Tuesday, 23 August 2016

Eternally uncurable

Λοιπόν για όλα φταίει, να ξέρεις, ο κασετόφωνος που πόσταρε Cure απόψε. Και το facebook που αποφασίζει να μου θυμίσει πως χρόνια πριν ένα τρένο κατευθυνόταν με ιλλιγιώδη ταχύτητα σε ένα τοίχο. Και οι μπύρες. Και οι ορμόνες μου που μάλλον πάλι μαλακίζονται. Και το φεγγάρι που γέμισε και τώρα αδειάζει. Και που όλο το βράδυ κρατιόμουν να μην πω "γαμώ την Παναγία μου" ή το Χριστό μου. Και που πήγα μετά από διακοπές δουλειά και δουλειά δεν έκανα. Και που οι διακοπές παπάρια διακοπές ήταν. Και που σχέδια μηνών ματαιώνονται. Και η μαυρίλα σπίτι μου. Και η ανεργία -μην ακους που λέω για δουλειά πιο πάνω, περίεργα πράματα-. Και που όλοι και όλα με κουράζουν. Ειδικά αυτοί που νομίζουν ότι ανακάλυψαν την Αμερική εν έτει 2016. Και τα 29, που τα λες και σχεδόν 30, που πλησιάζουν, χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Και γενικά μη νομίζεις ότι φταίω εγώ που έχω τις μαύρες που, οκ; Για όλα φταίνε οι άλλοι. Α και ξέχνα τι έγραφα κανα δυο μήνες πριν. Δεν φταίω εγώ λέμε που είμαι dark and twisty που θα 'λεγε και μια κυρία από μια σειρά που έβλεπα παλιά (ξέρεις αυτά δεν φεύγουν ποτέ από μέσα σου 100%.. καραδοκούν. -The darkness is your only friend. A friend that will return again. From a wounded place inside of you. Until the day you learn what's good for you- γιατί με λες και ανεπίδεκτη). Οι άλλοι. Αυτά. Πάρε Cure τώρα. Γειά. Καληνύχτα. Ξούτ λέμε!


Monday, 11 July 2016

Ανεμίζοντα μαντίλια (μετά τον καυγά αλλάξανε κι αυτό, τι είναι το επόμενο; η καύλα;)

Καμιά φορά 3 βδομάδες δεν είναι αρκετές. Βασικά, δεν είναι ουσιαστικές. Βασικά, είναι δίπλα σου ο άλλος, έχεις 2 χρόνια να τον δεις, μπορείς να τον ακούσεις να γελάει, μπορείς να τον δεις να χορεύει, μπορείς να αγγίξεις τον ιδρώτα του και να μυρίσεις το αλκοόλ και τον καπνό στην ανάσα σου, και σου φαίνεται πως είναι πάλι μακριά. Και νιώθεις τύψεις για τις φορές που ήσουν τέζα από περίοδο, ή αιμορραγούσες (γιατί, ποιός χρειάζεται 10 δάχτυλα στα πόδια του;) ή ό,τι σκατά καλή δικαιολογία και να 'χεις, που δεν ήσουν πιο πολύ εκεί.  Κι ας μη μιλούσατε για την ουσία της ζωής και της ύπαρξης, υπάρχουν τα one-on-one στο skype για αυτά. Και φεύγεις και τα μάτια σου είναι λίιιιιγο πιο υγρά από όσο πρέπει, και ποτέ δεν έχεις τα σωστά λόγια, πέρα από τα μπινελίκια για τα κωλοαεροπλάνα και τα κωλοδιδακτορικά και τα σκατά του κόσμου. Και λες "γιατί είμαι μαλάκω και ενοχική και νιώθω ότι ενοχλώ συνέχεια; γιατί δεν του κατσικωνόμουνα πιο συχνά;". Γιατί είσαι εσύ, ηλίθια. Και σου λείπει ο φίλος σου, και η διχαλωτή του πούτσα που την ανεμίζει και την τρίβει δεξιά και αριστερά όπου βρει (μήπως θα 'πρεπε;) και ας τον μισείς που δεν έχει περίοδο, και ας μην έχει ακόμα μπει στο πρώτο από τα αεροπλάνα που τον παίρνουν μακριά...

Έι, αν το δεις (θα το δω κι εγώ ότι το δες), καλό ταξίδι σου είπα; Παίζει κι όχι.. Χέσου.

