Totally pointless nagging post

Το διάβασμα ξανά και ξανά (ή για πρώτη φορά) των 13 -πλέον- μαθημάτων που έχουν μείνει για να πάρεις το γαμημένο πτυχίο είναι από τις πιο αγχωτικές διαδικασίες που έχω περάσει τον τελευταίο καιρό. Αυτό σημαίνει ότι, αν και αργώ να το πάρω απόφαση και να κάτσω να ξεκινήσω, όταν μπω σε σειρά, αφιερώνω 6 με 8 ώρες τη μέρα (στην παρούσα φάση μπροστά στα pdf της γραμμικής άλγεβρας). Η ευτυχία μου αυτή, φυσικά, διακόπτεται από τη μάνα μου που μπαίνει στο δωμάτιό μου γύρω στις 60 φορές το εκατοστό του δευτερολέπτου, για να πάρει το ποτήρι του καφέ μου που δεν έχει τελειώσει, για να μου ανακοινώσει πως με περιμένουν την επόμενη μέρα στο νηπιαγωγείο για να κάνω παρουσίαση για τις ανεμογεννήτριες και πρέπει να φτιάξω το powerpoint, για να μου φέρει καινούριο ποτήρι με πορτοκαλάδα, για να με ρωτήσει αν θέλω πίτσα, για να μου φέρει μήλο, σοκολάτα, μουσακά, πάπια πεκίνου κλπ, ενώ ξέρει πως προσπαθώ να προσέχω λίγο το τι τρώω γιατί έχω φουσκώσει. Κι όλα αυτά, σε συνδυασμό με το σκύλο που γαυγίζει, το τηλέφωνο που χτυπάει, και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου να συνεννοούνται φωνάζοντας από τη μια άκρη του σπιτιού στην άλλη, λες και δε διαβάζει κανείς κάπου στη μέση. Και το τηλέφωνο να χτυπάει με, άλλες απίστευτα ελκυστικές κι άλλες λιγότερο, προτάσεις για εξόδους, σα σειρήνα, και τις ταινίες να έχουν κατέβει και να μην έχω χρόνο να τις δω. Α! και περίοδο, που φυσικά με κάνει να είμαι τέζα δυο μέρες και να μη μπορώ να διαβάσω, και να γκρινιάζω. Πφφφφ... 20 μέρες ως την εξεταστική, κι άλλες τόσες Η εξεταστική και μια δυο βρομάδες η εμβόλιμη... να δούμε ποιός θα μου μιλάει ως τότε! Αυτά σε περίπτωση που αναρωτιόσασταν αν ζω και που βρίσκομαι... και φυσικά.. αυτό, εάν και εφόσον καταφέρατε να φτάσετε στο τέλος του παραληρήματος!Φιλιά

I trust anything that I have said...

Σε κάποια φάση της ζωής σου, κάνεις πράγματα, που υπό άλλες συνθήκες δε θα έκανες, δε θα ενέκρινες και φυσικά δε θα δεχόσουν να συμβούν σε σένα. Στην αρχή, απλά προσπαθείς να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου, πρώτα και κύρια στον ίδιο σου τον εαυτό -αυτός δεν είναι συνήθως και ο πιο αυστηρός κριτής;- και μετά απλά σηκώνεις τα χέρια ψηλά, εγκαταλείπεις την προσπάθεια, κι απλά κλείνεις τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στο τμήμα του εγκεφάλου που ελέγχει την αίσθηση του καλού και του κακού, και σε εκείνο που ελέγχει τις πράξεις σου, κι είσαι για λίγο χαρούμενος και ήρεμος. Μερικές φορές, όμως, είναι πιο δύσκολο, και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τις συνέπειες που βλέπεις να έρχονται κατά πάνω σου σαν τρένα...

When you wake up in the morning 

I'm still sleeping by your side

Last night's sweetness drifts from your fingers

Sweetness lingers and we must hide..

