Saturday, 18 February 2017

Γράμμα στον προκλητικό νέο εαυτό μου (που τώρα πήρα τα αρχίδια του)

Αγαπητέ Αλκίνοε,

ελπίζω το γράμμα μου να σε βρίσκει καλά. Όταν πριν 8 χρόνια έβγαλες τη νεροποντή ήμουν 22 χρονών. Άκουγα το "τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι, μεγαλώνω" και γέλαγα, γιατί ενώ τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν ΠΙΠΙΝΙ κι έλεγα "άααασε μας ρε Αλκίνοε". 

Ένα δυο χρόνια τώρα λέω γέρασα. Έχω υποχρεώσεις στον ΟΑΕΕ, την εφορία, το αφεντικό. Παίρνω μειλ για δουλειά, πάω σε γάμους φίλων. Ένιωθα πραγματικά ότι τα χρόνια βαραίνουν την πλάτη μου.

Fast forward στο2017. Βγάζω καιρό τώρα άσπρες τρίχες από τα μαλλιά μου με το τσιμπηδάκι για τα φρύδια. Προχτές τα παιδάκια που πήρα με οτοστόπ απ'το πολυτεχνείο που μίλησαν στον πληθυντικό. Και σήμερα... ξύπνησα από ένα πόνο στην πλάτη και το να σηκωθώ απ' το κρεβάτι απαιτεί περίπου την ίδια ενέργεια και προετοιμασία που θα περίμενε κανείς από μαραθωνοδρόμο στα τελευταία 100 μέτρα.

Ποιόν βαραίνουν τα χρόνια τώρα; Αλκίνοε, γέλα σατανικά, το κέρδισες.

Πάντα δική σου,

η κωλόγρια.


Friday, 10 February 2017

The climbing robot



Κάνοντας τον περίπατό σου μια μέρα, βλέπεις μπροστά σου ένα βουνό. "Δε μοιάζει και τόσο ψηλό", λες μέσα σου, "θα το ανεβώ". Ξεκινάς και τσούκου τσούκου μέχρι το μεσημεράκι έχεις φτάσει στην κορυφή. Κάθεσαι στον πρώτο βράχο που ξεχωρίζεις ανάμεσα στα χιόνια και οι Σέρπα που οδηγούσαν τους τύπους που προσπέρασες πριν σου λένε στα θιβετιανά "Καλά, πως στον πούτσο σκαρφάλωσες έτσι εύκολα το Έβερεστ;". Κάπως απορημένα κουνάς το κεφάλι και παίρνεις μια δοκιμαστική ανάσα. Όντως.. το οξυγόνο είναι κάπως αραιό στον αέρα. Χαζογελάς και κοιτάς τη θέα. Ο κόσμος όλος από κάτω σου.

Μέχρι να κατέβεις, να κοιμηθείς και να φάς κάτι ώστε να επανέλθει η εγκεφαλική σου δραστηριότητα, δε συνειδητοποιείς τι πραγματικά έχει συμβεί. Εκεί που είχες βγει με τα ακουστικά στα αυτιά για περπάτημα για να ξεχάσεις που δε σε πήραν στη δουλειά που ήθελες/ δε σου έκατσε ο Gildenlöw/ σου έσκασε το λάστιχο και δεν μπορείς να ξεσφίξεις τα μπουλόνια, είχες πάρει τόση φόρα, που ανέβηκες το ψηλότερο βουνό του κόσμου και δεν πήρες χαμπάρι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμα και όταν σου είπαν "Μπράβο", εσύ σήκωσες τους ώμους αδιάφορα, σκεπτόμενος όσα δεν έκανες, κι ότι ακόμα κι αυτό που κατάφερες, δεν έγινε με τους δικούς σου όρους. Ξεχνάς όσους προσπέρασες στο δρόμο που δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στην κορυφή, ξεχνάς όσους έχουν όνειρο ζωής αυτό που εσύ έκανες χαλαρά και χωρίς κόπο και ποτέ δεν θα μπορέσουν να το αγγίξουν, και επικεντρώνεσαι στα αρνητικά. Κρύβεσαι απ'τον κόσμο και τις υποχρεώσεις σου, ξαπλώνεις στο κρεβάτι σε εμβρυακή στάση, τραβάς το πάπλωμα πάνω από το κεφάλι σου και συνεχίζεις να λυπάσαι τον εαυτό σου για λίγο ακόμα. 