Thursday, 30 June 2016

Σταυροδρόμια

Ό,τι σου "συμβαίνει" στη ζωή είναι αποτέλεσμα μιας σειράς αποφάσεων που έχεις πάρει μέχρι τη στιγμή που η τύχη το 'φερε μπροστά σου. Καλό, κακό, τυχερό, άτυχο.. δεν έχει σημασία. Πάτησες το snooze το πρωί; Έκατσες στη λεκάνη 5 λεπτά να τελειώσεις αυτό που διάβαζες μετά το τέλος του χεσίματος; Έκανες καφέ στο σπίτι ή τον πήρες απ'έξω; Τα 'χουν πει συγγραφείς, τα χουν πει κινηματογραφιστές, μέχρι και ο μέγιστοτεράστιος Παπακαλιάτης, τί να λέμε τώρα;
Είναι μοιρολατρικό το να αρνείσαι να δεχτείς πως τα πάντα που σε αφορούν τα έχεις με άμεσο ή έμμεσο τρόπο επηρεάσει εσύ ο ίδιος με τη συμπεριφορά σου. Είναι ανώριμο, ευθυνόφοβο, είναι φορές που αγγίζει τα όρια του χυδαίου. Ρίχνεις το βάρος στο κισμέτ, γλιτώνεις τις τύψεις σου, κοιμάσαι καλά το βράδυ. Ροζ, αλλά φαύλος ο κύκλος, φίλε μου. 
Και, οκ, δε σου λέω να είσαι ενοχικός, όπως χμμμ... εγώ, και να σκέφτεσαι όλη μέρα πως αν είχες χαμηλώσει το χέρι σου με λιγότερη δύναμη, δε θα 'χες σπάσει το ποτήρι στο νεροχύτη, ούτε να κάνει βελτιστοποιήσεις στο μυαλό σου και να αφήνεις 4-5 θέσεις παρκαρίσματος ανεκμετάλλευτες, αναλογιζόμενος τις συνέπειες που η συγκεκριμένη τοποθεσία ή το μπροστινό και το πίσω αυτοκίνητο μπορεί να έχουν στο δικό σου (ισορροπώ λίγο ανισόρροπα μεταξυ λογικής και τρέλας τώρα τελευταία), αλλά ρε πούστη μου, όταν έχει γίνει κάτι και φταις εσύ, μην είναι η πρώτη κουβέντα που ξεστομίζεις "δεν φταίω εγώ!". Θυμίζεις 5χρονο που έσπασε το βάζο, αλλά προσπαθεί να τα ρίξει στο σκυλί. Και μιλάω εγώ, ρε, που ακόμα βγάζω το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου με το τσιμπιδάκι των φρυδιών από τα χέρια και τα πόδια μου (πόσα "εγώ" σε μια πρόταση, γαμώ το ναρκισσισμό μου;)!
Σοβαρέψου, κοίτα την ταυτότητά σου να θυμηθείς πόσων ετών είσαι, και μεγάλωσε επιτέλους! Και σταμάτα να θες να με στείλεις στην Αυστραλία, μην ξεχνάς,δεν έχουν πολλοί τα αρχίδια να σου πουν πόσο αρχίδι είσαι, δεν το χάνω τόσο εύκολα αυτό!

Sunday, 29 May 2016

Lie to me

Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι στον κόσμο αυτό είναι μακράν αυτοί που μπορούν να λένε πειστικά ψέματα στον ίδιο τους τον εαυτό. Είναι πολύ κουραστική η διαδικασία επανάληψης του ψέματος στο κεφάλι σου τόσες φορές, ώστε στο τέλος, να το πιστέψεις και εσύ ο ίδιος. Απαιτεί εξάσκηση χρόνων, πειθαρχία, και μια μοναδική μορφή ευφυίας, που σου επιτρέπει να ξεχωρίζεις εκείνα τα πράγματα που έχεις στο κεφάλι σου, στα οποία είναι δυνατό να εφαρμοστεί η τρομερή σου υπερδύναμη, και να μην την σπαταλάς άσκοπα σε κάθε κούτσικο προβληματάκι που σε βασανίζει. Η ειλικρίνεια είναι υπερτιμημένη, όπως και να το κάνεις, και τα αποτελέσματα της τακτικής αυτής, σε κάθε περίπτωση συντελούν στη διατήρηση της ψυχικής σου υγείας και της πολύτιμης -για κάποιο λόγο- στις μέρες μας χαράς. Σκέψου πόσες φορές θα κοιμόσουν ήσυχα, αν μπορούσες να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν φταις για κάποια μαλακία σου, πως δεν πειράζει που έχασες τη δουλειά των ονείρων σου, πως όλα μια χαρά ρε παιδί μου! 

