Wednesday, 2 November 2016

Τίιιι κάνουμε...

... όταν δεν είμαστε έτοιμοι να τριανταρίσουμε;


Χρόνια μου πολλά;!

Tuesday, 25 October 2016

Harry Potter and the fork in the road

Τα ταξίδια δεν έχουν πάντα τη μορφή που ονειρευόσουν, με ιπτάμενα αυτοκίνητα και μαγικά κρυμμένες πλατφόρμες. Υπάρχουν φορές που απλά και χωρίς ίχνος μαγείας να κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, στέκεσαι μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, προσπαθώντας να διαλέξεις το δρόμο που θα σε βγάλει στο σωστό μέρος, όμως δεν ξέρεις που ή ποιό είναι αυτό. Προσπαθείς να μαζέψεις αρκετά στοιχεία, ώστε να μπορέσεις να πάρεις μια απόφαση. Βλέπεις ποιος δρόμος είναι πιο περπατημένος, τσεκάρεις να δεις αν κάποιος απ'τους δυο οδηγεί στη θάλασσα ή σε βουνό, πετάς κέρματα στον αέρα, ελπίζοντας όση ώρα στριφογυρνάει να πεταχτεί κάτι απ'το υποσυνείδητο και να σου πει "να ρε μαλάκα, δεξιά θες να πας τόση ώρα, τι κωλώνεις σα φλώρος", αλλά τίποτα. Σιγή ιχθύος.
Κι έτσι, στρέφεσαι στους δικούς σου ανθρώπους. Περιμένεις να εμφανιστούν σαν γαλαζωπές αέρινες φιγούρες ή σαν patronus μπροστά σου και να σε βοηθήσουν, όμως τελικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με dementors, πεινασμένους κι επιθετικούς, να προσπαθούν να σου επιβάλλουν την απόφαση που βοηθάει περισσότερο τα σχέδιά τους για το δικό τους μέλλον, ή να αναρωτιούνται μήπως το μαύρο της ρόμπας τους είναι ντεμοντέ και πρέπει να δοκιμάσουν κανένα καφέ που άκουσαν πως θα είναι το χρώμα του φθινοπώρου. Όσο και να προτιμάς τους ακίνδυνους δεύτερους, συνειδητοποιείς πως μόνος σου πρέπει να κάνεις το πρώτο βήμα και να πατήσεις επιτέλους έναν από τους δυο δρόμους.
Το σκέφτεσαι λίγο, ρίχνεις μια ματιά στο Snape και τον Dumbledoor που αρνούνται να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης, σηκώνεις το πόδι... και καλό ταξίδι κύριε Potter!

(πού να κάτσω να διαβάσω το Harry Potter και το καταραμένο παιδί κιόλας!)

Saturday, 8 October 2016

Moon landing

Και πάνω που ανοίγεις το αρχείο με το video από την τελευταία μαλακία που σου 'ρθε στο κεφάλι για να αντιμετωπίσεις τα υπαρξιακά σου (voiceover με φωνή μάνας "Για αυτό σε μεγάλωνα και σε σπούδαζα 30 χρόνια; Για να μου γίνεις λοκατζής και να πηδάς από αεροπλάνα;"), ακούς να παίζει το ίδιο κομμάτι 2 φορές σε διαφορετικά σημεία.. μια από το youtube και μια σαν μουσική υπόκρουση απ' το βιντεάκι. Σοκάρεσαι. Είναι το σύμπαν που προσπαθεί να σου πει κάτι του στυλ "δε γαμιέται και τα 30 μια χαρά ηλικία είναι;", είναι που ήταν οι συναυλίες (Sivert αν ποτέ σε γνωρίσω και δεν κατουρήσω τα βρακιά μου απ'τη ντροπή θα σου πω για κείνη τη φορά που πήγα στο Ηρώδειο δυο φορές να σε δω και στο ενδιάμεσο έκανα skydiving και στο video που βάλανε εσένα για μουσικό χαλί. Είναι κάπως cool, if i may say so), είναι λίγο social engineering από την πλευρά των δημιουργών; Ποιός νοιάζεται...


