτσα μόνη της στο δρόμο θα την πάρουν από πίσω χαζοκοιτώντας; Και όχι τίποτα άλλο, ακόμα και αφού τους έχεις κάνει τσαμπουκά ("Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;" " Τί κοιτάς ρε ξελιγωμένε" κλπ), το ίδιο λιγουροστιλάκι έχουνε, νομίζοντας ότι τους προστατεύει το κράνος που φοράνε!!
Warning Warning!!! Την επόμενη φορά που θα γίνει αυτό, παίρνω τον αριθμό της μηχανής και καπάκι τηλέφωνο τους μπάτσους!

Sunday, 14 October 2007

"I'm only happy when it rains" my ass...


Το κομματάκι από Garbage γνωστό και μη εξαιρεταίο. Χαρούμενο, ζωηρούλι, ανεβαστικό, κατ'εμέ πάντα, που δεν ακούω ντιριντάχτα βρε παιδί μου!
Και έρχομαι τώρα εγώ να αναρωτηθώ: Τα σπάει με τη βροχή ο καλλιτέχνης; What kind of weirdo would feel that way?
Ξέρω ότι σε πολύ κόσμο αρέσει η βροχή, ειδικά όταν είναι σπίτι τους στα ζεστά και τη βλέπουν έξω. Σόρρυ παιδιά αλλά είστε μάλλον ανώμαλοι! Το δηλώνω για να είμαι ξεκάθαρη:

ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΗ ΒΡΟΧΗ!

Όσο τίποτα άλλο όμως. Είναι το πιο καταθλιπτικό, ενοχλητικό, σπαστικό και μονότονο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό αυτή τη στιγμή που ακούω τον ήχο της καταραμένης σκατοβροχής που πέφτει έξω!
Ξέρω ότι το να αναφέρομαι στη βροχή με τόσο άσχημο τρόπο εκνευρίζει τους πολλούς θαυμαστές της, αλλά έχω το ελαφρυντικό ότι ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ και να κάνω εγώ, δεν μπορώ να το αλλάξω!
Kαι, κακά τα ψέματα, σαν μέλλουσα επιστήμων του περιβάλλοντος (μη χέσω) έχω μια x επίγνωση παραπάνω της σημασίας της, οπότε για το λόγο αυτό και μόνο δεν προσπαθώ να βρώ κάποιον τρόπο να την εξαφανίσω από αυτόν τον πλανήτη!!!

Χαρείτε λοιπόν τώρα σκουλήκια τη σκατοβροχή σας γιατί σε ένα εξάμηνο θα ξανάρθει το καλοκαίρι, και τότε εγώ θα γελάω σατανικά από ευχαρίστηση!

Saturday, 13 October 2007

Μη χαίρεστε! Δεν ψόφησα ακόμα!

Τον τελευταίο καιρό έχω χαθεί, i know...
Σας λείπω απίστευτα, i know...
Είμαι ασυγχώρητη, i know...

Απλά δεν έχω τίποτα να γράψω. Για το ΠΑΣΟΚ δε μιλάω, μιλάνε όλοι οι άλλοι. Έλεγα να στείλω δυο κατάρες στο Χριστόδουλο να μας αδειάσει τη γωνιά, αλλά τον λυπάμαι, ακόμα δεν ψόφησε κι αυτός και τρέχουν να βρούνε διάδοχο. Έλεγα να γράψω για την ανεξήγητη χαρά που με είχε πιάσει για την αρχή του εξαμήνου, αλλά στο μεταξύ μου πέρασε. Έλεγα να γράψω για το τεράστιο κριθαράκι που έβγαλα στο μάτι μου και πως εξ'αιτίας του δεν μπορώ να βάλω φακούς και κυκλοφορώ σαν κουκουβάλια με τις γυαλαμπούκες, αλλά έφυγε και αυτό. Έλεγα να σας πω για τα γενέθλια των δυο ξανθών φιλενάδων μου με διαφορά δυο ημερών, αλλά περάσανε κι αυτά. Έλεγα ν'αναφερθώ στο γεγονός ότι αρρώστησα για άλλη μια φορά, που είχε σαν αποτέλεσμα την αναβολή του εορτασμού των γενεθλίων της ξανθιάς της Παρασκευής, αλλά θα μπορούσε να μου πει κανείς ότι δεν είμαι το κέντρο του κόσμου (κι ας ήξερα ότι έχει άδικο όποιος θα τολμούσε να πει τέτοιο πράγμα!). Κι αν, τέλος, έλεγα για το όνειρό μου που το πρωί είχε γίνει πραγματικότητα θα μου λέγατε "σιγά μωρέ μην είναι και κληρονομικό το χάρισμα!".

Έτσι, μια και δε σας μίλησα για κανένα από τα παραπάνω θέματα, και δεν ξέρω κι αν θα σας μιλήσω για τίποτα άλλο σύντομα, θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τα εκατομμύρια των αναγνωστών αυτού του blog, αλλά ίσως παραμείνω εξαφανισμένη για λίγο καιρό ακόμα, ίσως κι όχι...

Στο μεταξύ, διαβάστε το "Μαύρο Βιβλίο" του Τούρκου Νομπελίστα Ορχάν Παμούκ, που βρίσκεται στο προσκεφάλι μου τον τελευταίο καιρό, αν και το έχω τελειώσει εδώ και 2 βδομάδες. Δεν μπορώ να το αποχωριστώ! Εκπληκτικό!

Wednesday, 3 October 2007

Πολεμική ανταπόκριση....

Θέλω να συγχαρώ πρώτα και πάνω απ'όλα όσους πανέξυπνους από το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης των Χανιών αποφάσισαν να μετακινήσουν τη λαϊκή αγορά της Τετάρτης στο δρόμο που περνάει κάτω από το σπίτι μου, μην έχοντας λάβει υπ'όψιν τα παρακάτω δεδομένα:
  • τη στενότητα του δρόμου, που καθιστά την τοποθέτηση των πάγκων και την κυκλοφορία των πεζών άθλο
  • το γεγονός ότι η γειτονιά είναι πυκνοκατοικημένη και, από ένα αυτοκίνητο να είχε κάθε οικογένεια, που αρχίδια 2 και 3 έχουμε οι περισσότεροι, η απαίτηση να μείνει από τις 6 το πρωί μέχρι τις 3 το μεσημέρι ολόκληρος ο δρόμος που παρκάρουμε άδειος θα προκαλούσε αντιδράσεις
  • την κυκλοφοριακή συμφόρηση που δημιουργείται στους δρόμους της γειτονιάς, την οποία δεν είχε προβλέψει κανένας, και έτσι ο ΕΝΑΣ μπάτσος της δημοτικής αστυνομίας δεν μπορούσε να τη χειριστει
Θέλω επίσης να τους ευχαριστήσουμε για την ενημέρωση που έκαναν στους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι ένα ωραιότατο μεσημεράκι Τρίτης είδαν κίτρινες γραμμούλες και αριθμούς στα πεζοδρόμιά τους, μην μπορώντας να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται, και αργότερα, το απόγευμα εκείνης της μέρας είδαν και τα ραβασάκια στα παρμπρίζ τους, που τους ζητούσαν να μην παρκάρουν επί της οδού Τάδε την επόμενη μέρα, αλλά και κάθε Τετάρτη. Α βάλανε και ειδική σημανσούλα γιαυτό, ώστε να είναι καλυμμένοι και να μπορούν να μοιράσουν άνετα κλήσεις...!


Σήμερα το πρωί, όμως ΠΟΛΥ ΠΡΩΙ ΜΙΛΑΜΕ, εκεί κατά τις 6.30, και αφού είχα κοιμηθεί για κανένα δίωρο, άρχισε σιγά σιγά το σούσουρο κάτω ακριβώς από το παράθυρο του δωματίου μου. Σηκώθηκα πολύ ήρεμα, έκλεισα το τζάμι του παραθύρου για να μην μπαίνουν θόρυβοι και μυρωδιές, και ξανάπεσα. Σε άλλο ένα μισάωρο η φασαρία έγινε εντονότερη. Μάζεψα την κουβερτούλα και τα 3 (ζωή να έχουνε) μαξιλαράκια που μου είναι απαραίτητα για να κοιμηθώ και μεταφέρθηκα στο κρεβάτι των γονιών μου, στην άλλη μεριά του σπιτιού. Και για λίγη ώρα, είχε αποτέλεσμα.