Τί σκατά πήγε στραβά και δεν μπορείς να δεχτείς την επιτυχία, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι όπως ιδανικά την είχες στο κεφάλι σου; Γιατί δεν μπορείς να αντλήσεις ενέργεια και αποφασιστικότητα από αυτήν, για να αλλάξεις την κατάσταση, να πηδήξεις πιο ψηλά, κι ίσως να ξεπεράσεις ακόμα και τις δικές σου προσδοκίες; Τί πήγε λάθος κατά την παραγωγή σου- ποιό κύκλωμα δεν κάνει επαφή και πόσα bugs έχει το λογισμικό σου, μικρό μου ρομποτάκι..;

Wednesday, 2 November 2016

Τίιιι κάνουμε...

... όταν δεν είμαστε έτοιμοι να τριανταρίσουμε;


Χρόνια μου πολλά;!

Tuesday, 25 October 2016

Harry Potter and the fork in the road

Τα ταξίδια δεν έχουν πάντα τη μορφή που ονειρευόσουν, με ιπτάμενα αυτοκίνητα και μαγικά κρυμμένες πλατφόρμες. Υπάρχουν φορές που απλά και χωρίς ίχνος μαγείας να κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, στέκεσαι μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, προσπαθώντας να διαλέξεις το δρόμο που θα σε βγάλει στο σωστό μέρος, όμως δεν ξέρεις που ή ποιό είναι αυτό. Προσπαθείς να μαζέψεις αρκετά στοιχεία, ώστε να μπορέσεις να πάρεις μια απόφαση. Βλέπεις ποιος δρόμος είναι πιο περπατημένος, τσεκάρεις να δεις αν κάποιος απ'τους δυο οδηγεί στη θάλασσα ή σε βουνό, πετάς κέρματα στον αέρα, ελπίζοντας όση ώρα στριφογυρνάει να πεταχτεί κάτι απ'το υποσυνείδητο και να σου πει "να ρε μαλάκα, δεξιά θες να πας τόση ώρα, τι κωλώνεις σα φλώρος", αλλά τίποτα. Σιγή ιχθύος.
Κι έτσι, στρέφεσαι στους δικούς σου ανθρώπους. Περιμένεις να εμφανιστούν σαν γαλαζωπές αέρινες φιγούρες ή σαν patronus μπροστά σου και να σε βοηθήσουν, όμως τελικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με dementors, πεινασμένους κι επιθετικούς, να προσπαθούν να σου επιβάλλουν την απόφαση που βοηθάει περισσότερο τα σχέδιά τους για το δικό τους μέλλον, ή να αναρωτιούνται μήπως το μαύρο της ρόμπας τους είναι ντεμοντέ και πρέπει να δοκιμάσουν κανένα καφέ που άκουσαν πως θα είναι το χρώμα του φθινοπώρου. Όσο και να προτιμάς τους ακίνδυνους δεύτερους, συνειδητοποιείς πως μόνος σου πρέπει να κάνεις το πρώτο βήμα και να πατήσεις επιτέλους έναν από τους δυο δρόμους.
Το σκέφτεσαι λίγο, ρίχνεις μια ματιά στο Snape και τον Dumbledoor που αρνούνται να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης, σηκώνεις το πόδι... και καλό ταξίδι κύριε Potter!

(πού να κάτσω να διαβάσω το Harry Potter και το καταραμένο παιδί κιόλας!)

Saturday, 8 October 2016

Moon landing

Και πάνω που ανοίγεις το αρχείο με το video από την τελευταία μαλακία που σου 'ρθε στο κεφάλι για να αντιμετωπίσεις τα υπαρξιακά σου (voiceover με φωνή μάνας "Για αυτό σε μεγάλωνα και σε σπούδαζα 30 χρόνια; Για να μου γίνεις λοκατζής και να πηδάς από αεροπλάνα;"), ακούς να παίζει το ίδιο κομμάτι 2 φορές σε διαφορετικά σημεία.. μια από το youtube και μια σαν μουσική υπόκρουση απ' το βιντεάκι. Σοκάρεσαι. Είναι το σύμπαν που προσπαθεί να σου πει κάτι του στυλ "δε γαμιέται και τα 30 μια χαρά ηλικία είναι;", είναι που ήταν οι συναυλίες (Sivert αν ποτέ σε γνωρίσω και δεν κατουρήσω τα βρακιά μου απ'τη ντροπή θα σου πω για κείνη τη φορά που πήγα στο Ηρώδειο δυο φορές να σε δω και στο ενδιάμεσο έκανα skydiving και στο video που βάλανε εσένα για μουσικό χαλί. Είναι κάπως cool, if i may say so), είναι λίγο social engineering από την πλευρά των δημιουργών; Ποιός νοιάζεται...