Tuesday, 23 August 2016

Eternally uncurable

Λοιπόν για όλα φταίει, να ξέρεις, ο κασετόφωνος που πόσταρε Cure απόψε. Και το facebook που αποφασίζει να μου θυμίσει πως χρόνια πριν ένα τρένο κατευθυνόταν με ιλλιγιώδη ταχύτητα σε ένα τοίχο. Και οι μπύρες. Και οι ορμόνες μου που μάλλον πάλι μαλακίζονται. Και το φεγγάρι που γέμισε και τώρα αδειάζει. Και που όλο το βράδυ κρατιόμουν να μην πω "γαμώ την Παναγία μου" ή το Χριστό μου. Και που πήγα μετά από διακοπές δουλειά και δουλειά δεν έκανα. Και που οι διακοπές παπάρια διακοπές ήταν. Και που σχέδια μηνών ματαιώνονται. Και η μαυρίλα σπίτι μου. Και η ανεργία -μην ακους που λέω για δουλειά πιο πάνω, περίεργα πράματα-. Και που όλοι και όλα με κουράζουν. Ειδικά αυτοί που νομίζουν ότι ανακάλυψαν την Αμερική εν έτει 2016. Και τα 29, που τα λες και σχεδόν 30, που πλησιάζουν, χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Και γενικά μη νομίζεις ότι φταίω εγώ που έχω τις μαύρες που, οκ; Για όλα φταίνε οι άλλοι. Α και ξέχνα τι έγραφα κανα δυο μήνες πριν. Δεν φταίω εγώ λέμε που είμαι dark and twisty που θα 'λεγε και μια κυρία από μια σειρά που έβλεπα παλιά (ξέρεις αυτά δεν φεύγουν ποτέ από μέσα σου 100%.. καραδοκούν. -The darkness is your only friend. A friend that will return again. From a wounded place inside of you. Until the day you learn what's good for you- γιατί με λες και ανεπίδεκτη). Οι άλλοι. Αυτά. Πάρε Cure τώρα. Γειά. Καληνύχτα. Ξούτ λέμε!


Monday, 11 July 2016

Ανεμίζοντα μαντίλια (μετά τον καυγά αλλάξανε κι αυτό, τι είναι το επόμενο; η καύλα;)

Καμιά φορά 3 βδομάδες δεν είναι αρκετές. Βασικά, δεν είναι ουσιαστικές. Βασικά, είναι δίπλα σου ο άλλος, έχεις 2 χρόνια να τον δεις, μπορείς να τον ακούσεις να γελάει, μπορείς να τον δεις να χορεύει, μπορείς να αγγίξεις τον ιδρώτα του και να μυρίσεις το αλκοόλ και τον καπνό στην ανάσα σου, και σου φαίνεται πως είναι πάλι μακριά. Και νιώθεις τύψεις για τις φορές που ήσουν τέζα από περίοδο, ή αιμορραγούσες (γιατί, ποιός χρειάζεται 10 δάχτυλα στα πόδια του;) ή ό,τι σκατά καλή δικαιολογία και να 'χεις, που δεν ήσουν πιο πολύ εκεί.  Κι ας μη μιλούσατε για την ουσία της ζωής και της ύπαρξης, υπάρχουν τα one-on-one στο skype για αυτά. Και φεύγεις και τα μάτια σου είναι λίιιιιγο πιο υγρά από όσο πρέπει, και ποτέ δεν έχεις τα σωστά λόγια, πέρα από τα μπινελίκια για τα κωλοαεροπλάνα και τα κωλοδιδακτορικά και τα σκατά του κόσμου. Και λες "γιατί είμαι μαλάκω και ενοχική και νιώθω ότι ενοχλώ συνέχεια; γιατί δεν του κατσικωνόμουνα πιο συχνά;". Γιατί είσαι εσύ, ηλίθια. Και σου λείπει ο φίλος σου, και η διχαλωτή του πούτσα που την ανεμίζει και την τρίβει δεξιά και αριστερά όπου βρει (μήπως θα 'πρεπε;) και ας τον μισείς που δεν έχει περίοδο, και ας μην έχει ακόμα μπει στο πρώτο από τα αεροπλάνα που τον παίρνουν μακριά...

Έι, αν το δεις (θα το δω κι εγώ ότι το δες), καλό ταξίδι σου είπα; Παίζει κι όχι.. Χέσου.