Όμως, πόσο ρομαντική μπορεί να είμαι...! Περίμενα ότι θα τη βγάζανε στο μουγγό όλη μέρα και ήμουν σαφέστατα γελασμένη! Κατά τις 9, 9και αρχίσανε να φωνάζουνε, κατά ένα μονότονο, με σταθερή συχνότητα τρόπο, τα ίδια και τα ίδια. Έβαλα ένα ακόμα μαξιλάρι πάνω από τ'αυτιά μου, άλλαξα πλευρό και, του κάκου όπως αποδείχτηκε, προσπάθησα να κοιμηθώ. Συνέχισα την προσπάθεια να βρω το χαμένο μου ύπνο και το όνειρό μου που είχε μείνει εδώ και ώρες στη μέση για αρκετή ώρα, αλλά μια και δεν είχε αποτέλεσμα, σηκώθηκα κ εφτιαξα καφέ.


Όταν μου σπάσανε πάααααρα πολύ τα νεύρα με τις καταραμένες κραυγές τους, έβγαλα ωραία ωραία τις πυτζαμούλες μου και ντύθηκα στα παραλλαγής. Βρήκα δίπλα στις σκιές και στα ρουζ τα χρώματα που βαφόμασταν τότε με το Ράμπο, συγκράτησα και τη μπούκλα με την κόκκινη κορδέλα που ήταν δικό μου χαρακτηριστικό, αλλά το βάλανε στην ταινία για κείνον τον άχρηστο (δεν του μιλάω έκτοτε, μου έφαγε τη δόξα), και βγήκα στο μπαλκόνι...
Αλλά για να μην πάω μέσα, δεν είναι Βιετνάμ εδω, δεν σκοτώνουμε οποιον κάτσει, έπιασα όχι το όπλο μου, αλλά την ψηφιακή, οπότε...!
Πάρτε και φωτογραφία του χάους που λειτούργησε σα γαμημένο ξυπνητήρι σήμερα.

Αφιερωμένο στον αξιότιμο Δήμαρχο της πόλης μας! Κeep jerking off!
Love, Rambo...
(δεν ειναι απο τα πιο σιχαμένα πλάσματα στη γη;;)










Wednesday, 26 September 2007

Σ'όποια αγκαλιά και να κοιμάσαι, εγώ μαζί σου θα ξυπνάω...

Πήρε μια βαθιά ανάσα με τα μάτια ακόμα κλειστά. Δεν ένοιωθε ούτε χέρια ούτε πόδια, δεν είχε δύναμη να κινηθεί, ούτε τα βλέφαρά του να ανοίξει. Ένα βουητό στ'αυτιά του κι ένας γαμημένος πονοκέφαλος του φώναζαν πως για άλλη μια φορά είχε πιεί πολύ. Έμεινε για λίγο έτσι ακίνητος, μέχρι να σβηστούν από το μυαλό του και οι τελευταίες εικόνες του ονείρου του...
Άρχισε να εχει και πάλι έλεγχο του σώματός του με έναν μάλλον επώδυνο τρόπο. Το δεξί του χέρι ήταν μουδιασμένο από ένα βάρος που δεν ήταν δικό του. Έκανε να κινηθεί άλλα άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή.
Η μυρωδιά γυναικείων μαλλιών και η αίσθησή τους πάνω στο πρόσωπό του άρχισαν να του θυμίζουν κάπως το χτεσινό βράδυ. Μπορούσε σχεδόν να δει τις καστανές μπούκλες απλωμένες πανω στο μαξιλάρι και στο στρώμα μέσα από τα κλειστά του μάτια.
Τα άνοιξε για να έρθει αντιμέτωπος με ένα απρόσμενο σκοτάδι. Ώστε δεν είχε ξημερώσει ακόμα. Ήταν πολύ νωρίς. Δεν ήθελε να την ξυπνήσει. Απόφυγε ακόμα και το κεφάλι του να γυρίσει να την κοιτάξει, από φόβο μήπως την ενοχλήσει.
Έτσι βρέθηκε να αισθάνεται το σώμα της να μετακινείται ελαφρά με κάθε κοιμισμένη ανάσα της, τόσο ήρεμη, που τον ηρεμούσε κι εκείνον... Παρατηρούσε μέσα στο μισοσκόταδο, που το είχε πια συνηθίσει, οτιδήποτε βρισκόταν μέσα στο άμεσο οπτικό του πεδίο. Το φωτιστικό και τις κουρτίνες, τα ράφια της βιβλιοθήκης απέναντι που λύγιζαν από το βάρος των τοποθετημένων σε διπλές σειρές βιβλίων. Στο τραπέζι ακόμα το άδειο μπουκάλι και τα ποτήρια τους. Άδειο το ένα, ίσως το δικό το, μισογεμάτο το άλλο... "Μισογεμάτο..; έτσι δεν ξεχωρίζουν τους αισιόδοξους;" σκέφτηκε, και χαμογέλασε αναλογιζόμενος την υπόλοιπη ζωή του, που θα ξυπνούσε κάθε πρωί δίπλα της. Ναι, τελικά αυτό αρκούσε για να τον κάνει να αισιοδοξεί.
Παρατήρησε τότε κάτι που δε θυμόταν καθόλου. Κεράκια. Πολλά μικρά κεράκια σκορπισμένα παντού μέσα στο δωμάτιο, σβησμένα πια. Περίεργο. Δε θυμόταν πότε τα άναψαν. Κι ακόμα χειρότερα, δεν μπορούσε ούτε να φέρει στο μυαλό του την εικόνα της την ώρα που τα άναβε και τα σκόρπιζε στο χώρο.
Ξαφνικά ένα αεράκι έκανε την κουρτίνα να τιναχτεί. Φοβήθηκε πως η άκρη της θα έφτανε μέχρι το τραπέζι και θα έριχνε κάποιο από τα ποτήρια ή το μπουκάλι. Ψύχρα... Πάντα έτσι είναι το ξημέρωμα. Την ένοιωσε να μαζεύεται και να κολλάει όσο μπορούσε πάνω του. Κρύωνε. Έκλεισε πάλι τα μάτια του. Δε βιαζόταν να την κοιτάξει. Ήθελε όσο περισσότερο μπορούσε να αφεθεί στην ευτυχία που του προκαλούσαν οι υπόλοιπες αισθήσεις του ενώ την είχε μέσα στο χέρια του. Έγειρε προσεκτικά στο πλάι και έφερε το δεξί του χέρι γύρω από τον κορμό της. Την έσφιξε απαλά πάνω του για να μην κρυώνει.
Κάτω από το χέρι του, την ένοιωσε να ανατριχιάζει. Από το κρύο ίσως. Μπορεί και από την επαφή με το σώμα του. Αναστέναξε λίγο, γύρισε το κεφάλι της και τον φίλησε απαλά στο στόμα. "Καλημέρα μωρό μου. Ξύπνησες κιόλας; Δεν έχει βγει καλά καλά ο ήλιος ακόμα!"
Η φωνή ήταν διαφορετική. Άνοιξε, σαν να ξυπνούσε τώρα από κάποιον εφιάλτη τα μάτια του. Το πρόσωπο απέναντι από το δικό του δεν ανήκε σ'εκείνη. Της έμοιαζε πολύ, αλλά δεν ήταν εκείνη. Ακόμα και τα μαλλιά της, αν και καστανά, δεν είχαν τίποτα από τη λάμψη που θυμόταν να τον πλημμυρίζει, τότε, που τα τίναζε μπροστά στο προσωπό του κάθε πρωί...

Άλλη μια νύχτα είχε κοιμηθεί αγκαλιά με κάποια που δεν ήταν αυτή...

Sunday, 23 September 2007

The middle twenties crisis


Είσαι νέος. Εκεί γύρω στα 25.. Μπορεί 24, μπορεί και 27.
Είσαι σε ένα σημείο της ζωής σου που μάλλον είναι καθοριστικό για τα υπόλοιπα 50 χρόνια που πάνω κάτω έχεις σ'αυτόν τον πλανήτη (αν δεν αυτοκτονήσεις προσπαθώντας να δεις τι θα κάνεις, οπότε πάπαλα τα άλλα 50).

