Friday, 29 September 2017

Πάτησα μετά από καιρό κατά λάθος το link από τους σελιδοδείκτες και μιας και βρέθηκα ξανά εδώ είπα να μπω να δω τι γίνεται. Ακόμα και όταν η φωνούλα μέσα στο κεφάλι μου ψιθύριζε με μια δόση ειρωνείας πως η ατέλειωτη μετεφηβεία που με οδηγούσε να βγάζω τα εσώψυχά μου εδώ μέσα έφτασε από καιρό στο τέλος της, αποφάσισα πως ακόμα κι αν αυτό είναι το τελευταίο ποστ που θα γράψω ποτέ, κρίμα θα ήταν να μην υπαρχει κάτι εδώ γραμμένο από το λαπτοπ να νιώσω λίγο σαν τον Χέμινουεϊ στη γραφομηχανή του. Σκύλο να μασουλάει τα δάχτυλα των ποδιών μου έχω, ο Γκίμλι διακοσμεί περήφανα τη δεξιά γωνία του σαγονιού μου, το ρούμι που μου έφεραν από την Κούβα σαν "thank-you-for-cat-sitting" δώρο τέλειωσε, όμως, και ο καπνός από την πίπα μπορώ με σιγουριά πια να πω ότι μου προκαλεί αναγούλες για συναισθηματικούς λόγους. Δε γαμιέται όμως; Τον Έρνεστ τον αγαπώ. 
Σκέφτομαι καμιά φορά, στο ντους συνήθως, εκεί που αν είσαι λίγο βαρεμένος σαν εμένα, νιώθεις ότι έχεις γράψει μες στο κεφάλι σου το έργο που θα πάρει το επόμενο Νόμπελ λογοτεχνίας (ναι, οι προσδοκίες μου έχουν συρρικνωθεί κάπως), πως ίσως θα είχε ένα νόημα για την ψυχική μου υγεία να ρίξω μια ανακαίνιση, μια μετονομασία, ένα κάτι και να αναφωνήσω Λάζαρε δεύρο έξω. Δεν μου παίρνει πάνω από ένα χέρι λούσιμο κι ένα ξέβγαλμα να θυμηθώ πως ούτε πολύ καλή ήμουν ποτέ στο γράψιμο, παρά τα λεγόμενα των γονιών και των δασκάλων μου (δουλειά τους είναι να σε ενθαρρύνουν), ούτε έλλειψη από χαρτί έχω. Ίσα ίσα, έτσι και βγάζω το άχτι μου σπάζοντας μύτες από μολύβια όταν είμαι πεσμένη, και δε με νοιάζει πως με το πέρασμα των χρόνων ξεχνάω την ορθογραφία που ήξερα σε όλες τις γλώσσες. 
Μου παίρνει και άλλα δυο περίπου δευτερόλεπτα για να θυμηθώ πως είμαι βαρετή. Ναι ρε φίλε, με πονάει που το λεω, αλλά απορώ πως με αντέχουν οι γύρω μου, ειλικρινά. Με ρωτάνε τι κάνεις και τι έχω να πω; Εδώ μωρέ, ξύπνησα πρωί, πήγα δουλίτσα, πήγα το αμάξι συνεργείο, γύρισα σπίτι, έπνιξα την ανάμνηση από τα όνειρα για μια διαφορετική ζωή από αυτή που ζω στις δυο μπύρες που χρειάζομαι πια για να την ακούσω σαν σωστή σάπια τριαντάρα, αναλογίστηκα τη ματαιότητα της ύπαρξης μου μέσα σ'αυτήν την αέναη λούπα που βιώνουμε όλοι λίγο πολύ και έπεσα νωρίς για ύπνο, ώστε να είμαι σε θέση να κάνω περίπου τα ίδια και την επόμενη μέρα; 
Πάντως δεν μπορώ να πω, ζηλεύω λίγο όσους έχουν ακόμα τη θέληση να κοροιδεύουν τον εαυτό τους και να επιμένουν πως παρά το γεγονός ότι έκαναν κάποιους απαραίτητους συμβιβασμούς ζουν το όνειρό τους. Μεταξύ μας τώρα, αυτό όνειρευόσουν; Πού είναι τα ταξίδια και οι φιλοσοφικές συζητησεις και η μουσική ως το πρωί; Πού είναι η παρέκκλιση από τη ρουτινιασμένη ζωή που έζησαν οι γονείς μας; "Μπράβο, μπράβο, μακάρι να μπορούσα κι εγώ!" Εϊναι η αγωνιστική σου διάθεση (ή όπως αλλιώς λένε αυτό που η ανωριμότητά σου σε είχε πείσει ότι πρέπει να αποκαλείς την αντιδραστικότητά σου) που σε άφησε ή που δεν μπορείς να λες τα ίδια και τα ίδια με τους ίδιους ανθρώπους; Όχι ότι έχει καμία σημασία, ρητορική και αυτή. 
Κι έτσι, λοιπόν, φτάνω σε άλλη μια συνειδητοποίηση. Ξέρω πως αν μου δώσεις αρκετό χρόνο και την κατάλληλη βιβλιογραφία, μπορώ να προβλέψω, με μια α ακρίβεια, που θα ξεβραστεί ένα μήνυμα κλεισμένο σε ένα μπουκάλι που πετάχτηκε στη θάλασσα. Αν ρίξεις ένα σεντόνι χωρίς ουσιαστικό νόημα ή παραλήπτη στον ιντερνετικό ωκεανό που πάει όμως; έχω ξεχάσει. Παρ'όλα αυτά, θυμάμαι τη διαδικασία της ετοιμασίας του μπουκαλιού. Κάτι είναι κι αυτό..