Thursday, 30 June 2016

Σταυροδρόμια

Ό,τι σου "συμβαίνει" στη ζωή είναι αποτέλεσμα μιας σειράς αποφάσεων που έχεις πάρει μέχρι τη στιγμή που η τύχη το 'φερε μπροστά σου. Καλό, κακό, τυχερό, άτυχο.. δεν έχει σημασία. Πάτησες το snooze το πρωί; Έκατσες στη λεκάνη 5 λεπτά να τελειώσεις αυτό που διάβαζες μετά το τέλος του χεσίματος; Έκανες καφέ στο σπίτι ή τον πήρες απ'έξω; Τα 'χουν πει συγγραφείς, τα χουν πει κινηματογραφιστές, μέχρι και ο μέγιστοτεράστιος Παπακαλιάτης, τί να λέμε τώρα;
Είναι μοιρολατρικό το να αρνείσαι να δεχτείς πως τα πάντα που σε αφορούν τα έχεις με άμεσο ή έμμεσο τρόπο επηρεάσει εσύ ο ίδιος με τη συμπεριφορά σου. Είναι ανώριμο, ευθυνόφοβο, είναι φορές που αγγίζει τα όρια του χυδαίου. Ρίχνεις το βάρος στο κισμέτ, γλιτώνεις τις τύψεις σου, κοιμάσαι καλά το βράδυ. Ροζ, αλλά φαύλος ο κύκλος, φίλε μου. 
Και, οκ, δε σου λέω να είσαι ενοχικός, όπως χμμμ... εγώ, και να σκέφτεσαι όλη μέρα πως αν είχες χαμηλώσει το χέρι σου με λιγότερη δύναμη, δε θα 'χες σπάσει το ποτήρι στο νεροχύτη, ούτε να κάνει βελτιστοποιήσεις στο μυαλό σου και να αφήνεις 4-5 θέσεις παρκαρίσματος ανεκμετάλλευτες, αναλογιζόμενος τις συνέπειες που η συγκεκριμένη τοποθεσία ή το μπροστινό και το πίσω αυτοκίνητο μπορεί να έχουν στο δικό σου (ισορροπώ λίγο ανισόρροπα μεταξυ λογικής και τρέλας τώρα τελευταία), αλλά ρε πούστη μου, όταν έχει γίνει κάτι και φταις εσύ, μην είναι η πρώτη κουβέντα που ξεστομίζεις "δεν φταίω εγώ!". Θυμίζεις 5χρονο που έσπασε το βάζο, αλλά προσπαθεί να τα ρίξει στο σκυλί. Και μιλάω εγώ, ρε, που ακόμα βγάζω το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου με το τσιμπιδάκι των φρυδιών από τα χέρια και τα πόδια μου (πόσα "εγώ" σε μια πρόταση, γαμώ το ναρκισσισμό μου;)!
Σοβαρέψου, κοίτα την ταυτότητά σου να θυμηθείς πόσων ετών είσαι, και μεγάλωσε επιτέλους! Και σταμάτα να θες να με στείλεις στην Αυστραλία, μην ξεχνάς,δεν έχουν πολλοί τα αρχίδια να σου πουν πόσο αρχίδι είσαι, δεν το χάνω τόσο εύκολα αυτό!

Sunday, 29 May 2016

Lie to me

Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι στον κόσμο αυτό είναι μακράν αυτοί που μπορούν να λένε πειστικά ψέματα στον ίδιο τους τον εαυτό. Είναι πολύ κουραστική η διαδικασία επανάληψης του ψέματος στο κεφάλι σου τόσες φορές, ώστε στο τέλος, να το πιστέψεις και εσύ ο ίδιος. Απαιτεί εξάσκηση χρόνων, πειθαρχία, και μια μοναδική μορφή ευφυίας, που σου επιτρέπει να ξεχωρίζεις εκείνα τα πράγματα που έχεις στο κεφάλι σου, στα οποία είναι δυνατό να εφαρμοστεί η τρομερή σου υπερδύναμη, και να μην την σπαταλάς άσκοπα σε κάθε κούτσικο προβληματάκι που σε βασανίζει. Η ειλικρίνεια είναι υπερτιμημένη, όπως και να το κάνεις, και τα αποτελέσματα της τακτικής αυτής, σε κάθε περίπτωση συντελούν στη διατήρηση της ψυχικής σου υγείας και της πολύτιμης -για κάποιο λόγο- στις μέρες μας χαράς. Σκέψου πόσες φορές θα κοιμόσουν ήσυχα, αν μπορούσες να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν φταις για κάποια μαλακία σου, πως δεν πειράζει που έχασες τη δουλειά των ονείρων σου, πως όλα μια χαρά ρε παιδί μου! 

Πάμε όλοι μαζί, λοιπόν, για έναν καλύτερο κόσμο! Ψέματα, πολλά ψέματα, κάντε τον εαυτό σας να πιστέψει πως όλα είναι αλλιώς!