Καθημερινές ιστορίες οικονομικής τρέλας

Όταν φτάνεις στο σημείο να θεωρείς ότι είναι περισσότερο προς το συμφέρον σου να είσαι άνεργος, από το να προσπαθείς να συντηρήσεις την επιχείρηση που επί χρόνια ήταν ο τόπος εργασίας σου, ο τρόπος να ταΐσεις τα παιδιά σου, και να πληρώσεις το ενοίκιό σου, γιατί πολύ απλά σου στερεί χρήματα τα οποία θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αλλιώς, τότε βλέπεις πως κάτι δεν πάει με το επικρατούν οικονομικό σύστημα...

Όταν οι τράπεζες φτάνουν στο σημείο να σε παίρνουν τηλέφωνο στο κινητό, για να σου υπενθυμίσουν ότι χρωστάς 0.06 €, τα οποία προέκυψαν από στρογγυλοποίηση στο ταμείο, την τελευταία φορά που πήγες να πληρώσεις, με αποτέλεσμα τελικά να χρεώνονται περισσότερο προσπαθώντας να τα πάρουν, συνειδητοποιείς πως κάπου στο δρόμο χάθηκε αυτό που λέμε κοινή λογική...

Όταν φτάνεις στο σημείο να πεις "δε γαμιέται" και να παραιτείσαι από την διεκδίκηση των δεδουλευμένων ή της αποζημίωσης που δικαιούσαι, όταν απολύεσαι μετά από 20 χρόνια δουλειάς, γιατί δεν αντέχεις άλλο την κοροϊδία, την ειρωνεία και τον εκφοβισμό, από μεριάς της πρώην εργοδοσίας σου, δεν μπορείς παρά να απορείς που σκατά πήγαν οι έννοιες της δικαιοσύνης, του κοινωνικού κράτους, του φιλότιμου...

Το αυτονόητα και τα δεδομένα

Κάθε πρωί ξυπνάς, νιώθοντας την ηρεμία που σου προσφέρει η ψευδαίσθηση πως στη ζωή σου υπάρχουν σταθερές -άνθρωποι, καταστάσεις, επιλογές. Νομίζεις πως κάτω από τα πόδια σου υπάρχει ανά πάσα στιγμή το τεντωμένο δίχτυ ασφαλείας, που επί χρόνια έπλεκες συνειδητά με νήματα από συμβιβασμούς, αθετημένες υποσχέσεις, απογοητεύσεις.
Κάθε βράδυ πέφτεις για ύπνο, γνωρίζοντας εκ νέου, πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο, πως όλα αλλάζουν. Ξενερώνεις, απελπίζεσαι, θυμώνεις, πονάς, κλαις, όμως ξέρεις πως την επόμενη μέρα θα τα κάνεις όλα από την αρχή. Γιατί.. αυτό ξέρεις, κι αυτό μόνο μπορείς. Γλείφεις τις πληγές σου κι ελπίζεις ότι το δίχτυ θα είναι εκεί την επόμενη φορά που θα το χρειαστείς. Τώρα δε θα πρέπει να είναι λίγο πιο ανθεκτικό;
Κι ακόμα κάπου μέσα σου άδικα ελπίζεις, πως την επόμενη φορά όλα θα είναι διαφορετικά, και θα μπορέσεις επιτέλους να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να πεις "εδώ είμαστε".

That awkward moment...

... που κάποιος σου λέει πως του λείπεις κι απαντάς αυθόρμητα "κι εμένα", θυμάσαι ότι την προηγούμενη μέρα ήσασταν μαζί, και προσθέτεις στο τέλος ένα "λίγο", μπας και το σώσεις...

Φώτα, στέφανα, κουφέτα, action!