Saturday, 18 February 2017

Γράμμα στον προκλητικό νέο εαυτό μου (που τώρα πήρα τα αρχίδια του)

Αγαπητέ Αλκίνοε,

ελπίζω το γράμμα μου να σε βρίσκει καλά. Όταν πριν 8 χρόνια έβγαλες τη νεροποντή ήμουν 22 χρονών. Άκουγα το "τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι, μεγαλώνω" και γέλαγα, γιατί ενώ τα γόνατα μου κάνουν χρίτσι χρίτσι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν ΠΙΠΙΝΙ κι έλεγα "άααασε μας ρε Αλκίνοε". 

Ένα δυο χρόνια τώρα λέω γέρασα. Έχω υποχρεώσεις στον ΟΑΕΕ, την εφορία, το αφεντικό. Παίρνω μειλ για δουλειά, πάω σε γάμους φίλων. Ένιωθα πραγματικά ότι τα χρόνια βαραίνουν την πλάτη μου.

Fast forward στο2017. Βγάζω καιρό τώρα άσπρες τρίχες από τα μαλλιά μου με το τσιμπηδάκι για τα φρύδια. Προχτές τα παιδάκια που πήρα με οτοστόπ απ'το πολυτεχνείο που μίλησαν στον πληθυντικό. Και σήμερα... ξύπνησα από ένα πόνο στην πλάτη και το να σηκωθώ απ' το κρεβάτι απαιτεί περίπου την ίδια ενέργεια και προετοιμασία που θα περίμενε κανείς από μαραθωνοδρόμο στα τελευταία 100 μέτρα.

Ποιόν βαραίνουν τα χρόνια τώρα; Αλκίνοε, γέλα σατανικά, το κέρδισες.

Πάντα δική σου,

η κωλόγρια.


Friday, 10 February 2017

The climbing robot



Κάνοντας τον περίπατό σου μια μέρα, βλέπεις μπροστά σου ένα βουνό. "Δε μοιάζει και τόσο ψηλό", λες μέσα σου, "θα το ανεβώ". Ξεκινάς και τσούκου τσούκου μέχρι το μεσημεράκι έχεις φτάσει στην κορυφή. Κάθεσαι στον πρώτο βράχο που ξεχωρίζεις ανάμεσα στα χιόνια και οι Σέρπα που οδηγούσαν τους τύπους που προσπέρασες πριν σου λένε στα θιβετιανά "Καλά, πως στον πούτσο σκαρφάλωσες έτσι εύκολα το Έβερεστ;". Κάπως απορημένα κουνάς το κεφάλι και παίρνεις μια δοκιμαστική ανάσα. Όντως.. το οξυγόνο είναι κάπως αραιό στον αέρα. Χαζογελάς και κοιτάς τη θέα. Ο κόσμος όλος από κάτω σου.