Πτυχίο; Check ή.. περίπου check. Βάλ'το μωρέ να υπάρχει. Το 'χω. 3 μαθήματα χρωστάω ακόμα.
Μεταπτυχιακό θα κάνω; Έτσι λένε οι γονείς μου ότι πρέπει, οπότε βάλτο να υπάρχει στη "to do list". Μέσα ή έξω; Θα εξαρτηθεί. Από το βαθμό πτυχίου, από τα οικονομικά, από τα προσφερόμενα αντικείμενα μελέτης. Πώπω... Ζαλίστηκα.
Αν πάω έξω, ξεχνάω αναγκαστικά τη ζωή που επί τόσα χρόνια έχτιζα. Πάνε οι φιλίες, οι σχέσεις, η ασφάλεια της ύπαρξης των γονιών μου δυο μέτρα ή και δυο πόλεις μακριά. Αν πάω έξω, πάει και η σχέση μου. Κρίμα.. Ήμασταν τόσο καλά μαζί. Λες αν φύγω να τη χάσω τελικά;
Αν όμως μείνω; Θα πρέπει να βρω μια δουλίτσα με την οποία ίσα ίσα θα εξασφαλίζω τα απαραίτητα δουλεύοντας σαν το σκυλί; Κι ακόμα κι αν βρεθώ σε μια πιο πλεονεκτική θέση απ' αυτήν, πέρα πό τη δουλειά τί;;
Οικογένεια, παιδιά; Βρε μήπως τελικά να πάω έξω για μεταπτυχιακό; Και θα πρέπει να χωρίσω την τωρινή, που ήδη γκρινιάζει "Πότε θα πάμε τη σχέση μας ένα βήμα παραπέρα;;; Τόσα χρόνια είμαστε μαζί..", οπότε θα τη γλιτώσω την κουλούρα για την ώρα.. Και παίρνω και την extra παράταση από το "Άντε παιδί μου να δω κι εγώ κανένα εγγονάκι πριν πεθάνω..". Φοιτητής είμαι ακόμα ρε μάνα! Πού χρόνος για παιδιά;
Ωχ.. Ξέχασα! Είναι και ο στρατός! Πως θα ξεμπερδέψω από αυτόν; Ένας χρόνος από τη ζωή μου αναγκαστικά χαμένος και αφιερωμένος στη μανούλα πατρίδα...

Είδες τί σου κάνει η πίεση από την κοινωνία; Μήπως τελικά η κρίση των 25 δεν είναι ένα παιχνίδι που έφτιαξα με το μυαλό μου παρατηρώντας τους 25άρηδες γύρω μου, άλλα όντως υφίσταται, και θα καθιερωθεί κάποια στιγμή επίσημα, όπως κι εκείνη της μέσης ηλικίας;;;

Thursday, 20 September 2007

sick....



Sorry που έχω εξαφανιστεί τώρα τελευταία και που δεν απαντάω και στα σχολιάκια σας, αλλά είμαι άρρωστο.. Ζητώ τη συμπόνια και την κατανόησή σας...
Νιαρρρρ...

Monday, 17 September 2007

Όμορφα...


Έτσι όπως τα καταφέραμε πάλι, τι να πω; Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα γράψω για τις εκλογές, αλλά όταν βλέπω ότι ο ίδιος ο λαός που μέχρι πριν ένα μήνα κατέκρινε (μεγάλη κουβέντα για ένα μάτσο πρόβατα) την πολιτική της Ν.Δ., σήμερα όχι μόνο την ψηφίζει, αλλά της δίνει τη δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση για άλλη μία τετραετία, δεν μπορώ να κρατήθω. Ήμουν της άποψης "Ψηφίστε οτιδήποτε εκτός από τους μαλάκες που κυβερνούσαν μέχρι χτες, για να τους δείξετε ότι κάτι δεν κάνουν σωστά" αλλά τελικά... κανείς μάλλον δεν σκέφτεται έτσι.. Τώρα είναι στους δρόμους και πανηγυρίζουν. Αύριο.. κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Εμείς οι φοιτητές να κάνουμε καταλήψεις διεκδικώντας τα αυτονόητα, οι εργαζόμενοι να παίρνουν 2-3 ευρώ αύξηση σε μια περίοδο που όλες οι τιμές αυξάνονται μέρα με τη μέρα και να λένε ευχαριστώ, οι συνταξιούχοι (χα τί είναι αυτοί;!;!;! αφού θα παίρνουμε σύνταξη μετά θάνατον!) να μην μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, κι ΕΚΕΙΝΟΙ να τρώνε από δω και από κεί ότι δεν πρόλαβαν την προηγούμενη τετραετία!
Να τους χαιρόμαστε!
Και του χρόνου!
Έτσι παιδιά συνεχίστε την καλή δουλειά...
Α και.. Βύρωνα πάλι υπουργός έτσι;;;

(χρώμα ανάλογο με το αποτέλεσμα!
αν και ίσως να ταίριαζε και το
ροζ-μπουρδελί,
που έλεγε και μια ψυχή...)

Thursday, 13 September 2007

Alter Ego..

Είχε βουλιάξει σα μουδιασμένη στο κάθισμα του αυτοκινήτου, μην μπορώντας πια να κουνηθεί. Έσφιγγε τα χέρια της, και τα νύχια της πλήγωναν τις παλάμες της, αλλά αυτή συνέχιζε... Κοιτούσε έξω από το παράθυρο και δε σκεφτόταν, απλά προσπαθούσε να ηρεμήσει... Χωρίς αποτέλεσμα... Άκουγε τη φωνή του, που φώναζε το όνομά της ξανά και ξανά στην προσπάθειά του να την επαναφέρει στην πραγματικότητα, άκουγε τα κομμάτια στο cd να τρέχουν το ένα πίσω από το άλλο, όμως ο ήχος ήταν τόσο μακρινός... Εξαφανιζόταν πίσω από τους θορύβους της καταιγίδας που λυσσομανούσε μέσα στο κεφάλι της... Έκανε προσπάθειες να πάρει ανάσες κανονικά, όμως άδικα. Το μόνο που κατάφερνε ήταν να αλλάζει τη ροή των δακρύων... Άφηναν μαύρες γραμμές πάνω στο make up και στο ρουζ, φτιάχνοτας έτσι χρώματα αλλόκοτα και μπερδεμένα πάνω στα μάγουλα και στη μύτη της... Τα μάτια της ήταν μάλλον αυτό που οι ποιητές αποκαλούσαν υγρά και ποτέ δεν καταλάβαινε τι εννοούσαν, κι έτσι συνήθως ήταν μουντζουρωμένα. Είχαν γύρω τους μαύρους κύκλους, πιο μαύρους από αυτούς που είχε από φυσικού της... Όταν σταμάτησε το αυτοκίνητο είχαν σταματήσει και τα δάκρυα. "Μη δίνεις σημασία σε βλακείες..." Ήταν η γνώριμη τρυφερή φωνή του... Τον κοίταξε στα μάτια. Πού είναι άραγε κρυμμένος εκείνος που μιλούσε πριν από λίγο;

Sunday, 9 September 2007

Δείξε λίγη ανθρωπιά ρε φίλε..

Δεν θα έπρεπε να τσεκάρουν πόσο Άνθρωποι (το Α δεν είναι τυχαία κεφαλαίο) είναι οι φοιτητές της ιατρικής πριν τους δώσουν πτυχίο;
Είναι το επάγγελμα που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο προυποθέτει αυτός που το ασκεί να έχει μια κάποια ανθρωπιά και συμπόνια.
Δε λες έτσι απλά στη μούρη του άλλου

"Ας ελπίσουμε να πεθάνει από ηλικία πριν τον σκοτώσει αυτό."

Το επεξεργάζομαι μέρες τώρα αλλά δεν μπορώ να το χωνέψω με τίποτα.
Ναι, το ίδιο πράγμα σκέφτηκα κι εγώ όταν έμαθα για την κατάσταση και ότι μπορεί να καθυστερήσει η εξέλιξη της ασθένειας με την φαρμακευτική αγωγή, αλλά ρε πούστη μου ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΣ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ.
Για να έχεις πάει μαζί του στο γιατρό, είσαι συγγενής του.
Ακόμα κ αν περιμένεις να τα τινάξει για να τον κληρονομήσεις, ακόμα κι αν είσαι αναίσθητος και κυνικός όπως εγώ, σε ξενίζει αυτή η φράση....