Αυτό που παρατήρησα φέτος τα Χριστούγεννα είναι ότι κάτι δεν πάει καλά με τον κοσμο που είναι στην ηλικία μου (βάζω κι ένα +/- 2 για να καλύψω όλες τις περιπτώσεις που έχω στο μυαλό μου). Αρραβωνιάζονται, παντρεύονται και γκαστρώνονται όλοι μαζικά! Την πρώτη φορά είπα "δε γαμιέται, μια είναι" αλλά όταν το φαινόμενο πήρε διαστάσεις επιδημίας, άρχισα να αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι καθυστερημένη για την ηλικία μου, που δε σκέφτομαι νυφικά και παιδιά και κουμπάρους, ή αν μας ρίχνουν κάτι στο νερό... Μωρέ λες να είναι αλήθεια όλα αυτά για τα chemtrails;
Ακόμα κι αν έχεις τελειώσει τη σχολή σου στα 22, και έχεις σχέση χρόοοοονια πολλά, και νιώθεις καλά.. Είσαι στα 24 σου έτοιμη να κλείσεις σα γυναίκα; Δε θες να φλερτάρεις, να βγεις, να πηδηχτείς με άλλους, ρε αδερφέ, θεωρητικά τουλάχιστον, για όλη την υπόλοιπη ζωή σου (κανείς δεν παντρεύεται με την προοπτική ότι σε ένα χρόνο θα ξεκατινιάζονται για το πλυντήριο πιάτων); Είσαι έτοιμος να αφήσεις τα σχέδια για ταξίδια και τρέλες, για να περάσεις το εκπληκτικό σου DNA στις επόμενες γενιές μια ώρα αρχύτερα; Και οκ, καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που από τη μέρα που άρχισαν να καταλαβαίνουν τι παίζει γύρω τους ετοιμάζονται για τη "μεγάλη μέρα" που θα ενωθούν με το άλλο τους μισό ενώπιον θεού και ανθρώπων, αλλά πόσοι είναι αυτοί;
Και μετά σκέφτομαι λίγο περισσότερο, κι αναρωτιέμαι σε ποιό βαθμό έπαιξε ρόλο στην απόφαση αυτή η Mercedes που οδηγεί ο λεγάμενος, ή το ταξίδι στο Παρίσι που της έκανε δώρο στα γενέθλιά της, και δε θέλω να ζω σ'αυτόν τον πλανήτη πια, δε θέλω να πιστέψω ότι -ακόμα και στον ευρύτερο- κοινωνικο μου περίγυρο υπάρχουν άτομα που σκέφτονται έτσι. Ναι, μας έχει επηρεάσει όλους η κρίση, ναι, το να μοιράζονται 2 άτομα το ενοίκιο και τους λογαριασμούς είναι ευκολότερο.. αλλά... παίρνεις τόσο σημαντικές αποφάσεις αποκλειστικά και μόνο μ'αυτό το κριτήριο; Αποφασίζεις να εγκλωβίσεις τον εαυτό σου και να χαραμίσεις τα νιάτα και τη ζωντάνια σου, απλά και μόνο για να νιώθεις ασφάλεια; Κι αν είναι έτσι, υπάρχει και η συγκατοίκηση ρε άνθρωποι!
Ίσως είμαι, όπως πολλές φορές, κυνική και αυστηρή με τον κοσμο γύρω μου, κι ίσως μου λείπουν πληροφορίες για τη δυναμική στα ζευγάρια που έχω στο νου μου, αλλά... συγχωρήστε με που δε μπορώ να πιστέψω πως ξαφνικά βρήκαν όλοι το ταίρι τους, ξέρω πια πως στις σχέσεις τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται..

Ζαχαροπλαστική τέλος!

Τη στιγμή που σκανάρεις τη συνταγη για τους -εκπληκτικούς σου- κουραμπιέδες για να τη στείλεις μέσω μειλ σε φίλη σου, για μια στιγμή το μυαλό σου ξεφεύγει από την -ούτως ή άλλως μηχανική- διαδικασία, σκέφτεσαι πως γίνεσαι σαν τη μάνα σου και λες "Μαλάκα.. μεγαλώσαμε!".