Μέχρι να κατέβεις, να κοιμηθείς και να φάς κάτι ώστε να επανέλθει η εγκεφαλική σου δραστηριότητα, δε συνειδητοποιείς τι πραγματικά έχει συμβεί. Εκεί που είχες βγει με τα ακουστικά στα αυτιά για περπάτημα για να ξεχάσεις που δε σε πήραν στη δουλειά που ήθελες/ δε σου έκατσε ο Gildenlöw/ σου έσκασε το λάστιχο και δεν μπορείς να ξεσφίξεις τα μπουλόνια, είχες πάρει τόση φόρα, που ανέβηκες το ψηλότερο βουνό του κόσμου και δεν πήρες χαμπάρι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμα και όταν σου είπαν "Μπράβο", εσύ σήκωσες τους ώμους αδιάφορα, σκεπτόμενος όσα δεν έκανες, κι ότι ακόμα κι αυτό που κατάφερες, δεν έγινε με τους δικούς σου όρους. Ξεχνάς όσους προσπέρασες στο δρόμο που δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στην κορυφή, ξεχνάς όσους έχουν όνειρο ζωής αυτό που εσύ έκανες χαλαρά και χωρίς κόπο και ποτέ δεν θα μπορέσουν να το αγγίξουν, και επικεντρώνεσαι στα αρνητικά. Κρύβεσαι απ'τον κόσμο και τις υποχρεώσεις σου, ξαπλώνεις στο κρεβάτι σε εμβρυακή στάση, τραβάς το πάπλωμα πάνω από το κεφάλι σου και συνεχίζεις να λυπάσαι τον εαυτό σου για λίγο ακόμα. 

Τί σκατά πήγε στραβά και δεν μπορείς να δεχτείς την επιτυχία, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι όπως ιδανικά την είχες στο κεφάλι σου; Γιατί δεν μπορείς να αντλήσεις ενέργεια και αποφασιστικότητα από αυτήν, για να αλλάξεις την κατάσταση, να πηδήξεις πιο ψηλά, κι ίσως να ξεπεράσεις ακόμα και τις δικές σου προσδοκίες; Τί πήγε λάθος κατά την παραγωγή σου- ποιό κύκλωμα δεν κάνει επαφή και πόσα bugs έχει το λογισμικό σου, μικρό μου ρομποτάκι..;

Wednesday, 2 November 2016

Τίιιι κάνουμε...

... όταν δεν είμαστε έτοιμοι να τριανταρίσουμε;


Χρόνια μου πολλά;!

Tuesday, 25 October 2016

Harry Potter and the fork in the road

Τα ταξίδια δεν έχουν πάντα τη μορφή που ονειρευόσουν, με ιπτάμενα αυτοκίνητα και μαγικά κρυμμένες πλατφόρμες. Υπάρχουν φορές που απλά και χωρίς ίχνος μαγείας να κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, στέκεσαι μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, προσπαθώντας να διαλέξεις το δρόμο που θα σε βγάλει στο σωστό μέρος, όμως δεν ξέρεις που ή ποιό είναι αυτό. Προσπαθείς να μαζέψεις αρκετά στοιχεία, ώστε να μπορέσεις να πάρεις μια απόφαση. Βλέπεις ποιος δρόμος είναι πιο περπατημένος, τσεκάρεις να δεις αν κάποιος απ'τους δυο οδηγεί στη θάλασσα ή σε βουνό, πετάς κέρματα στον αέρα, ελπίζοντας όση ώρα στριφογυρνάει να πεταχτεί κάτι απ'το υποσυνείδητο και να σου πει "να ρε μαλάκα, δεξιά θες να πας τόση ώρα, τι κωλώνεις σα φλώρος", αλλά τίποτα. Σιγή ιχθύος.
Κι έτσι, στρέφεσαι στους δικούς σου ανθρώπους. Περιμένεις να εμφανιστούν σαν γαλαζωπές αέρινες φιγούρες ή σαν patronus μπροστά σου και να σε βοηθήσουν, όμως τελικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με dementors, πεινασμένους κι επιθετικούς, να προσπαθούν να σου επιβάλλουν την απόφαση που βοηθάει περισσότερο τα σχέδιά τους για το δικό τους μέλλον, ή να αναρωτιούνται μήπως το μαύρο της ρόμπας τους είναι ντεμοντέ και πρέπει να δοκιμάσουν κανένα καφέ που άκουσαν πως θα είναι το χρώμα του φθινοπώρου. Όσο και να προτιμάς τους ακίνδυνους δεύτερους, συνειδητοποιείς πως μόνος σου πρέπει να κάνεις το πρώτο βήμα και να πατήσεις επιτέλους έναν από τους δυο δρόμους.
Το σκέφτεσαι λίγο, ρίχνεις μια ματιά στο Snape και τον Dumbledoor που αρνούνται να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης, σηκώνεις το πόδι... και καλό ταξίδι κύριε Potter!