Ντροπή σου ρε.
Θες να σε λένε και γιατρό.
Έπρεπε να είμαι εγώ εκεί όταν το είπες...

Friday, 7 September 2007

Wake me up when september ends...

Πάω για ύπνο τώρα...


Ελπίζω να μην ξυπνήσω πριν τελειώσει αυτός ο γαμημένος μήνας...

Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να μου επιφυλάσσει...

Καληνύχτα....

Monday, 3 September 2007

Εφιάλτες...


Το μυαλό μας είναι ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Βρίσκει ευκαιρία όποτε δεν είμαστε καλά και μας επιτίθεται με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Το δικό μου έχει την ικανότητα να αναπαράγει σκηνές από το παρελθόν με τη μορφή άσχημων ονείρων.
Έτσι και σήμερα. Ήταν το πρώτο βράδυ σ'αυτήν την εξεταστική που κατάφερα να ξαπλώσω και να με πάρει ο ύπνος σχετικά νωρίς, ώστε να είμαι ξεκούραστη και ήρεμη αύριο και να δώσω επιτέλους άλλο ένα μάθημα.
Και τότε ήρθε ο εφιάλτης. Ήταν σχεδόν η ίδια σκηνή, όπως έγινε και όπως την έχω ονειρευτεί άπειρες φορές, μόνο τοποθετημένη σε άλλο μέρος και με κάποια διαφοροποιήση στην κατάληξη.

Γενάρης 2006. Εκείνο το βράδυ μου είχε πει να έρθει να με πάρει, και απάντησα πως θα με πήγαινε από το σπίτι του η μαμά μου με το αυτοκίνητο, για να μην τρέχει άδικα. Δεν οδηγούσα ακόμα. Τελικά, όμως, αναγκάστηκα να ξεκινήσω με τα πόδια. Η απόσταση είναι μικρή, όχι πάνω από 10 λεπτά με τα πόδια. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής συνειδητοποίησα ότι κάποιος με ακολουθούσε. Επιτάχυνα το βήμα μου για να με χάσει, αλλά έκανε κι εκείνος το ίδιο. Όταν έφτασα στην πόρτα της πολυκατοικίας που έμενε, η πόρτα ήταν κλειστή, και δεν ήξερα ποιό κουδούνι ήταν το δικό του. Δεν πρόλαβα να τεντώσω το χέρι μου για να πιάσω το κινητό μου από την τσάντα, ώστε να του τηλεφωνήσω να ανοίξει την πόρτα, κι εκείνος είχε σταθεί ακριβώς από πίσω μου, ψιθυρίζοντας πράγματα που μέσα στον πανικό μου δεν συγκράτησα, και απλώνοντας τα χέρια μου προς το μέρος μου. Η φρίκη που ένιωσα εκείνη τη στιγμή δεν περιγραφόταν. Ήξερα πως ακόμα κι αν φώναζα, κανείς δε θα με άκουγε, μιας και η πολυκατοικία στεγάζει κυρίως γραφεία, άδεια εκείνη την ώρα, και οποιαδήποτε ελπίδα να φτάσει η φωνή μου ώς τον τέταρτο ήταν εξωπραγματική. Τη μια μοναδική στιγμή που μπόρεσε να καθαρίσει το μυαλό μου, τέλειωσα την κίνηση μου και άρπαξα το τηλέφωνο, σχεδόν αγνοώντας τον, και μόλις άκουσα τη φωνή στην άλλη άκρη, φώναξα "Μ. άνοιξε μου την κάτω πόρτα." Τόσο απλά. Στο άκουσμα του αντρικού ονόματος, και συνειδητοποιώντας πως αυτός που σήκωσε το τηλέφωνο είναι κοντά εξαφανίστηκε, μην μπορώντας να φανταστεί πως θα μπορούσα απλά να το έχω σκηνοθετήσει το όλο σκηνικό. Τόσο άντρας ήταν, να στριμώχνει κοριτσάκια σε σκοτεινά στενά, και να εξαφανίζεται μόλις ακούσει κάποιον που θα μπορούσε να του αντισταθεί. Τρέμοντας, και μετά βίας μπορώντας να κινηθώ, έφτασα μέχρι το διαμέρισμά του, οπότε και ξέσπασα σε κλάματα για ώρα. Πρώτη φορά μπροστά του.

Η σκηνή αυτή που κράτησε στην πραγματικότητα κάτι περισσότερο από ένα λεπτό ίσως, στο μυαλό μου κράτησε αιώνια και έκτοτε στοιχειώνει τον ύπνο μου, αρκετά συχνά.
Το σημερινό όνειρο ήταν, όμως, διαφορετικό. Η σκηνή εκτυλίχθηκε κάτω από το σπίτι του παιδιού που είμαστε τώρα μαζί, και αντί για το κινητό, άρχισα να φωνάζω μέχρι τη στιγμή που κατέβηκε κάτω για να τον διώξει... Ο τρόμος μου, όμως, και η αίσθηση της ανάσας του στο πρόσωπό μου και της του στο μυαλό μου ήταν ακριβώς τα ίδια...

Δεν ξέρω γιατί το έγραψα στο Blog αυτό. Είναι κάτι που πολύ λίγοι γνωρίζουν ότι μου έχει συμβεί, και ακόμα λιγότεροι πόσο άσχημα με είχε επηρρεάσει τότε, σε βαθμό που φοβόμουν να πάω οπουδήποτε εαν είχε πέσει το σκοτάδι... Ίσως για να ξορκίσω το κακό. Ίσως γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω πως αν το πω κάπου ακόμα, θα χαθεί από τη μνήμη μου. Ίσως πάλι, γιατί ελπίζω πως το διαφορετικό τέλος του σημερινού ονείρου, σημαίνει ότι το μυαλό μου έδιωξε τα φαντάσματα, κι αυτή η ιστορία θα αποθηκευτεί κάπου πολύ μακριά, μαζί με τις 'αλλες άσχημες αναμνήσεις μου...