Tuesday, 23 August 2016

Eternally uncurable

Λοιπόν για όλα φταίει, να ξέρεις, ο κασετόφωνος που πόσταρε Cure απόψε. Και το facebook που αποφασίζει να μου θυμίσει πως χρόνια πριν ένα τρένο κατευθυνόταν με ιλλιγιώδη ταχύτητα σε ένα τοίχο. Και οι μπύρες. Και οι ορμόνες μου που μάλλον πάλι μαλακίζονται. Και το φεγγάρι που γέμισε και τώρα αδειάζει. Και που όλο το βράδυ κρατιόμουν να μην πω "γαμώ την Παναγία μου" ή το Χριστό μου. Και που πήγα μετά από διακοπές δουλειά και δουλειά δεν έκανα. Και που οι διακοπές παπάρια διακοπές ήταν. Και που σχέδια μηνών ματαιώνονται. Και η μαυρίλα σπίτι μου. Και η ανεργία -μην ακους που λέω για δουλειά πιο πάνω, περίεργα πράματα-. Και που όλοι και όλα με κουράζουν. Ειδικά αυτοί που νομίζουν ότι ανακάλυψαν την Αμερική εν έτει 2016. Και τα 29, που τα λες και σχεδόν 30, που πλησιάζουν, χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Και γενικά μη νομίζεις ότι φταίω εγώ που έχω τις μαύρες που, οκ; Για όλα φταίνε οι άλλοι. Α και ξέχνα τι έγραφα κανα δυο μήνες πριν. Δεν φταίω εγώ λέμε που είμαι dark and twisty που θα 'λεγε και μια κυρία από μια σειρά που έβλεπα παλιά (ξέρεις αυτά δεν φεύγουν ποτέ από μέσα σου 100%.. καραδοκούν. -The darkness is your only friend. A friend that will return again. From a wounded place inside of you. Until the day you learn what's good for you- γιατί με λες και ανεπίδεκτη). Οι άλλοι. Αυτά. Πάρε Cure τώρα. Γειά. Καληνύχτα. Ξούτ λέμε!


Monday, 11 July 2016

Ανεμίζοντα μαντίλια (μετά τον καυγά αλλάξανε κι αυτό, τι είναι το επόμενο; η καύλα;)

Καμιά φορά 3 βδομάδες δεν είναι αρκετές. Βασικά, δεν είναι ουσιαστικές. Βασικά, είναι δίπλα σου ο άλλος, έχεις 2 χρόνια να τον δεις, μπορείς να τον ακούσεις να γελάει, μπορείς να τον δεις να χορεύει, μπορείς να αγγίξεις τον ιδρώτα του και να μυρίσεις το αλκοόλ και τον καπνό στην ανάσα σου, και σου φαίνεται πως είναι πάλι μακριά. Και νιώθεις τύψεις για τις φορές που ήσουν τέζα από περίοδο, ή αιμορραγούσες (γιατί, ποιός χρειάζεται 10 δάχτυλα στα πόδια του;) ή ό,τι σκατά καλή δικαιολογία και να 'χεις, που δεν ήσουν πιο πολύ εκεί.  Κι ας μη μιλούσατε για την ουσία της ζωής και της ύπαρξης, υπάρχουν τα one-on-one στο skype για αυτά. Και φεύγεις και τα μάτια σου είναι λίιιιιγο πιο υγρά από όσο πρέπει, και ποτέ δεν έχεις τα σωστά λόγια, πέρα από τα μπινελίκια για τα κωλοαεροπλάνα και τα κωλοδιδακτορικά και τα σκατά του κόσμου. Και λες "γιατί είμαι μαλάκω και ενοχική και νιώθω ότι ενοχλώ συνέχεια; γιατί δεν του κατσικωνόμουνα πιο συχνά;". Γιατί είσαι εσύ, ηλίθια. Και σου λείπει ο φίλος σου, και η διχαλωτή του πούτσα που την ανεμίζει και την τρίβει δεξιά και αριστερά όπου βρει (μήπως θα 'πρεπε;) και ας τον μισείς που δεν έχει περίοδο, και ας μην έχει ακόμα μπει στο πρώτο από τα αεροπλάνα που τον παίρνουν μακριά...

Έι, αν το δεις (θα το δω κι εγώ ότι το δες), καλό ταξίδι σου είπα; Παίζει κι όχι.. Χέσου.