(πού να κάτσω να διαβάσω το Harry Potter και το καταραμένο παιδί κιόλας!)

Saturday, 8 October 2016

Moon landing

Και πάνω που ανοίγεις το αρχείο με το video από την τελευταία μαλακία που σου 'ρθε στο κεφάλι για να αντιμετωπίσεις τα υπαρξιακά σου (voiceover με φωνή μάνας "Για αυτό σε μεγάλωνα και σε σπούδαζα 30 χρόνια; Για να μου γίνεις λοκατζής και να πηδάς από αεροπλάνα;"), ακούς να παίζει το ίδιο κομμάτι 2 φορές σε διαφορετικά σημεία.. μια από το youtube και μια σαν μουσική υπόκρουση απ' το βιντεάκι. Σοκάρεσαι. Είναι το σύμπαν που προσπαθεί να σου πει κάτι του στυλ "δε γαμιέται και τα 30 μια χαρά ηλικία είναι;", είναι που ήταν οι συναυλίες (Sivert αν ποτέ σε γνωρίσω και δεν κατουρήσω τα βρακιά μου απ'τη ντροπή θα σου πω για κείνη τη φορά που πήγα στο Ηρώδειο δυο φορές να σε δω και στο ενδιάμεσο έκανα skydiving και στο video που βάλανε εσένα για μουσικό χαλί. Είναι κάπως cool, if i may say so), είναι λίγο social engineering από την πλευρά των δημιουργών; Ποιός νοιάζεται...


Tuesday, 23 August 2016

Eternally uncurable

Λοιπόν για όλα φταίει, να ξέρεις, ο κασετόφωνος που πόσταρε Cure απόψε. Και το facebook που αποφασίζει να μου θυμίσει πως χρόνια πριν ένα τρένο κατευθυνόταν με ιλλιγιώδη ταχύτητα σε ένα τοίχο. Και οι μπύρες. Και οι ορμόνες μου που μάλλον πάλι μαλακίζονται. Και το φεγγάρι που γέμισε και τώρα αδειάζει. Και που όλο το βράδυ κρατιόμουν να μην πω "γαμώ την Παναγία μου" ή το Χριστό μου. Και που πήγα μετά από διακοπές δουλειά και δουλειά δεν έκανα. Και που οι διακοπές παπάρια διακοπές ήταν. Και που σχέδια μηνών ματαιώνονται. Και η μαυρίλα σπίτι μου. Και η ανεργία -μην ακους που λέω για δουλειά πιο πάνω, περίεργα πράματα-. Και που όλοι και όλα με κουράζουν. Ειδικά αυτοί που νομίζουν ότι ανακάλυψαν την Αμερική εν έτει 2016. Και τα 29, που τα λες και σχεδόν 30, που πλησιάζουν, χωρίς να έχω κάνει τίποτα. Και γενικά μη νομίζεις ότι φταίω εγώ που έχω τις μαύρες που, οκ; Για όλα φταίνε οι άλλοι. Α και ξέχνα τι έγραφα κανα δυο μήνες πριν. Δεν φταίω εγώ λέμε που είμαι dark and twisty που θα 'λεγε και μια κυρία από μια σειρά που έβλεπα παλιά (ξέρεις αυτά δεν φεύγουν ποτέ από μέσα σου 100%.. καραδοκούν. -The darkness is your only friend. A friend that will return again. From a wounded place inside of you. Until the day you learn what's good for you- γιατί με λες και ανεπίδεκτη). Οι άλλοι. Αυτά. Πάρε Cure τώρα. Γειά. Καληνύχτα. Ξούτ λέμε!