Saturday, 1 September 2007

Όταν τα πρότυπα καταρρέουν

Παρατηρώντας τις οικογένειες γύρω μου, τη δική μου κ άλλες, πάντα μου έκανε εντύπωση η ιδιότυπη σχέση που αναπτυσσόταν ανάμεσα στα αδέρφια, πολύ περισσότερο όταν η οικογένεια είχε μόνο 2 ανήλικα μέλη. Τα μικρότερα αδέρφια κοιτάζουν τα μεγαλύτερα με ένα αίσθημα θαυμασμού και δέους, για όλα όσα μπορούσαν ή τους επέτρεπαν να κάνουν, σε αντίθεση μ'αυτά. Αυτό αρκετές φορές έχει σαν αποτέλεσμα το δεύτερο παιδί να προσπαθεί με κάθε τρόπο να μοιάσει με το πρώτο, ακούγοντας την ίδια μουσική, διαβάζοντας τα ίδια βιβλία και βλέποντας τις ίδιες ταινίες...
Αυτό ακριβώς συνέβαινε πάντα και στη δική μου οικογένεια. Το μεγαλύτερο από τα δυο παιδιά (η γράφουσα) είχε μέχρι πρόσφατα στο αίμα της τεράστιες δόσεις τελειομανίας και ανάγκης να είναι καταξιωμένη σε ότι κι αν καταπιανόταν. Και, καλώς η κακώς, πολλές δορές τα κατάφερνε. Αυτό έκανε φίλους και συγγενείς να παροτρύνουν τον αδερφό μου να μου μοιάσει, πράγμα που του προκαλούσε άγχος και πίεση σε τέτοιο βαθμό που δεν το άντεχε.
Οι στόχοι που έθετε ήταν κοντά σε εκείνους που στην ηλικία του είχα επιδιώξει, αλλά πάντα λιγάκι πιο κάτω (πχ δήλωσή του σε καθηγήτρια αγγλικών λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εξετάσεών μου για το lower: "Εγώ θα πάρω το lower me B!"). Έτσι γινόταν σαφές πως ο μικρός με θαύμαζε από μια απόσταση ασφαλείας, την οποία δυστυχώς φρόντιζα να συντηρώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, τονίζοντας με τον πιο απαράδεκτο τρόπο την "ανωτερότητά μου" έναντι αυτού, και καταρρακώνοντας φυσικά την αυτοπεποίθησή του!
Με δεδομένες τις παρακάτω καταστάσεις, που επί πολλά χρόνια οι καημένοι οι γονείς μας προσπαθούσαν να αλλάξουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, ο μικρός κανόνιζε να σχεδιάζει τη ζωή του κινούμενος λίγο πολύ στα ίδια μονοπάτια που είχα χαράξει 4 χρόνια πριν.
Το τελευταίο διάστημα ωστόσο, η μεγάλη αδερφή του, που πάντα τον θάμπωνε με το θείο φώς που την περιέβαλλε (ανάθεμά τηνε!), έχει πέσει σε μια κατάσταση μελαγχολίας και παραίτησης, βάζοντας στην άκρη τους στόχους, τα όνειρα και τη σχολή της, για την οποία είχε τόσο αγωνιστεί.
Βλέποντάς την να έχει αποχωριστεί το περίβλημα της "πανσόφου τους αλιείς αναδειξάσης" ο μικρός έχει προβληματιστεί... Αυτό το "σκουλήκι" (έτσι την αποκαλεί τώρα) που βλέπει να σέρνεται από καναπέ σε κρεβάτι και από κρεβάτι σε καναπέ, δεν έχει καμία σχέση με το πρότυπο που τόσα χρόνια είχε στο μυαλό του.
Την κοιτάζει όλο συμπόνια και της χαιδεύει το κεφάλι λες και είναι κανένα χαζό 4χρονο, της προτείνει να της δώσει λεφτά για να πάει για ψώνια, τη ρωτάει κάθε μισή ώρα τί έχει... Της φέρεται πια σαν να είναι αυτός ο μεγαλύτερος αδερφός, που έχει υποχρέωση να την προσέχει, ξεχνώντας πως το πόσο μεγάλος είσαι δεν εξαρτάται μόνο από το ύψος.
Όλο αυτό το σκηνικό εξακολουθούσε για 2 βδομάδες και παραπάνω, στην ουσία από τη στογμή που άφησα την εξεταστική μου να πάει στο διάολο, μέχρι σήμερα, που απελπισμένη του φώναξα "Δεν πας να με λυπηθείς σε κανένα άλλο δωμάτιο του σπιτιού; Μου έχεις σπάσει τα νεύρα!", κλείνοντας και κλειδώνοντας ταυτόχρονα πίσω του την πόρτα...
Το ύφος του όλη μέρα έδειχνε πως τον είχα μάλλον απογοητεύσει περισσότερο από όσο κατάφερα τους προηγούμενους 8 μήνες που δεν είμαι στα πολύ καλά μου...
Είναι τελικά τραγικό να βλέπεις τα πρότυπά σου να καταρρέουν μέρα με τη μέρα μπροστά στα μάτια σου, αφήνοντάς σε να κινείσαι σε ανεξερεύνητες περιοχές...

(Πείτε με ψωνάρα, πείτε με καλαμοκαβαλημμένη, όμως όποιος γνωρίζει τον αδερφό μου ξέρει πως κάπως έτσι είναι...)

Friday, 31 August 2007

Σήμα Έναρξης (Part IIΙ)


Οι διακοπές του Πάσχα τελειώνουν. Οι σχέσεις της Μ. και της Κ. φαίνονταν να αποκαθίστανται μέρα με τη μέρα...

Τη Δευτέρα που ακολούθησε, ο Ν., πριν να φύγει για την πόλη που σπούδαζε, πέρασε μια ολόκληρη ώρα με τη Μ. στο φροντιστήριο. Αυτό την έκανε να χαρεί, και δεν της πέρασε από το μυαλό ότι εκείνος μπορεί να είχε πάει να δει την Κ., που την τελευταία στιγμή έπρεπε να φύγει, μιας και προέκυψε έκτακτο διάβασμα για ένα κατά τα άλλα απροειδοποίητο τεστ άλγεβρας...
Η επικοινωνία τους συνεχίστηκε κανονικά, μέσω μηνυμάτων και internet, και σιγά σιγά γνώριζαν ο ένας τον άλλον λίγο καλύτερα, μέσα από την ελευθερία που σου προσφέρει αυτό το απρόσωπο μέσο. Δεν μπορείς να δεις ούτε την ειρωνεία ούτε την αποδοκιμασία στο πρόσωπο του άλλου, και η δική σου αμηχανία δεν είναι τόσο προφανής.

Έφτασε εκείνη η αποφράδα ώρα, που όλοι οι μαθητές Β και Γ Λυκείου έτρεμαν. Πανελλήνιες!

Εκείνη ετοιμαζόταν για το πρώτο μάθημα. Όσο και να είχε διαβάσει, όσο και να είχε προετοιμαστεί, δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Είχε πάρει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, αλλά και πάλι καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Ο φόβος του άγνωστου, η επίγνωση του πόσο σημαντικές ήταν αυτές οι εξετάσεις για το υπόλοιπο της ζωής της, την τσάκιζαν καθώς πλησίαζαν οι μέρες των εξετάσεων... Αποφάσισε να κλείσει τα βιβλία της και να ξαπλώσει νωρίς. Όλη μέρα έφταναν από παντού μηνύματα για καλή επιτυχία και συμπαράσταση, κι έτσι αποφάσισε να αφήσει το κινητό ανοιχτό και τη νύχτα.
Χτύπησε λίγο πριν την πάρει ο ύπνος. Ήταν εκείνος. "Καλή επιτυχία πιτσιρίκι (μόνο εκείνος είχε το δικαίωμα να τη λέει έτσι). Καλό κουράγιο. Είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά." Μόλις το διάβασε τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. Το άγχος που τόσες μέρες δεν είχε εκφράσει ξεχυνόταν από τα μάτια της σαν καταρράκτης, με αφορμή ένα sms! Τον ευχαρίστησε, στριφογύρισε για ώρες στο κρεβάτι και τελικά αποκοιμήθηκε.

Κάθε μέρα του έλεγε πως έγραφε, σχολίαζαν μαζί τα θέματα, της έλεγε σκηνικά που είχαν παιχτεί όταν έδινε εκείνος πανελλήνιες...
Δεύτερο Σάββατο των εξετάσεων. Εξεταζόμενο μάθημα: Ρωμαική και Βυζαντινή Ιστορία. Τα είχε πάει καλά, κι ας τη φοβόταν τόσο. Το μεσημεράκι, ενώ ετοιμαζόταν να ξεκινήσει το διάβασμα για το επόμενο μάθημα, χτυπάει πάλι το κινητό. Ο Ν. Την ρωτούσε αν είναι καλά και πως τα πήγε.. Το τέλος του sms ήταν αποκάλυψη. Ήταν Χανιά για κάποια οικογενειακή υπόθεση και της ζητούσε να βρεθούν, αν δεν της έκανε κόπο! Τη βδομάδα που είχε περάσει δεν είχε βγει καθόλου, οπότε θα μπορούσε να του αφιερώσει λίγο χρόνο και να πάνε για ένα γρήγορο καφέ.
Στο δρόμο, καθώς πήγαινε να τον συναντήσει, της είχε καρφωθεί στο μυαλό η ιδέα ότι θα τον έβλεπε αλλά δε θα τον αναγνώριζε! Παράλογη ήταν, φυσικά, αλλά την έκανε να τρέχει λίγο περισσότερο, για να διαπιστώσει αν θα ήταν όντως έτσι! Έφτασε λίγο πιο νωρίς από ότι θα έπρεπε. Όταν τον είδε να έρχεται από μακριά, όχι μόνο τον αναγνώρισε, αλλά και ένιωσε το σφίξιμο στην καρδιά της πιο δυνατό από ποτέ! Της χαμογέλασε, τη φίλησε στα μάγουλα και κάτσανε σε ένα κοντινό καφέ.
Όση ώρα ήταν μαζί, συζητούσαν άνετα σα φιλαράκια που δεν τρέχει τίποτα. Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, αντί να αγχωθεί , αν είχε ξενερώσει, αν είχε ξεχάσει το κλικ που υπήρξε ανάμεσά τους, αυτό την ηρέμησε... Κουτσομπολέψανε λιγάκι τον κόσμο που περνούσε, μιλήσανε για τους στόχους της και για τη χρονιά που θα ακολουθούσε, που για κείνη θα ήταν δύσκολη, αλλά με τέτοιο τρόπο που την έκανε να νιώσει τόσο άνετα, ώστε να φτάσει στα όρια της λογοδιάρροιας!
Την τσάτισε λιγάκι που πλήρωσε αυτός, αλλά κατά βάθος της άρεσε που την πρόσεχε... Χωρίστηκαν και αυτή πετούσε από τη χαρά της. Δεν κατάφερε να διαβάσει όλη μέρα ούτε μια παράγραφο!