Πάμε όλοι μαζί, λοιπόν, για έναν καλύτερο κόσμο! Ψέματα, πολλά ψέματα, κάντε τον εαυτό σας να πιστέψει πως όλα είναι αλλιώς!

Monday, 9 May 2016

Σαν σήμερα - μάστορες και σκαντζόχοιροι

Παρουσιάζεις μια μέρα το μεταπτυχιακό σου, γίνεσαι μάστορας (ναι ναι το μάστερ και ο μάστορας έχουν κάπου κάποια συγγένεια - googlαρε το, παιδί μου, σε μέσο με internet είσαι!), μαθαίνεις ότι τελικά δεν ξέρεις πολύ καλά ελληνικά, αλλά γενικά γαμείς και δέρνεις, είναι η τελευταία ευκαιρία σου να βγάλεις τους porcupine tree και τον Wilson, που δεν πήγες να δεις, από το σύστημά σου, γιατί κανείς δεν θα σε αφήσει να τον ξανακούσεις, ήπιες μπύρες και κοιμήθηκες και γενικά έβγαλες όοοολο το άγχος από πάνω σου. Η μέρα; 9 Μαϊου του 2016. 

Τί κάνουμε τώρα; Ποιός ξέρει και ποιός νοιάζεται;


Friday, 1 April 2016

Στις χαραυγές ξεχνιέμαι

Είναι που λες εκείνα τα βράδια που το σώμα σου μισεί το μυαλό σου και το ανάποδο, που παλεύεις με τα νεύρα και την υπερένταση και τα παυσίπονα, που στριφογυρνάς και λαγοκοιμάσαι και ξαναξυπνάς, κλείνεις το pc, ανοίγεις το pc, ανοίγεις το βιβλίο, κλείνεις το βιβλίο, σκέφτεσαι το παρελθόν και το παρόν και το μέλλον σου και το mail που πάλι αργεί να έρθει και τα βιογραφικά που κάνουν γκελ σε διαδικτυακούς τοίχους και σκάνε στη μάπα σου, δίνεις το κλειδί του αυτοκινήτου στο σφετεριστή για να πάει στη δουλειά (το κλειδί σου, που κάνει κλικ και ξεκλειδώνει χωρίς να μπει στην κλειδαριά, αυτό που έλεγε ότι είσαι ο καπετάνιος του καραβιού!), βλέπεις τη μάνα σου να ψάχνει στις 6.20 το πρωί το laptop με το antivirus και το antimalware και τη φαντάζεσαι μετά να το πασπαλίζει με augmentin, δεν απορείς που έχεις βγει τρελή με αυτά τα γονίδια και ξαφνικά..

.. από το παράθυρο, βλέπεις το ροζάκι του ουρανού καθώς βγαίνει ο ήλιος. Ανοίγεις την πόρτα, περνάς το κατώφλι προς τη δροσιά, παίρνεις μια τζούρα πρωινής υγρασίας και λες "δε γαμιέται".  Μόνο αυτές τις δυο λέξεις. Πως να μην ξεχνιέσαι με τέτοιες στιγμές κι εσύ ρε Θανάση;
Καληνύχτα; 

Καλημέρα; 

... και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να πας για ύπνο όταν δεν είσαι σίγουρος αν το καληνύχτα και το καλημέρα είναι σωστά γραμμένα...

Sunday, 13 March 2016

Note to self

Σταμάτα να χρησιμοποιείς το "μίλησε μου για τα παιδικά σου χρόνια" σαν ατάκα για το σπάσιμο του πάγου. Κάποιος μπορεί να το ξαναπάρει κυριολεκτικά και να ακούσεις για ακόμα μια φορά λεπτομέρειες της παιδικής ηλικίας κάποιου που δε σε ενδιαφέρει σε οποιαδήποτε φάση της ζωή του.