Η επικοινωνία τους προσωρούσε όπως και πριν. Οι σχέσεις της με τη Μ. είχαν διακοπεί οριστικά. Η Κ. περίμενε πώς και πως τη μέρα που θα ερχόταν για τις καλοκαιρινές διακοπές. Χωρίς να έχει κάτι σα δεδομένο, ένιωθε ότι αυτό το καλοκαίρι θα ήταν μοναδικό...

Αρχές Αυγούστου. Έφτασε Παρασκευή πρωί με το καράβι. Το ίδιο βράδυ, μετά από δική της προτωβουλία, κανόνισαν να βρεθούν. Είχε να τον δει 3 μήνες σχεδόν. Επί ώρες έκανε μπάνιο, προσπαθούσε να φτιάξει το μαλλί της, έβαφε και ξέβαφε μάτια και χείλια.. Προσπαθούσε να γίνει όμορφη για κέινον...
Είχαν κανονίσει να βρεθούν 11.30. Πρώτη φορά στη ζωή της έφευγε από το σπίτι τόσο αργά. Αγνόησε τη γκρίνια του μπαμπά της, και στο τέλος έκλεισε όλο αυτοπεποίθηση την πόρτα του αυτοκινήτου. Τον πήγε στο αγαπημένο της μέρος, και έκατσαν στη γωνιά της, εκεί από όπου μπορούσες να δεις τη θάλασσα από ψηλά... Μιλούσαν για 2 ώρες σχεδόν, όταν ξαφνικά σαν τη Σταχτοπούτα συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να φύγει, ήταν πια αρκετά αργά.
Προσφέρθηκε να την πάει εκείνος σπίτι. Όταν αρνήθηκε, τη συνόδευσε μέχρι το σημείο από που θα την έπαιρναν οι δικοί της. Δεν είχαν φτάσει ακόμα. "Θες να μείνω εδώ μέχρι να έρθουν;" τη ρώτησε. "Αν θες φύγε! Τόσο κόσμο έχει γύρω γύρω. Δε φοβάμαι. Λες να με κλέψουν;" απάντησε όλο νάζι εκείνη. Η απάντησή του ήταν κάτι που δεν είχε φανταστεί ούτε στα πιο τρελά της όνειρα: "Μπορεί... Είσαι πολύ όμορφη σήμερα!" Της χαμογελούσε και την κοιτούσε τόσο έντονα στα μάτια, που έστρεψε το βλέμμα της αλλού. Είδε από μακριά τη μαμά της να φτάνει, τον καληνύχτισε και έφυγε...

Την είχε πιάσει αδιάβαστη! Τι ήταν αυτό; Άπειρη καθώς ήταν δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η στάση του σώματός του, ο τόνος της φωνής του, το βλέμμα του που δεν άντεξε να κοιτάξει για λίγο ακόμα, ήταν προάγγελοι ενός φιλιού...

Η συζήτηση με την καινούρια της παρέα την αποθάρρυνε αρκετά, κι έτσι όσες φορές κι αν βγήκαν μαζί οι δυό τους, από κείνη τη μέρα κι έπειτα, ήταν επιφυλακτική και δεν έκανε ποτέ έστω ένα μικρούτσικο βήμα... Πίστευε ότι τον είχε απογοητεύσει και ότι αυτό ήταν... δε θα ήταν ποτέ τίποτα παραπάνω από δυο φίλοι...

Monday, 27 August 2007

Σήμα Έναρξης (Part II)

(συνέχεια από εδώ)

Όχι μία, αλλά 3 ολόκληρες νύχτες πέρασε άυπνη, με την εικόνα του και τη φωνή του να λέει το όνομά της στο μυαλό...

Περνούσαν οι μέρες βασανιστικά... Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη... Όλη μέρα κοιτούσε το κινητό και το παρακαλούσε να χτυπήσει. Δεν είχε το θάρρος να στείλει έστω ένα τυπικό και τάχα άνετο μήνυμα, να βρεθούν για καφέ. Πόσο μάλλον μόνοι τους!
Είχε σκάσει. Είχε μπει τόσες φορές στον πειρασμό που κόντευε να μάθει τον αριθμό απ'έξω! Ποιά; Αυτή που ούτε το δικό της δεν ήξερε!
Τελικά, η αφορμή βρέθηκε. Θα του γνώριζε τη Β., συμμαθήτρια της, που ο Ν. είχε ακούσει να αναφέρεται χιλιάδες φορές από ένα φίλο του. Στέλνει το sms και περίμενε με κομμένη την ανάσα. Όταν έφτασε η θετική απάντηση δεν ήξερε τι να κάνει! Έκανε δυο ώρες να ετοιμαστεί, αλλά ήταν εκεί στην ώρα της! Κι αυτός, περιέργως...
Χτυπάει το τηλέφωνο και ξαφνικά δαγκώνει τα χείλη της! Πανω στην ευτυχία της, ξέχασε να πει τι είχε κανονισει στη Μ. και να τη ρωτήσει αν θα ήθελε να πάει κι εκείνη.. Ήταν φροντιστήριο. Της πρότεινε να περάσει από κεί όταν θα τελείωνε.
Η ώρα που πέρασε ήταν πολύ καλύτερη από ότι θα μπορούσε η Κ. να περιμένει! Είχε λυθεί η γλώσσα της, έπιανε στον αέρα κάτι δονήσεις που δεν ήξερε πως να τις πάρει... Την κοίταζε λίγο περισσότερο από τις άλλες, της απηύθηνε συχνά το λόγο, που κ που την άγγιζε διακριτικά... Όταν δε η Β. ρώτησε αν παίζει κάτι μεταξύ τους, δεν ήξερε πως να μαζέψει εκείνο το χαμόγελο που έκανε το πρόσωπό της να λάμψει. Ώστε δεν ήταν όλα στο μυαλό της, κάτι υπήρχε, κάτι που έβλεπαν και άλλοι...
Το παραμύθι όμως δεν κράτησε και πολύ... Όταν έφτασε ο τυφώνας Μ. σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του. Τα νεύρα της δεν περιγράφονταν! Η παρέα ήταν μάλλον αρνητική απέναντί της από πριν, μετά από την εμφάνιση αυτή, έγινε ακόμα περισσότερο. Το ποτήρι ξεχείλισε, όταν ο Ν. της έκανε κάποια πειραχτική χειρονομία, και η Κ. έπρεπε να την κυνηγάει σ'όλο το Κουμ Καπί για την ηρεμήσει και να την πάρει στο τραπέζι πάλι... Αυτό που δεν μπορούσε η Κ. να καταλάβει ήταν γιατί είχε νευριάσει τοσο, αφού στην τελική βγήκαν μαζί!
Αποφάσισαν να αφήσουν το καφέ που θύμιζε τώρα περισσότεο πεδιο μάχης και να κάνουν μια βόλτα μέχρι τα Goody's. Το κλίμα δεν θα μπορούσες να πεις ότι ήταν πολύ καλύτερο. Η Μ. είχε δώσει ρεσιτάλ κακίας, και χρειάστηκε παρισσότερες από 3 χαρτοπετσέτες για να μαζέψει το δηλητήριο που κατα διαστήματα ξεχείλιζε από το στόμα της, με αποτέλεσμα, η Κ. να μην έχει μια όταν την χρειάστηκε!
Ο Ν., από ευγένεια περισσότερο, παρά από δοάθεση να την φλερτάρει, της έδωσε τη δική του. Του χαμογέλασε και τον κοίταξε στα μάτια. Έμειναν λίγο έτσι, κι αυτό έκανε τη Μ. να σκυλιάσει ακόμα περισσότερο!
Μέσα στην ευφορία της, δεν είχε προσέξει ότι τα ξεσπάσματα της φίλης της τα προκαλούσε κάθε της κίνηση και ειδικά κάθε της ενέργεια που περιλάμβανε το Ν. Εξακολουθούσε να μην μπορεί να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά της, κι έτσι δεν μπορούσε να διακρίνει τα σύννεφα που μαζεύονταν, έτοιμα να ξεσπάσουν σε καταιγίδα!

Η έξοδος έληξε μάλλον άδοξα για τους περισσότερους της παρέας, αλλά σίγουρα όχι για την Κ. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε βαθιά. Είχε τόσο εξαντληθεί από τις προοπτικές που ανοίγονταν μπροστά της...

Μια συζήτηση σε chat room το επόμενο βράδυ, είχε σαν αποτέλεσμα να κανονίσουν να πάνε για καφέ. Οι δυό τους. Ο Ν. και η Κ. Θα περνούσε να την πάρει μετά το μάθημα. Είχε ένα κενό και θα την γύριζε πίσω για το υπόλοιπο των μαθημάτων της ημέρας. Πήρε όλο χαρά τη Μ. να της ανακοινώσει το ευχάριστο και το μόνο που της είπε ήταν ότι είναι ζώον και ότι δεν της είχε προτείνει να πάνε οι δυό τους, αλλά ότι θα ήταν και η Μ. εκεί. Φρόντισε μάλιστα να επικοινωνήσει μαζί του για να τον ενημερώσει!
Το κακό, για τη φίλη-φίδι, ήταν ότι το δικό της πρόγραμμα στο φροντιστήριο δεν της επέτρεπε να κάνει χαλάστρα από την πρώτη στιγμή. Ότι είχε κανονιστεί ίσχυε κανονικά, αν εξαιρούσε κανείς το γεγονός ότι κάποια στιγμή θα πήγαινε να τους βρει η Μ. Στο μάθημα που είχαν 4-5, η Μ. για πρώτη φορά δεν κάθισε δίπλα της. Ούτε καν της μίλησε, παρά μόνο για να της πει να ζητήσει από το Ν. να πάει να την πάρει κάποια στιγμή από το σπίτι της.
Ακόμα και όλα αυτά όμως, δεν ήταν ικανά να χαλάσουν τη διάθεσή της! Θα πήγαιναν μαζί για κάφε και για κάποια ώρα θα ήταν μόνη της μαζί του!
Τη στιγμή που μπήκε στο αυτοκίνητό του, πρώτη φορά μόνη της, όλος της ο τσαμπουκάς εξαφανίστηκε στη στιγμή! Της μιλούσε κι εκείνη μπορούσε μόνο να τον κοιτάει και να μιλάει ελάχιστα με μια φωνούλα που θύμιζε βούισμα κουνουπιού. Άφησαν τα πράγματά της στο αυτοκίνητο και βολεύτηκαν σε ένα ζεστό καφέ. Έβρεχε εκείνη τη μέρα κι ας ήταν μέσα Απριλίου.
Την έπεισε να πάρει φρέντο. Πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή της που τον έβαλε στο στόμα της! Θα του το χτυπούσε για πάντα, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε! Ένα ακόμα χτύπημα του κινητού της άλλαξε τα σχέδια. Ήταν η Μ., που περισσότερο Μαινάδα θύμιζε. Είχε ξεχάσει να του πει να πάει να την πάρει. Ερχόταν με το φίλο της το Μ. και ένα συμμαθητή του!
Ακόμα κι όταν της είπε πως δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει κάτι τέτοιο, να την αφήσει μόνη της, δηλαδή, για να πάει να πάρει οποιονδήποτε από οπουδήποτε με το αυτοκίνητο, αντί να κοκκινίσει χαμογελώντας ντροπαλά (έτσι θα αντιδρούσε αν όλα είχαν πάει καλά), ήταν ακόμα πανικοβλημμένη!
Την είχε ξεχάσει! Όσες φορές κι αν ζήτησε συγγνώμη δεν ήταν αρκετές για να εξευμενίσουν την οργή της Μ.! Οι υποψίες της μετατρέπονταν με το χειρότερο τρόπο σε βεβαιότητα! Η Μ. ήθελε κ εκείνη το Ν., αλλά δεν το είχε πει, παρά μόνο στο Μ.
Ο καυγάς που ακολούθησε ήταν σοβαρός, παρά την, αιτία που μάλλον σε διαφωνία βγαλμένη από καρτούν θα μπορούσε να ταιριάζει! Γιατί άφησες την τσάντα σου στο αυτοκίνητό του; Επιχειρήματα πέρα από κάθε λογική! "Κι αν το αμάξι βίαζε την τσάντα σου;" Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως η άλλη είχε χάσει και τη στοιχειώδη λογική που μέχρι εκείνη τη μέρα διέθετε.
Αρνήθηκε ευγενικά, και χωρίς πολλές εξηγήσεις την πρόταση του να την πάει στο φροντιστήριο. Καταλάβαινε κι εκείνος, άλλωστε.
Η 5λεπτη διαδρομή, που της φάνηκε πως κράτησε ένα αιώνα, ήταν η τελευταία που περπάτησαν μαζί. Ήταν και η τελευταία φορά που η Μ. της μίλησε χωρίς η κάθε πρότασή της να περιλαμβάνει μια βρισιά! "Τσουλάκι" ήταν η αγαπημένη της... Ακόμα τη μισεί αυτή τη λέξη η Κ. Όσες φορές κι αν της είπε πως δεν είχε καταλάβει τίποτα και πως ήταν διατεθειμένη να κάνει πίσω για να τον διεκδικήσει εκείνη, η μόνη απάντηση που έπαιρνε ήταν "'Επρεπε να το έχεις καταλάβει από τα Χριστούγεννα!"... "Τον ήξερες τα Χριστούγεννα;" "Ναι. Δε σου είχα πει ότι γνώρισα ένα Θεό, κι εσύ μου είπες ότι δε σου άρεσε; Γιαυτό στον γνώρισα!"

Τι μπορούσε να απαντήσει; Απλά άλλαξε δρόμο, χωρίς να της πει τίποτα. Το τηλεφώνημα που ακολούθησε ήταν η επίσημη ανακοίνωση ότι η φιλία τους έληξε και ότι ήταν μια πουτάνα του κερατά.
Ούτε η Κ., ούτε όσοι άκουσαν τις κραυγές της Μ. μέσα από το τηλέφωνο κατάλαβαν για ποιό λόγο είχε συμβεί όλο αυτό...

Στην Πλατεία Αγοράς i guess...

Sunday, 26 August 2007

Σήμα Έναρξης
















Την ήξερα από τη μέρα που γεννήθηκε.

Την ήξερα και τα 16 χρόνια που ακολούθησαν, και κάθε μέρα τη γνώριζα ακόμα περισσότερο, μάθαινα τον τρόπο που σκεφτόταν, που ένιωθε, που αντιδρούσε στο κάθε τι..
Την ήξερα κι εκείνη την Μεγάλη Πέμπτη που άλλαξε τη ζωή της.

Πήγαινε τότε δευτέρα Λυκείου. Μετά από μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία της πόλης, κι ενώ κρατούσε ακόμα στα χέρια της τις χάρτινες σακούλες που τη βάραιναν αρκετά, ήταν, βλέπετε, "βαρύς" ο συνδυασμός των Ημερολογίων του Cobain και του "Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει", χτύπησε το κινητό της. Ήταν η "κολλητή" της, η Μ., λίγο πριν την κάνει πέρα.. Συμφώνησαν με συνοπτικές διαδικασίες να αγνοήσουν το πένθιμο της ημέρας και να βγουν. "Θα φέρω και τον Μ."της είπε. " "Α, ωραία, καιρό έχω να τη δω αυτήν την ψυχή!" απάντησε.
Είχαν ραντεβού στις 9. Στο "Κρήτη", όπως πάντα.
Κλείνοντας την πόρτα του μικρού αυτοκινήτου της μαμάς της, κοίταξε γύρω της. Ούτε η Μ., ούτε ο Μ. φαίνονταν πουθενά. Μόνο κάτι άγνωστοι. Έπιασε μια θέση στο τοιχάκι που χώριζε το ξενοδοχείο από το πεζοδρόμιο, και περίμενε. Θα περίμενε κανένα 5λεπτο, όταν έφτασε και η Μ. Χαιρετάει ένα από τα άλλα παιδιά που περίμεναν στο ίδιο μέρος. "Ωραία, πάμε."
"Ο Μ δε θα'ρθει;" απόρησε εκείνη. "Να'τος" είπε η Μ., δείχνοντας το παιδί που είχε μόλις χαιρετίσει. Κάγκελο η δικιά μου! "Δεν είναι ο Μ. αυτός!" "Αχ πάλι μπέρδεψα το όνομά του! Από δω ο @$^$^#^&*^ (=αντρικό ιντερνετικό ψευδώνυμο). Και η &*^&^%*%%#& (=γυναικείο ιντερνετικό ψευδώνυμο)."
Κοιτάχτηκαν αμήχανοι. Είχαν επικοινωνήσει κάποια στιγμή μέσω ίντερνετ, είχαν κάνει τον ψηφιακό χαβαλέ τους, αλλά δεν ήταν τρόπος αυτός να τους συστήσει! "Με λένε Ν." είπε εκείνος. Η δικιά μου έμεινε. Ήταν η πιο υπέροχη αντρική φωνή που είχε ακούσει ποτέ! "Κ.", είπε απλά.

Ήταν μάλλον έρωτας από την πρώτη στιγμή για κείνη. Ψηλός, όμορφος, πολύ περιποιημένος, ευγενικός, κι έπειτα ήταν κι εκείνη η φωνή...

Διαλέξανε το trendy cafe στο οποίο θα περνούσαν το βράδυ τους κι έκατσαν, σε ένα τραπέζάκι, στα όριά του με το διπλανό. Οι μουσικές των δυο μαγαζιών μπερδεύονταν. Ελαφρά μπιτάκια κι από τις δυο μεριές, ευχάριστα ένα ένα, αλλά πολύ άσχημα σε συνδυασμό... Φρέντο εκείνος, milkshake οι μικρές.
Για πολλή ώρα Μ. και Ν. συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων. Η Κ. δεν είχε ανοίξει το στόμα της, παρά μόνο για να απαντήσει, μονολεκτικά στην αρχή, σε κάποια ερώτηση που της είχαν κάνει, λίγο πιο άνετα αργότερα. (καλά όχι και πολύ βέβαια!) Είχε χαζέψει... Ποτέ δε μιλούσε πολύ και ήταν αρκετά ντροπαλή, όμως εκείνη τη μέρα το είχε παρακάνει... Πέρασε η ώρα, κι εκείνος έπρεπε να φύγει.. Ερχόταν ο πατέρας του και θα έπρεπε να τον πάρει από το αεροδρόμιο. Η Κ. ξενέρωσε όσο ποτέ. Ήθελε τόσο να τον ακούσει να μιλάει για ακόμα λίγο, κι ούτε που ήξερε αν θα τον ξανάβλεπε!

Δεν μίλησε καθόλου στη Μ. για την αναστάτωση που της προξένησε αυτή η καινούρια γνωριμία. Η Μ. από τη μεριά της, δεν πρόσεξε τον τρόπο που τον κοίταζε και το πως αντιδρούσε σε κάθε του λέξη. Δεν πρόσεξε ούτε ότι την επόμενη κιόλας μέρα είχε διαβάσει και τα δυο βιβλία, μια και δεν είχε κλείσει μάτι όλη νύχτα.

Μεγάλη Παρασκευή του 2004. Έχει κανονίσει να βγει με παρέα από το φροντιστήριο, πριν η Μ. της πει ότι είχε κανονίσει με το Ν. και παρέα να βγουν. Υποσχέθηκε να περάσει να τη δει. (Μαλακίες. Για κείνον το έκανε, αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί τόσο εύκολα και τόσο ανοιχτά ούτε στον ίδιο της τον εαυτό.)
Τους είδε από μακριά. Φόρεσε το πιο χαριτωμένο της χαμόγελο (άσχετη καθώς ήταν από σχέσεις και το πως θα μπορούσε να τραβήξει το ενδιαφέρον κάποιου, ούτε πως της πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να χαμογελάσει με τρόπο που να δείχνει την πρωτόγνωρη ταραχή της...) και κατευθύνθηκε προς την παρέα.
Χαιρέτισε τη Μ., η οποία της σύστησε όσους δεν ήξερε από την παρέα, και στράφηκε όλο λαχτάρα στο Ν. "'Αντε που είσαι τόση ώρα να με σώσεις;!" της είπε... Ώστε την είχε, έστω και λίγο, προσέξει, τη θυμόταν... Το χαμόγελό της φαντάζομαι πως θα μετατράπηκε σε χαμόγελο ικανοποίησης, ίσως και αυταρέσκειας, για πρώτη φορά...
Εξήγησε ότι δεν μπορούσε να κάτσει, αν και εξέταζε σοβαρά την περίπτωση να ακυρώσει με τις άλλες για να κάτσει εκεί, κι έφυγε... Το υπόλοιπο βράδυ, όπως παρατήρησε και η παρέα της ήταν σαν να είχε πάρει συνδυασμό ναρκωτικών... Δεν μπορούσε να κάτσει ήσυχη, την είχε πιάσει λογοδιάρροια, χαζογελούσε συνέχεια.

Ήταν σαφές πια. Ήταν ερωτευμένη.

Βρέθηκαν πάλι Κυριακή του Πάσχα. Καφεδάκι με παρέα στην αρχή. Η Μ. έπρεπε να γυρίσει σπίτι νωρίς. Η Κ., ο Ν. και η φίλη της η Ε., το τράβηξαν για λίγο ακόμα. Εκείνος έδειχνε μια σαφή προτίμηση στην Ε., ίσως επειδή άκουγαν την ίδια μουσική, ίσως πάλι γιατί η Κ. δεν μπορούσε να ανοίξει το στόμα της να αρθρώσει μια σωστή πρόταση. Πριν χωριστούν εκείνο το βράδυ, το αντικείμενο του πόθου της ζήτησε το τηλέφωνο της Ε. Τα 'παιξε! "Ωραία τα κατάφερα πάλι!" Ευτυχώς, πριν να πάθει εγκεφαλικό, έμφραγμα και πριν κόψει τις φλέβες της, ζήτησε και το δικό της. Τη στιγμή ακριβώς που αποθήκευε τον αριθμό του έπρεπε να φύγει...

Πάλι δεν ήξερε αν θα τον ξαναέβλεπε, είχε όμως έναν λίγο πιο άμεσο τρόπο επικοινωνίας... Αυτό δεν ήταν απλά παρήγορο, ήταν λόγος να γιορτάσει! ... με άλλη μια άυπνη νύχτα...

(To be continued)

Tuesday, 21 August 2007

Συνάντηση..

Αλκίνοου Ιωαννίδη και Σωκράτη Μάλαμα. Το αποτέλεσμα; Κάτι παραπάνω από ευχάριστο και ικανοποιητικό! Εξαίσιο!!
Ο Αλκίνοος Θ-Ε-Ο-Σ απίστευτος, υπέροχος μοναδικός!
Ο Μάλαμας καλύτερος από ότι περίμενα, αν και στην αρχή ήταν αρκετά υποτονικός... ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΚΑΙ ΤΟ "ΒΥΘΟ" ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΚΙΝΟΟ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΓΡΑΦΑ ΤΩΡΑ ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΕΙΝΟΝ!!!! Ξενέρωσα τη ζωή μου....
Τραγούδια γνωστά κι αγαπημένα, του Αλκίνοου, του Σωκράτη, του Χατζηδάκι, του Παπακωνσταντίνου...
Στιγμές στιγμές έχανα την επαφή με το περιβάλλον... :Ρ
Καλύτερη Στιγμή; Όταν προς το τέλος οι μουσικού αποχώρησαν και βγήκαν με μια κιθάρα ο καθένας αγκαλιά!!

θα 'μαι κοντά σου όταν με θες....